29 Μαΐου 2019

Folded page

November 25th 2017

Colorless serenity
like the noise of the troubled city
like the deep slumber.
The same fear thrives
under the seemingly divided worlds.
Standing in front of a mirror
we keep pressing more and more firmly
the same fabric on our eyes.

Without the seed of passion
imagination gives birth to delusions
and every figment of it is nothing but a personal death
at the altar of a redeeming exegesis.

Whatever resists is the essence.
Everything that emerges will shape a curved wrinkle
on your wet fingerprint.
You'll find yourself
in the midst of storms you are chasing with blasphemous thirst
in the frozen air that smells suspense
in the sorrow that weighs down your feet like mud
and in the bloodstains of a newborn dawn.

The intellect here kneels down silently.
Ideas scream at the sight of the unbearable truth.

This book counts as many pages as our breaths.
It is being written and rewritten every night.
And the fight is in vain
but also enchanting
as the nostalgia of a folded page,
where two worlds embrace for a moment.

                                                                                  Angelos Didachos

21 Μαΐου 2019

Μισοφέγγαρο

Μία παράβαση.
Το λιγότερο που μπορώ
 και το μέγιστο που δύναμαι.

Γιατί είχα βρεθεί κι εγώ σ’ εκείνο το σπίτι
όπου μια αργή μελωδία ξεσκεπάζει τις σκέψεις
προτού ντυθούν με θάρρος.
Το ίδιο ιερό βλέμμα στους τοίχους κάθε δωματίου
ζωγραφισμένο από την ίριδα των ματιών μας.
Μια ζέστη που βαυκαλίζει.
Σφαλιστά παράθυρα
σιγοτρέμουν σαν βλέφαρα
και πέρα μονάχα κρύος αέρας.
Εκεί απ’ όπου γλιτώσαμε.

Κι είναι πανέμορφο
σαν σε ακούω να κλέβεις τα λόγια μου
σαν με ακούς να παίρνω τη φωνή σου.
Όμως ο νους είναι η έσχατη εξουσία.
Πέρα απ’ αυτόν ένας ακυβέρνητος ωκεανός.
Ρεύματα που σέρνουν το σωστό πάνω στα βράχια.
Στο σώμα μας γραμμές
από τα νύχια μιας ευτυχίας που έπνιξαν τα κύματα.
Κι ένα σκοτάδι με εξίτηλα φώτα.

Αν είχα την πυξίδα
θα την άφηνα δίπλα στο τιμόνι σου
προτού η σιωπή μου απλωθεί σαν σύννεφο
μπροστά απ' την ημισέληνο.


                                                                                         Άγγελος Διδάχος

19 Σεπτεμβρίου 2018

Τίτλοι

Προς τους λίγους και αγαπημένους αναγνώστες του blog.

Αυτή η ιστοσελίδα πρωτοάνοιξε στις αρχές του 2008, όταν για πρώτη φορά νιώσαμε σαν έφηβοι την ανάγκη να εκφράσουμε τις τότε άναρχες πλην όμως κρίσιμες για την πορεία του καθενός σκέψεις μας. Στην πραγματικότητα, εγώ προσωπικά είχα ξεκινήσει να λειτουργώ για ένα μικρό διάστημα ένα άλλο blog και το παρόν blog λειτουργούσε αρχικά ένας παλιός φίλος ώσπου τελικά αποφασίσαμε να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας! Πολύ σύντομα κατέληξα να είμαι ο μόνος διαχειριστής αυτού του blog το οποίο δεν αποτέλεσε τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο από έναν προτζέκτορα σκέψεων, οι οποίες, όπως ήταν αναμενόμενο, ζυμώθηκαν και ωρίμασαν με τον καιρό.

Θυμάμαι σαν μακρινό όνειρο που ξαναβλέπω μετά από καιρό τις βραδινές συζητήσεις με την παρέα στο παγκάκι της αυλής του γυμνασίου. Τα σώματά μας, ακόμα ιδρωμένα από το μπάσκετ, δίχως να τα ενδιαφέρει στο ελάχιστο το κρύο, στριμωγμένα σε ενάμισι περίπου μέτρο και πάντα κάποιος όρθιος καθώς τα άκρα μας βιάζονταν να μεγαλώσουν όσο κι ο νους μας. Κι έπειτα συζητήσεις. Συζητήσεις με τις ώρες για θέματα φιλοσοφικά, θέματα κοινωνικά, θέματα πολιτικά και εν ολίγοις θέματα στα οποία ήμαστε επιλήσμονες πρωταγωνιστές. Αν και αυτή η ονειρική και άτακτη χορωδία δεν κράτησε για πολύ, διετέλεσε ενδεχομένως τον πρωταγωνιστικό ρόλο για τη δημιουργία του παρόντος blog και επομένως νιώθω την ανάγκη να την αναφέρω, αποδίδοντας τον ελάχιστο φόρο τιμής.

Ελπίζω κάποια από τα ποιήματα ή τις υπόλοιπες δημιουργίες μου να σας μετέδωσαν κάτι που σας άγγιξε, κάτι που ερέθισε την σκέψη σας ή στην καλύτερη για μένα περίπτωση κάτι που έκατσε σαν σκουπιδάκι μες το μάτι σας. Ομολογώ δίχως κανένα ενδοιασμό ότι αυτή η απόπειρα, η οποία διήρκεσε ούτε λίγο ούτε πολύ δέκα ολόκληρα χρόνια, ήταν αποκλειστικά προσωπική υπόθεση. Μέσα από την ποίηση κατάφερα να διευκρινίσω αυτό που ήθελα να εκφράσω, να το επεξεργαστώ στο ύστατο βάθος που μπορούσε να φτάσει ο λογισμός μου, να το φιλτράρω και να το νοηματοδοτήσω από την αρχή. Αδιαμφισβήτητα, το αληθινό όνομά μου είναι γραμμένο μες τα κείμενά μου. Και αν κάποιος, για κάποιον τρελό λόγο θέλει να το ακούσει, θα παραμείνει εκεί.

Πλέον, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, κατακλύζομαι από μια αδιαμφισβήτητη έως βίαιη σιγουριά ότι ο κύκλος του γραψίματος για μένα έχει κλείσει. Αυτό φυσικά δε συνεπάγεται ότι η ανάγκη έκφρασης έχει σταματήσει. Αντιθέτως, η ανάγκη έκφρασης είναι τώρα μέσα μου πιο έντονη από ποτέ. Ωστόσο, αφού αποκόμισα όλα τα απαραίτητα οφέλη, κακομεταχειρίστηκα την ποίηση. Την χρησιμοποίησα ως εφήμερη διέξοδο. Όμως η έκφραση είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο και ενσαρκώνεται μέσα από ποικίλες εκφάνσεις όπως για παράδειγμα την παρατήρηση, την σιωπή, την κίνηση, τα λόγια που θ' αναβοσβήσουν αφήνοντας ένα αποτύπωμα. Τα περισσότερα από αυτά τα στερήθηκα, ενώ παράλληλα εξάντλησα τα οφέλη του γραπτού λόγου.

Ανεξαρτήτως λοιπόν της ανάγκης μου για έκφραση, το γράψιμο παύει να είναι πλέον επιλογή. Κι έτσι ξεκινά μια νέα πρόκληση. Μία που δυστυχώς δεν θα μοιραστώ μαζί σας. Εξάλλου, όσο κι αν προσπαθούμε ασυνείδητα να εξαπατήσουμε τους εαυτούς μας, η ζωή μας είναι ένα διαρκές παιχνίδι. Κι όσο περνάει ο καιρός οι κανόνες του αλλάζουν κι οι προβλέψιμες κινήσεις, όσο επιτυχημένες κι αν ήταν κάποτε, καταλήγουν άκαρπες.

Εάν βρισκόμουν σε θέση να δώσω μια συμβουλή θα έλεγα : Ζήστε. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ακροβατήσετε πάνω σε λεπτές κλωστές λύνοντας γόρδιους δεσμούς. Διότι ο εαυτός μας απαντά μόνο στη φωνή του θάρρους. Και οι αβυσσαλέες πτώσεις είναι η μόνη αξιόπιστη ένδειξη ότι πορευόμαστε σωστά.


Άγγελος