11 Φεβρουαρίου 2018

Το ξεχασμένο σχήμα της αγάπης

“Love isn't something natural. Rather it requires discipline, concentration, patience, faith, and the overcoming of narcissism. It isn't a feeling, it is a practice."    Erich Fromm



     "Δεν είμαι ο εαυτός μου σήμερα". Μία σκέψη που έχει περάσει απ' το νου όλων μας. Όχι; Σκέψου καλύτερα. Σκάψε βαθιά στις καταχωνιασμένες εκείνες εμπειρίες που η μνήμη εξορίζει σε κάποια σκοτεινή γωνία του ασυνειδήτου. Όπως ακριβώς σκρολάρεις στην εφαρμογή του κινητού σου, τραβάς μία μία τις σκονισμένες κουρτίνες της σκέψης και βλέπεις τις στιγμές που φύλαξε στ' αμπάρι της για ν' αποφύγει την υπερφόρτωση. Ναι, δίχως υπερβολή, το ασυνείδητο είναι μια εσωτερική κάρτα μνήμης και απαιτεί από εσένα χειροκίνητα να ρίξεις φως, να πλοηγηθείς ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες φακέλους ώστε να βρεις αυτό που σου ζητώ. Όπως έχεις ήδη καταλάβει, αυτό το κείμενο που διαβάζεις έχει αξιώσεις από εσένα. Απαιτεί να είσαι ενεργητικός. Σου εγγυώμαι ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να συνεχίσεις την ανάγνωση εφόσον δεν καταφέρεις να βρεις ένα αντίγραφο, μία συντόμευση έστω, ενός αρχείου που να αντιπροσωπεύει τον τίτλο που σου ζήτησα. Δες το σαν μια από εκείνες τις εκθέσεις του σχολείου, όπου σου ανατίθεται ένα προκαθορισμένο θέμα το οποίο καλείσαι να αναπτύξεις και μάλλον σιχαίνεσαι διότι πρώτον δεν σου κινεί το ενδιαφέρον (τουλάχιστον αρχικά) και δεύτερον διότι πρέπει να ξοδέψεις φαιά ουσία για να το φέρεις εις πέρας. Η μόνη διαφορά είναι ότι, αν δεν γουστάρεις, σου δείχνω την πόρτα και σου λέω ότι μπορείς να βγεις έξω χωρίς απουσία, δίχως καμία επίπτωση στο βαθμό και σου υπενθυμίζω ότι τα παιδιά στην αυλή παίζουν μπάλα και τους λείπει ένας επιθετικός. Άμα δεν θέλεις να βρεις το αρχείο, τότε ΔΡΟΜΟ!

4 Φεβρουαρίου 2018

25 Νοεμβρίου 2017

Τσακισμένη σελίδα

Άχρωμη γαλήνη
όπως ο θόρυβος της ταραγμένης πόλης
όπως ο βαθύς ύπνος.
Ο ίδιος φόβος ευδοκιμεί
στους κατ' επίφαση διχασμένους κόσμους.
Όρθιοι μπροστά σ' έναν καθρέφτη
πιέζουμε όλο και πιο γερά
το ίδιο πανί πάνω στα μάτια μας.

Δίχως το σπέρμα του πάθους
η φαντασία γεννά αυταπάτες
κι είναι το κάθε αποκύημα ένας προσωπικός θάνατος
στο βωμό μιας λυτρωτικής ερμηνείας.

Ό,τι ανθίσταται είναι η ουσία.
Ό,τι αναδύεται θα απλώνει μια κυρτή ρυτίδα
πάνω στο υγρό σου αποτύπωμα.
Είσαι μες τις βροχές που κυνηγάς μ' ανόσια δίψα
στον παγωμένο αέρα που μυρίζει αγωνία
στη θλίψη που βαραίνει σαν λάσπη τα πόδια σου
και στις ματωμένες ανταύγειες μιας νεογέννητης αυγής.

Η διανόηση εδώ γονατίζει σιωπηλή.
Οι ιδέες ουρλιάζουν στην όψη της αφόρητης αλήθειας.

Αυτό το βιβλίο μετρά τόσες σελίδες
όσες και οι ανάσες μας.
Γράφεται και ξαναγράφεται ως το επόμενο βράδυ.
Κι είναι ο αγώνας μάταιος
μα και μαυγευτικός
όπως η νοσταλγία μιας τσακισμένης σελίδας.
Εκεί που δυο κόσμοι για μια στιγμή αγκαλιάζονται.

                                                                         Άγγελος Διδάχος