2 Ιουλίου 2018

Λευτεριά μου

Τώρα μιμείσαι τις κρυφές φωνές
κι ένας ανέγγιχτος κόσμος καθρεφτίζεται
μες την θηλιά που δένεις στον καρπό σου.

Δεν ήμαστε παρά εκτελεστές
που απαγγέλλουν τα ίδια λόγια κατ' επανάληψη
επάνω στη σκηνή του χάους.

Ώσπου μια μέρα οι λέξεις άλλαξαν
κι έκτοτε παίρνουμε μορφή και διαλυόμαστε
σαν κύματα που πάντα προδίδονται στην ακτή.

Ήσουν ωκεανός
ατέλειωτος αλλά εγκλωβισμένος
μες τα αρίφνητα περάσματά του.

Στον τελευταίο βυθό
εκεί που λάθος και σωστό κείτεται νεκρό
σαν πλήρωμα ξεφτισμένου ναυαγίου
απέκτησα τ' αποτύπωμα μιας ανοικτής φυλακής.

Τώρα μιμείσαι τις κρυφές φωνές
γιατί υπάρχουν θησαυροί που καρτερούν
πέρα απ' τον απέραντο κόσμο μας.
Μελωδίες γεμάτες φως
που θ' αγκαλιάσει το σκοτάδι.

                                                                                 Άγγελος Διδάχος
                                                                

20 Μαΐου 2018

Μακρινός σταθμός


Πήγαινε πίσω κι άλλαξέ με.
Στο τώρα
Εκεί που οι ψίθυροι της συνήθειας
αργοκοιμίζουν τις αισθήσεις.

Στο πρόσωπό μου μια ρικνή ιστορία
γραμμένη με ανέκφραστες ελπίδες.
Εδώ, πάνω στις στερνές ράγες που υποτίμησα
η αδράνεια αφήνει μακρόσυρτους τριγμούς
κι είναι αιχμηροί κι αφόρητοι
όπως μια μύχια τύψη.

Φέρε μου πίσω τη σιωπή σε κομμάτια.
Μαρτύρησέ μου τι κρυβόταν
κάτω απ’ τις φυλλωσιές του κόσμου
που με βιασύνη προσπερνούσα.
Κοίτα για μια στιγμή παραπάνω
το βλέμμα εκείνο που από φόβο κοίταξα κλεφτά.
Και σου υπόσχομαι  
πως δεν θα έχω υπάρξει ποτέ.

                                                                                     Άγγελος Διδάχος

14 Απριλίου 2018

Μετά το χθες

Δυο βλέφαρα τρεμόσβησαν
μες την αργόσυρτη αχλή της νύχτας.
Αυτός ο άνεμος απλώθηκε σαν κρότος στη σιωπή.
Σκόρπισε γυάλινα θραύσματα,
θαμπές αντανακλάσεις που συνέθεταν
ένα βίαιο καλωσόρισμα στ' άγνωστο.
Είδαμε εμπρός μας αυταπάτες να ξηλώνονται,
είδαμε αίμα ν' αναβλύζει σαν ρετσίνι από πέτρινη κορμοστασιά
κι ό,τι γνωρίζαμε πετούσε τρομαγμένο
μακριά απ' τη φωλιά του χρόνου.
Το πιο μεγάλο πόνημα της φαντασίας
φλεγόταν κάτω απ' τα δάκρυα αλλόκοτης βροχής.



Σύννεφα στη μορφή αλίκτυπων βράχων
παραδομένα στο έλεος του ανέμου που ποτέ δεν θ' αντικρίσουν.
Οι ταπεινές φωνές θ' αφουγκραστούν για μια στιγμή
το μακρινό σκοπό του αύριο
και τα μεγάλα λόγια θα γεράσουν πρώτα.

                                                                           Άγγελος Διδάχος