23 Νοεμβρίου 2016

Σαν άνοιξη


8 Νοεμβρίου 2016

Τότε

Κάτι αντηχεί μέσα απ' το πέρασμα των ήχων.
Λαχταρά μια αφορμή ν' ανοίξει τα μάτια
κι ύστερα να χαθεί ευτυχισμένο.

Νοστάλγησα τις εποχές δίχως αμφιβολία.
Τα χαμόγελα που δεν χωρούσαν υποθέσεις.
Όμως η ερμηνεία συνοδεύει κάθε μας πράξη.
Ο κανόνας μας αγκαλιάζει κρυφά και άδικα.
Μια εξήγηση προσμένει να χαραχτεί
πάνω στο ενδιάμεσο τείχος της περιέργειας.

Δεν κρύβομαι
κι όμως δεν με βλέπεις.
Δεν είμαι καν εγώ.
Είμαι ένα βιβλίο προτού ανοίξει
κάτω απ'το φως των αγέραστων ματιών σου.
Τότε που όλα ήταν γενναιόδωρα.


                                                                         Άγγελος Διδάχος



25 Οκτωβρίου 2016

Πλώρη

Παραδομένος στο ρεύμα του χρόνου
σε πλεύση αντίθετη με τον καιρό.
Η λήθη και η επίγνωση,
τα δυο σημάδια μου στον ουρανό.
Το γλυκό βάρος που με συντροφεύει.

Πέρα απ' την πρύμνη
μια ομιχλώδης θάλασσα
κι ο απόηχος μονάχα μορφών αλλοιωμένων.
Η θλίψη αγκάλιασε σφιχτά τις προσδοκίες
και με χαιρέτησε μέσα απ' την πάχνη
πριν βυθιστεί μαζί τους στην παγωμένη άβυσσο.
Δεν δύναμαι να ανασύρω πια τίποτα.
Όμως θυμάμαι ξεκάθαρα ότι τα αντιμετώπισα όλα.

Έγινα ο ήλιος και το φεγγάρι του κόσμου μου.
Είχα την ευκαιρία να ψηλαφίσω κάθε πτυχή της μοναξιάς μου.
Γέμισα τα πνευμόνια μου με αψιές μυρωδιές,
μούσκεψα με τη γλώσσα μου τα χείλη
και άφησα τα χρώματα της γης
να ποτίσουν τα άτακτα ρείθρα της σκέψης.
Ερωτεύτηκα τη ζάλη του κορεσμού.
Έπαψα να ζητώ.

Είναι φριχτή η εξομολόγηση της ελευθερίας;
Η εξύψωση του πραγματικού εαυτού
που προσπαθούμε μανιασμένα να ακρωτηριάσουμε
θέλοντας να συνθέσουμε ένα φωτεινό σύνολο.
Είναι άσπλαχνοι όσοι βρήκαν εκείνο που αναζητούσαν
στα ίχνη των σκιών τους;
Εδώ η συντροφιά είναι μια λεπτή κλωστή.
Αυτό δεν ανέχεται ο άνθρωπος.
Τον τρόμο του να γίνει η πηγή της ευτυχίας του.
Κι όμως αυτή η λεπτή συντροφιά,
η απαλλαγμένη από κάθε πίστωση κι απαίτηση
είναι η πιο αγνή συνύπαρξη.

Παραδομένος στο ρεύμα του χρόνου
σε πλεύση αντίθετη με τον καιρό
χαμογελώ μέρα και νύχτα κάτω απ' το φως του κόσμου.
Μια τελευταία φωνή σβήνει πάνω στην πλάτη μου.
Άραγε σ΄αγάπησα;
Δεν μ΄άφησες ποτέ να μάθω.
Κι έπειτα τα μάτια προσδένονται πιστά
στην πλώρη που ανταμώνει μονάχη το άγνωστο.
                                                                                        Άγγελος Διδάχος
                                                                                       


9 Οκτωβρίου 2016

Ο ευτυχισμένος θάνατος

- Μια και είμαστε μόνοι, Μερσώ, πες μου, είσαι ευτυχισμένος τώρα;

- Κοίτα, είπε ο Μερσώ. Ο δρόμος τρεμούλιαζε στον ήλιο και ο αέρας ήταν γεμάτος με χίλιες, χρωματιστές κηλίδες. Χαμογέλασε κι έτριψε τα χέρια του.

- Ναι, αλλά... Λοιπόν, ήθελα να σε ρωτήσω- φυσικά δεν είναι υποχρεωτικό ν' απαντήσεις, αν δεν το θέλεις. Δίστασε. :

- Αγαπάς τη γυναίκα σου;

Ο Μερσώ χαμογέλασε.

- Αυτό δεν είναι ουσιώδες.

Άρπαξε τον ώμο της Κατρίν και κούνησε το κεφάλι του, ραντίζοντας νερό στο πρόσωπό της.

- Κάνεις το λάθος να νομίζεις ότι πρέπει να διαλέξεις, ότι πρέπει να κάνεις ό,τι θέλεις, ότι υπάρχουν συνθήκες για την ευτυχία. Εκείνο, που έχει σημασία - το μόνο που έχει, αληθινά σημασία - είναι η θέληση για ευτυχία, ένα είδος τεράστιας αιώνιας συνείδησης. Τα υπόλοιπα - γυναίκες, τέχνη, επιτυχία - δεν είναι τίποτα παρά δικαιολογίες. Ένας καμβάς που περιμένει τα κεντήματά μας.

- Ναι, είπε η Κατρίν και τα μάτια της γέμισαν με φως του ήλιου.

- Εκείνο, που μετρά για μένα, είναι μια ορισμένη ποιότητα ευτυχίας. Μπορώ μόνο να τη βρω σ' ένα ορισμένο αγώνα με το αντίθετό της - ένα πεισματικό και βίαιο αγώνα. Είμαι ευτυχισμένος; Κατρίν! Ξέρεις την περίφημη συνταγή - αν έπρεπε να ζήσω ξανά τη ζωή μου λοιπόν, θα τη ζούσα πάλι με τον τρόπο που την έζησα. Φυσικά, δεν μπορείς να ξέρεις τι σημαίνει αυτό.

-Όχι.

-Και δεν ξέρω πως να σου το πω. Αν είμαι ευτυχισμένος, είναι εξαιτίας της κακής* μου συνείδησης. Έπρεπε να πάω μακριά και να φτάσω σ' αυτή τη μοναξιά, όπου μπορούσα ν' αντιμετωπίσω - στον εαυτό μου, εννοώ - εκείνο που έπρεπε ν' αντιμετωπιστεί, εκείνο που ήταν ήλιος και εκείνο που ήταν δάκρυα... Ναι, είμαι ευτυχισμένος, με ανθρώπινους όρους.

*σε άλλη μετάφραση : ένοχης

Ο ευτυχισμένος θάνατος. Αλμπέρ Καμύ. Μετάφραση : Ελένη Καλκάνη, Εκδοτικός οίκος Ν. Δαμιανού.

7 Οκτωβρίου 2016

Κάτι ωραίο να ονειρεύεσαι



Τι μου φωνάζεις όταν χάνεσαι στα δίχτυα της σιωπής
και τι ειν' αυτό που βγαίνει αγνά στους παιδικούς σου λυγμούς;
Γιατί χωλαίνεις και γελάς στα μονοπάτια της ντροπής;
Ποιοι να 'ναι αυτοί που έχουν γεμίσει το μυαλό σου με φραγμούς;