18 Απριλίου 2017

Βήμα παράταιρο

Τι θα μπορούσε να θυμίζει το χθες;
Νέες φωνές μέστωσαν
στην άμπωτη των χαμένων αχών.
Η τελευταία σελίδα του Χειμώνα έλιωσε
κάτω απ'τις ανταύγειες μιας ανήσυχης αυγής.
Κι αυτό το άρωμα
δεν σταματά να αναβλύζει από τα χείλη της γης
εξωτικό, σιβυλλικό
πλυμμηρίζει με αίμα τις φλέβες της φαντασίας.
Οι θύμησες αλλάζουν φορέματα.
Το ύστερα μετακομίζει.

Κι ενώ τα πάντα είναι πρωτόγνωρα
κάτι οικείο παρασιτεί στο νου.
Σαν υποψία που πνίγεται
πριν φτάσει στην επιφάνεια της συνείδησης
μεγαλώνει με το φως της κάθε μέρας.
Αυτός ο δρόμος έχει τα ίδια χνάρια.
Κάθε βήμα ξεπερνά το χθες και κυκλώνει το πάντα.
Χέρια γαντζωμένα στη ράχη μιας φρικτής ελπίδας.
Όλη η ομορφιά του κόσμου δεν αρκεί
για να σκεπάσει την γλυκόπικρη αλήθεια.

Έλα
και κοίτα με όπως είμαι
τραγούδα μου τη μοναξιά σου
και πάρε το ρίγος από το σώμα μου.
                                                                              Άγγελος Διδάχος

23 Ιανουαρίου 2017

8 Νοεμβρίου 2016

Τότε

Κάτι αντηχεί μέσα απ' το πέρασμα των ήχων.
Λαχταρά μια αφορμή ν' ανοίξει τα μάτια
κι ύστερα να χαθεί ευτυχισμένο.

Νοστάλγησα τις εποχές δίχως αμφιβολία.
Τα χαμόγελα που δεν χωρούσαν υποθέσεις.
Όμως η ερμηνεία συνοδεύει κάθε μας πράξη.
Ο κανόνας μας αγκαλιάζει κρυφά και άδικα.
Μια εξήγηση προσμένει να χαραχτεί
πάνω στο ενδιάμεσο τείχος της περιέργειας.

Δεν κρύβομαι
κι όμως δεν με βλέπεις.
Δεν είμαι καν εγώ.
Είμαι ένα βιβλίο προτού ανοίξει
κάτω απ'το φως των αγέραστων ματιών σου.
Τότε που όλα ήταν γενναιόδωρα.


                                                                         Άγγελος Διδάχος



25 Οκτωβρίου 2016

Πλώρη

Παραδομένος στο ρεύμα του χρόνου
σε πλεύση αντίθετη με τον καιρό.
Η λήθη και η επίγνωση,
τα δυο σημάδια μου στον ουρανό.
Το γλυκό βάρος που με συντροφεύει.

Πέρα απ' την πρύμνη
μια ομιχλώδης θάλασσα
κι ο απόηχος μονάχα μορφών αλλοιωμένων.
Η θλίψη αγκάλιασε σφιχτά τις προσδοκίες
και με χαιρέτησε μέσα απ' την πάχνη
πριν βυθιστεί μαζί τους στην παγωμένη άβυσσο.
Δεν δύναμαι να ανασύρω πια τίποτα.
Όμως θυμάμαι ξεκάθαρα ότι τα αντιμετώπισα όλα.

Έγινα ο ήλιος και το φεγγάρι του κόσμου μου.
Είχα την ευκαιρία να ψηλαφίσω κάθε πτυχή της μοναξιάς μου.
Γέμισα τα πνευμόνια μου με αψιές μυρωδιές,
μούσκεψα με τη γλώσσα μου τα χείλη
και άφησα τα χρώματα της γης
να ποτίσουν τα άτακτα ρείθρα της σκέψης.
Ερωτεύτηκα τη ζάλη του κορεσμού.
Έπαψα να ζητώ.

Είναι φριχτή η εξομολόγηση της ελευθερίας;
Η εξύψωση του πραγματικού εαυτού
που προσπαθούμε μανιασμένα να ακρωτηριάσουμε
θέλοντας να συνθέσουμε ένα φωτεινό σύνολο.
Είναι άσπλαχνοι όσοι βρήκαν εκείνο που αναζητούσαν
στα ίχνη των σκιών τους;
Εδώ η συντροφιά είναι μια λεπτή κλωστή.
Αυτό δεν ανέχεται ο άνθρωπος.
Τον τρόμο του να γίνει η πηγή της ευτυχίας του.
Κι όμως αυτή η λεπτή συντροφιά,
η απαλλαγμένη από κάθε πίστωση κι απαίτηση
είναι η πιο αγνή συνύπαρξη.

Παραδομένος στο ρεύμα του χρόνου
σε πλεύση αντίθετη με τον καιρό
χαμογελώ μέρα και νύχτα κάτω απ' το φως του κόσμου.
Μια τελευταία φωνή σβήνει πάνω στην πλάτη μου.
Άραγε σ΄αγάπησα;
Δεν μ΄άφησες ποτέ να μάθω.
Κι έπειτα τα μάτια προσδένονται πιστά
στην πλώρη που ανταμώνει μονάχη το άγνωστο.
                                                                                        Άγγελος Διδάχος