25 Αυγούστου 2016

Νυχτερινό τρένο

Υπάρχει ένα αίσθημα το οποίο δεν απαντάται σε κανένα λεξικό. Υπερβαίνει την έννοια και το βίωμα της συγκίνησης. Όταν ακούς όλα αυτά που ήθελες να πεις και η φωνή που τα ξεστομίζει μεταλλάζει σε δική σου. Ας είμαστε ειλικρινείς. Έχουμε ανάγκη να μοιραστούμε τις αλήθειες μας. Ειδάλλως αυτές μισοκαίνε μέσα μας σαν ψιλές φλόγες. Δε νομίζω πως υπάρχει κάποια λέξη ικανή να περιγράψει επαρκώς αυτή την έξαψη που γεννιέται όταν ανακαλύπτουμε πως κάτι κοινό κρυβόταν στα βάθη του ψυχισμού μας. Είναι απ' τις λίγες φορές που αισθάνομαι πραγματικά δυνατός, ολότελα ζωντανός και αποφασισμένος. Τότε, δεν ενώνονται μόνο οι φωνές μας, αλλά κι οι φλόγες μας.Ο ένας ζει μέσα απ' τον άλλον, περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε να ζήσει μόνος του.

 Η παρακάτω σκηνή είναι από την ταινία "Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα", ομώνυμη του μυθιστορήματος. Ακολουθεί ένα απόσπασμα απ' το διήγημα "Η ζωή κι ο φόβος" που είχα γράψει το 2014.



 «   Κάθε αρχή αφορμάται απ' το τέλος της. Ποιος θα υμνούσε τα φωτεινά χρώματα τ' ουρανού δίχως το φόβο και τη νοσταλγία που γεννά το πηχτό σκοτάδι; Αν το κρύο δεν ήταν πια μια απειλή, αν οι ανάσες μας δεν πάγωναν στο ψυχρό άγγιγμα της νύχτας, αργά ή γρήγορα η ζέστη θα γινόταν για όλους μια αφόρητη τιμωρία. Η φαντασία μας θα χανόταν στο χάος της αιωνιότητας κι εμείς σαν μαριονέτες με μπαλωμένες καρδιές θα κυνηγούσαμε το τίποτα έχοντας ήδη χάσει τα πάντα. Σήμερα γνώρισα τον φόβο μου. Ύστερα από χρόνια μιας ανόητης παρεξήγησης τον ευχαρίστησα για πρώτη φορά. Ήμουν μικρή για να καταλάβω ότι ο φόβος ήταν πάντα εκεί για να μου υπενθυμίζει πως είμαι ακόμη ζωντανή. Σήμερα βγήκα απ' το σπίτι μου με βιασύνη κι έτρεξα να προλάβω το ηλιοβασίλεμα. Έχει μια απόκοσμη ομορφιά κάθε φορά που χάνεται πίσω απ' τα θολά χνώτα του ορίζοντα.»

12 Αυγούστου 2016

Στο αντάμωμα

Και ορκίζεσαι ξανά
ότι το φως που ρέει χρυσαφένιο εμπρός σου
είναι αληθινό.
Με δυο δειλά βλέφαρα που ποτέ τους δεν άνοιξαν στο σκοτάδι
τολμάς και ατενίζεις κάποιον ορίζοντα
μέσα απ' τα μάτια της αφέλειας.

Καμιά σκιά που σέρνεις πλάι σου
δεν θα μπορέσει ν' αγγίξει
τα χρώματα εκείνα
που με ντροπή έθαψες στον ουρανό.

Κι ύστερα
τα πάντα αρχίζουν πάλι να συρρικνώνονται.
Αφόρητος κύκλος που προτίμησες
από το χάος της σιγής.
Εφήμερες συμμαχίες
εναντίον του πιο τρομερού εχθρού.
Ενός παρεξηγημένου φίλου.

Το μυστικό μου ήταν μικρό
και η δύναμη σου περισσή.
Καμιά διέξοδος του πόνου
δεν οδηγεί στο μονοπάτι της ευτυχίας.

Η υπομονή
σαν αιχμηρή βελόνα πάνω στο δέρμα του χρόνου
χαράσσει σιγά σιγά το πρόσωπό μας.
Και τότε ανακαλύπτουμε
όλο και λιγότερες ανάγκες
όλο και περισσότερες αντοχές.

Κι εγώ ονειρεύομαι ακόμη
την φωνή σου περήφανη και λυπημένη
να σπάζει τον φόβο σ' αμέτρητα οδυνηρά κομμάτια.
Να μου λέει ότι δεν με χρειάζεται
και πως με θέλει για πάντα κοντά της.
                                                                                    Άγγελος Διδάχος



COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!

1 Αυγούστου 2016

19 Ιουνίου 2016

13 Ιουνίου 2016

Η μαύρη κηλίδα

     Υπάρχουν μέρες που κυλούν ανεπαίσθητα και άλλες που απλώς περιμένεις ώσπου να φύγουν. Τα πράγματα γίνονται κάπως πιο δύσκολα όταν οι τελευταίες διαδέχονται η μία την άλλη αφήνοντας μια παρατεταμένη αίσθηση ματαίωσης. Για καλή μας τύχη, η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση είναι κατασκευασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να επιδιώκει μια κατάσταση ισορροπίας κατά την οποία κάθε είδους ένταση τελικά καταλαγιάζει. Το τίμημα της φυσιολογικής αυτής τάσης για ηρεμία είναι φυσικά  η αδυναμία του ανθρώπου να προσεγγίσει την ιδεαλιστική και αναλλοίωτη χρονικά ευτυχία. Ωστόσο, ακόμη και ένα τόσο βαρύ τίμημα φαντάζει μικρό αν αναλογιστεί κανείς την ανακούφιση που προσφέρει η ροπή προς το ενδιάμεσο και δύσκολο στον ορισμό του τρίτο πρόσημο.
     Μία απο αυτές τις ατέλειωτες μέρες, οι οποίες είναι υποχρεωτικά γραμμένες στη λίστα και δεν δικαιούσαι να σβήσεις παρά μόνο μετά το πέρας τους, ξαπλωμένος στην κούνια κάτω απ' την καρυδιά της αυλής μας, χάζευα τον καταγάλανο ουρανό αναζητώντας ηρεμία στα ακύμαντα νερά του. Τότε, για πρώτη φορά, εμφανίστηκε μια μαύρη κηλίδα κινούμενη πλαγίως στο γαλάζιο καλοκαιρινό φόντο. Τα πρώτα δευτερόλεπτα είχα την εντύπωση ότι επρόκειτο για σκνίπα που προφανώς ορεγόταν λίγα μικρογραμμάρια αίματος τριγυρνώντας με ενοχλητική επιμονή πάνω απ' το κεφάλι μου. Όταν όμως αντιλήφθηκα ότι η σκνίπα αυτή ακολουθούσε πιστά τις κινήσεις των ματιών μου, με τη δική της φυσικά κατεύθυνση και κλίση κατάλαβα ότι το πρόβλημα που είχε προκύψει ήταν σοβαρότερο του ενός ζιζανίου.
     Οι άνθρωποι ως γνωστόν, έχουν την τάση να σχηματίζουν συνδέσεις ανάμεσα σε ερεθίσματα, οι οποίες συνδέσεις δεν είναι απαραίτητο να είναι ρεαλιστικές και τεκμηριωμένες. Ο ανθρώπινος νους κατασκευάζει υποθέσεις με βάση την περιορισμένη εμπειρία του και δρα σύμφωνα αυτές. Αν για παράδειγμα κάποιος εμφανίσει δυνατό κοιλόπονο, θα αποδώσει μάλλον την αιτία σε μια τροφή που πρόσφατα κατανάλωσε και είναι πολύ πιθανό να εμφανίσει αποστροφή για τη συγκεκριμένη τροφή. Υπάρχει μια ισχυρή εξελικτική βάση που εξηγεί αυτή τη σύνδεση : ακόμη κι αν αυτή δεν είναι σωστή, λειτουργεί δυνάμει προστατευτικά. Για κάποιο λόγο, τον οποίο ονομάζω διαίσθηση, είμαι σίγουρος ότι η μαύρη αυτή κηλίδα δεν εμφανίστηκε τυχαία αλλά προέκυψε φυσικά, όπως μια κήλη πετάγεται μετά από το σήκωμα ενός υπερβολικά μεγάλου βάρους. Ακόμα κι αν κάποιος συμπεριφοριστής ή οφθαλμίατρος ισχυριστεί το αντίθετο, εγώ γνωρίζω ότι το βάρος εκείνων των ημερών είναι η αιτία εμφάνισης της μαύρης κηλίδας.
     Τις πρώτες μέρες δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι το μαύρο αυτό στίγμα θα μείνει εκεί, κολλημένο σε κάθε όμορφη εικόνα που αποτυπώνουν τα μάτια μου. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να προσαρμοστώ στην ύπαρξή του. Σήμερα, κάθε φορά που το βλέμμα μου βυθίζεται στον απέραντο καμβά της φύσης, η μαύρη κηλίδα είναι η υπενθύμιση ότι η ζωή χάνει λίγη από την ομορφιά της όταν επιτρέπουμε τη θλίψη και την ανησυχία να τυλιχτούν σαν αγκαθωτά σύρματα γύρω απ’ τη σκέψη μας. Είναι όμως και μια αφορμή να προσπαθήσω να απολαύσω ακόμη περισσότερο τις μορφές και τα χρώματα που κυριαρχούν στον κόσμο μου, να εντοπίσω νέες λεπτομέρειες, να μετατρέψω το σκοτάδι σε φως.
     Όσο περνάει ο καιρός, λένε, εξοικειωνόμαστε με τα μαύρα αυτά στίγματα, πράγμα το οποίο ακούγεται λογικό αν λάβουμε υπόψη την φυσική τάση προς ισορροπία. Υπάρχουν ακόμη και ιστορίες κατά τις οποίες οι μαύρες κηλίδες εξαφανίστηκαν για πάντα, απρόσμενα, από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι ακριβώς όπως κάποτε εμφανίστηκαν. Όπως και να ‘χει, τα πάντα μπορούν να γίνουν πιο όμορφα με ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών, αρκεί να το πιστέψουμε και να το προσπαθήσουμε με όλο μας το είναι.
                                                                                     Άγγελος Διδάχος