18 Δεκεμβρίου 2014

Δεν είναι η ώρα να λέμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν.

Δεν είναι η ώρα να λέμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Δεν υπάρχει κανένα δίχτυ ασφαλείας κεντημένο με τρυφερές βελόνες στον γκρεμό όπου οδεύουμε. Μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι ένας Θεός, ένας αδαμάντινος ηγέτης ή ένας προσωπικός μεσσίας ανοίγει πάντα το δρόμο για να πορευτούμε με ασφάλεια. Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια. Παρόλα αυτά μέχρι και σήμερα διατηρούμε την ελπίδα. Μια ελπίδα με ημερομηνία λήξης καθώς λείπει το θάρρος κι ο πόθος της λευτεριάς για να τη συντηρήσουν και να της δώσουν φωνή. Υποταχθήκαμε. Γυρίσαμε σκεβρωμένοι τις πλάτες στο μαστίγιο τρομοκρατημένοι από τις απρόσωπες απειλές της καθημερινότητας. Αν μιλήσω θα χάσω τη δουλειά μου, αν διαδηλώσω θα ρουφήξω στα πνευμόνια μου τον καρκίνο τους, αν εναντιωθώ κινδυνεύω. Σκεπάσαμε με τις παλάμες τα μάτια μας μπροστά σε κάθε μορφή αδικίας σαν πανικοβλημένα παιδιά που δεν μπορούν να κλονίσουν την τροχιά των δυσοίωνων εξελίξεων. Ακόμη παρακαλούμε τα τσακάλια να μην ξεσκίσουν την σάρκα μας. Ακόμη μένουμε μικροί, μικροσκοπικοί σαν τη στρεβλή εικόνα που έχει ο Ανθρωπάκος για τον εαυτό του. Τόσα χρόνια στα θρανία, αμέτρητες ώρες κηρύγματος, εορταστικές φαμφάρες και φιλοσοφίες από κάθε καρυδιάς καρύδι κι όμως δεν βρέθηκε δάσκαλος να μας διδάξει το τίμημα της ελευθερίας. Τα ίδια στόματα που
μας έμαθαν το δίστιχο του Φεραίου μας νουθετούσαν να κολυμπάμε προς το ρεύμα για να μην πνιγούμε. Καλύτερα μιας ώρας ενός λεπτού σιγή... Μάλλον δεν συνειδητοποιήσαμε ποτέ πραγματικά ότι οι καρποί της ελευθερίας μας ήταν ποτισμένοι σε χωράφια αίματος. Και τα ελάχιστα πέταλα που έχουν μείνει μαραμένα στα χέρια μας δεν είναι παρά κληρονομιά αγώνων για ένα καλύτερο μέλλον που εμείς ειρωνικά ενσαρκώσαμε. Γιατί κάτι τόσο αυτονόητο να απαιτεί υπενθύμιση; Τι στο διάολο περιμένουμε και από ποιον; Αν μονάχα προσδοκούμε την αλλαγή τότε αυτή θα έρθει με τον χειρότερο τρόπο. Όταν η οργισμένη γροθιά της εξαθλίωσης θεριέψει θα είναι ήδη από καιρό ακονισμένα τα μαχαίρια για να την κόψουν μια και καλή από τη ρίζα. Ο φόβος θα πάρει τη μορφή του μετάλλου, της σφαίρας και του νερού που σκίζει το δέρμα. Είναι γελασμένος όποιος πιστεύει ότι θα τον σεβαστούν μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωπος. Είναι γελασμένος όποιος πιστεύει ότι πιάσαμε πάτο. Είμαστε ακόμη μόνο στα προεόρτια ενός ταξικού πολέμου. Μιας νέας εποχής καταστολής αντίδρασης αλλά και σκέψης. Είναι γελασμένος όποιος νομίζει ότι αυτοί οι κάποιοι που έχουν τον πρώτο λόγο στην εξέλιξη των πραγμάτων θα θυσιάσουν έστω και ένα προνόμιό τους για να επαναφέρουν τις ισορροπίες. Η κατάσταση επιδεινώνεται νομοτελειακά σε ένα σύστημα που επικροτεί την συσσώρευση του κέρδους και την εκμετάλλευση του ανθρώπου. Η προσδοκώμενη ισορροπία δεν πρόκειται να έχει ηθικό χαρακτήρα. Θα είναι ισορροπία υποτέλειας. Μια τελείως ανισόβαρη ζυγαριά που ιδανικά παραμένει ακίνητη. Και σήμερα υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό αλλά κυοφορούνται επίσης τα επιστημονικά εκείνα τεχνάσματα που μπορούν να πραγματώσουν τέτοιες αρρωστημένες φαντασιώσεις της κοινωνίας. Όλα αυτά βέβαια μπορούν να αποφευχθούν. Αρκεί να διατηρήσουμε την εκτόνωση της οργής στα εξιλαστήρια θύματα. Όσο υπάρχει κάποιος από κάτω μπορούμε κι εμείς να πατήσουμε στο κεφάλι του με ψωροπερηφάνια. Κι ύστερα, όταν θα καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι αρκετό μπορούμε και να σφαχτούμε μεταξύ μας. Η εκλιπούσα μεσαία τάξη σε κατάσταση άτυπου εμφυλίου. Γιατί όχι; Εξάλλου η κάθε κοινωνική ομάδα μπορεί να γίνει μισητή με την κατάλληλη παρουσίαση. Δεν είναι ώρα να λέμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Ούτε είναι ώρα να ελπίζουμε ότι εμείς θα είμαστε αυτοί που θα βγουν απ' το βαρέλι που γλαφυρά περιγράφει ο Άσιμος στο Σχοινί Κορδόνι του. Αν θέλουμε να σταματήσει αυτό το δρομολόγιο που έχει μόνο προορισμό την κατηφόρα πρέπει να βάλουμε όλοι τα πόδια μας στις ράγες. Τίποτα δεν κερδίζετε αν τίποτα δεν χαθεί. Δεν είναι ώρα να λέμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Είναι ώρα να πούμε ότι θα τα αλλάξουμε. Ειδάλλως η ελπίδα θα γίνει ένα ακόμη περιττό βάρος που συνοδεύει την καθημερινότητα.
                                                                                       Άγγελος Διδάχος

4 σχόλια :

Άιναφετς είπε...

Καλησπέρα καλέ μου φίλε!
Η πολυπόθητη ευτυχία που όλοι οι άνθρωποι αναζητούν δεν έρχεται απ' έξω και όσο περιμένουμε την αλλαγή, την βοήθεια ή ότι άλλο από κάποιον ηγέτη ή από κάποια αυθεντία, θα παραπατούμε φοβισμένοι και φυλακισμένοι, σε διάφορες ιδεολογίες...

Ευλογημένος αυτός που δεν προσδοκά δεν θα απογοητευτεί ποτέ!

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, σε όλους μας, σύνεση, σοβαρότητα και καλές γιορτές όσοι πιστεύουν σ' αυτές!!!

Crux είπε...

Καλές γιορτές Άιναφετς. Με συγχωρείς για την καθυστέρηση αλλα άρχισε για ακόμη μια φορά η αντίστροφη μέτρηση της εξεταστικής. Κρατώ τα χρόνια πολλα για την πρωτοχρονιά! Ευχομαι να περνας καλα

Purple Rompishness * ( pontici ) είπε...

"Σκλάβος είναι όποιος περιμένει βαρβάρους για να τον σώσουν "
Η δύναμη σαν αρχή ,η αρχή σαν πίστη , και η πίστη σαν ελπίδα!Έτσι θα πρεπε να 'ναι !!

Γειά :)

Crux είπε...

Η σκλαβιά ξεκινά από την σκέψη και κάπου εκεί μέσα υπάρχει ένας πολύ μεγαλύτερος δυνάστης που τρέφεται με εγωισμό και απληστία. Όσους βαρβάρους και να διώξουμε, αν δεν φύγει αυτός ο ένας, θα μείνουμε εγκλωβισμένοι στην επαναλαμβανόμενη τροχιά της ιστορίας.

Να έχεις ένα όμορφο βράδυ.