Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Η δίκη του Σωκράτη

Στην γενέτειρα της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης διεξήχθη πριν περίπου μια εβδομάδα η δίκη του Σωκράτη ο οποίος έχει πλέον μετατραπεί σ' αστερόσκονη του διαστήματος ή στην καλύτερη περίπτωση σε συννεφάκι στον ουρανό. Η δικαστική εξουσία αποφάσισε να ερευνήσει εις βάθος τα αίτια της σημερινής πολιτικής διαφθοράς και οικονομικής ασυδοσίας αναδιφώντας στην αρχαιότητα και τις ρίζες των σημερινών προβλημάτων.
 Πασίγνωστος δικαστικός εκπρόσωπος τόνισε : "Το έγκλημα είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση. Είναι ανώφελο να σπαταλήσουμε κι άλλο πολύτιμο χρόνο ασχολούμενοι με σύγχρονα σκάνδαλα, δολοπλοκίες και διασπαθίσεις του δημοσίου χρήματος. Πρέπει να τιμωρηθούν εκείνοι οι ηθικοί αυτουργοί που πυροδότησαν την έναρξη του εγκλήματος και όχι οι σύγχρονοι εγκληματίες που σαν κομμάτια του ντόμινο τράπηκαν ακούσια προς αυτό."
 Οι μηνυτές του Σωκράτη ήταν τρεις. Πρώτος μηνυτής υπήρξε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος ο οποίος διατύπωσε μήνυση για αθεΐα εναντίον του φιλοσόφου μετά το ανεπιτυχές εξώδικο στο Ράδιο Αρβύλα ελπίζοντας πως αυτήν την φορά θα απολάμβανε λίγες περισσότερες στιγμές έπαρσης και δημοσιότητας. Μάλιστα, ο Μητροπολίτης σημείωσε χαρακτηριστικά :  "Αδικεί Σωκράτης οὓς μὲν ἡ Ελλάς νομίζει θεούς ού νομίζων, ἕτερα δὲ καινὰ δαιμόνια εἰσφέρων μοια τοῖς δαιμονίοις οῖς οἱ νθέλληνες πιστεύουσι." Την κατηγορία αυτή διατύπωσε αυτούσια και η Ελένη Λουκά στηλιτεύοντας επιπλέον την σατανική στάση αμφισβήτησης του Σωκράτη την οποία και επιχείρησε να μεταλαμπαδεύσει στους νέους απομακρύνοντας τους έτσι απ΄ τον δρόμο του Θεού. Η θρησκευόμενη γυναίκα συμπλήρωσε την κατηγορία του Μητροπολίτη λέγοντας : " ἀδικεῖ δὲ εκ τοῦ διαβόλου τικτόμενος καὶ τοὺς νέους διαφθείρων." Τρίτος μηνυτής που ενίσχυσε τις κατηγορίες ενάντια του Σωκράτη δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο την θέση του ήταν ο Μήτσος. Ο Μήτσος ήταν ένας αγανακτισμένος με τον αποτυχημένο γάμο του μεσήλικας που τριγυρνούσε βραδιάτικα στα μπαράκια ελπίζοντας πως κάποια πολύ μεθυσμένη θα τον περάσει για όμορφο. Μια μέρα έτυχε να περνά έξω απ' την Βουλή και τότε οι εκπρόσωποι των κομμάτων, βλέποντας τις εγγραφές στις νεολαίες κομμάτων στα πανεπιστήμια να πέφτουν κατακόρυφα εξαιτίας των φιλοσοφικών ρητοριών του Σωκράτη, δωροδόκησαν τον Μήτσο για να καταδικάσει τον Σωκράτη ως υπαίτιο για τα επεισόδια και τους βανδαλισμούς στην Αθήνα έτσι ώστε να μην φανεί ότι τα ίδια κινήθηκαν εναντίον του αξιοσέβαστου φιλοσόφου. Όσον αφορά τον Μήτσο, φήμες λένε ότι νοικιάζει αυτή την στιγμή δωμάτιο σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Χονολουλού έχοντας πάρει για "παρέα" μαζί του δυο Ρωσίδες.
  Αφού ο Σωκράτης κρίθηκε ένοχος έντονες διαφωνίες διατυπώθηκαν για το ζήτημα της ποινής η οποία θα του επιβαλλόταν. Αρχικά προτάθηκε η εξορία απ΄ την πόλη (ή την χώρα) αλλά γρήγορα έγινε αντιληπτό πως κάτι τέτοιο μπορούσε να ευνοήσει την επαγγελματική του καριέρα. Σύμφωνα μάλιστα με αξιόπιστες δημοσιογραφικές πηγές κατά την διάρκεια σύσκεψης για την ποινή του Σωκράτη κάποιος φώναξε "τίμημα θάνατος". Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες και οι αποδοκιμασίες εναντίον του λαλήσαντος διήρκεσαν για αρκετή ώρα. "Κανείς μικροαστός δεν φεύγει απ' την ζωή σ' αυτήν την χώρα δίχως να πληρώσει" είπε με αυστηρό ύφος σπουδαίος δικαστικός. Όταν δόθηκε η δυνατότητα στον Σωκράτη να προτείνει την ποινή η οποία επρόκειτο να του επιβληθεί, εκείνος πρότεινε τυπικά το πρόστιμο της μιας μνας. Καθώς οι ολιγαρχικοί φίλοι του δεν βρίσκονταν πια στην ζωή, το ποσό αυτό ανέβασαν σε τριάντα μνες το Λαος και η Χρυσή Αυγή ελπίζοντας έτσι ότι θα αντλήσουν ψήφους απ΄ το λαϊκό ακροατήριο του Σωκράτη και θα δημιουργήσουν κοινωνικό προφίλ.
 Ο Σωκράτης καταδικάστηκε τελικά με την εσχάτη των ποινών. Κρίθηκε ως μοναδικός ένοχος - μαζί με τον Άκη Τσοχατζόπουλο - για το υπέρμετρο ελληνικό χρέος. Ο Μητροπολίτης Άνθιμος, μετά από έγκριση των δικαστικών εκπροσώπων προχώρησε σε συνεννόηση με τον Άγιο Πέτρο ώστε ο Σωκράτης να παραμείνει αθάνατος και μάλιστα στην Ελλάδα - αν και ο ίδιος το απεύχεται - μέχρι να ξεπληρώσει το ελληνικό χρέος. Ο Σωκράτης φυσικά δεν αποδέχτηκε το μαρτύριο της αιωνιότητας στην σύγχρονη Ελλάδα και αποφάσισε να αυτοκτονήσει πίνοντας ένα μπουκάλι με κώνειο που είχε το περιτύλιγμα της Pepsi και του το έδωσαν εκπρόσωποι της Coca Cola. Από την στιγμή της κατάποσης μέχρι τον θάνατό του μίλησε ψύχραιμος στους μαθητές του για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα.                      
                                                                              Διδάχος Άγγελος

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Πέρασμα στ' ακρόνειρο




Θα ΄μαι λουλούδι κι αγκάθι 
μέσα στ΄ ακρόνειρο θα βρίσκω να σου φέρνω χρυσάφι 
για να το θάβεις πιο βαθιά στο πουθενά 
μα θα στο φτιάχνω τραγούδι ξανά και ξανά.


χαιρετίζω τους περαστικούς.


Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Κι εσύ τους βλέπεις ακόμα ε ;

Συνέχισε να τους χαρίζεις ποσοστά τηλεθέασης και μετά γκρίνιαζε για την στρεβλή ενημέρωση και τους αργυρώνητους δημοσιογράφους που δίνουν καθημερινό ρεσιτάλ στο γυαλί. Θα έχει κάποια λογική αυτό που κάνεις, δυσνόητη βέβαια για το απλό κι απαίδευτο μυαλό μου.



Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Ούτε γάτα ούτε ζημιά




Μην φοβηθείς στιγμή.

  Δεν τους δίνουν την δυνατότητα να μιλήσουν στα κανάλια, μου απάντησαν, γιατί δεν τους κάνουν πλάτες οι δημοσιογράφοι. Κι εγώ σκέφτομαι και απορώ : άραγε δεν τους κάνουν πλάτες ;
  Ο τύπος και δη τα κανάλια δεν ήταν αυτά που στρουθοκαμήλιζαν μπροστά σε κάθε κρανιοφόρο που στεκόταν δίπλα σε αστυνομικό; Πόσο μεγάλο θέμα έγινε στις τηλεοράσεις το ανθρωποκυνηγητό μεταναστών και τα μαχαιρώματα μέσα στο κέντρο; Πόση συζήτηση έγινε άραγε για την καθηγήτρια που χάραξαν στο σώμα της την σβάστικα; Ποιος φασιστικός πυρήνας υποκίνησε αυτές τις πράξεις; Γιατί δεν σχολίασαν οι δημοσιογράφοι την φράση : "βάζω την πατρίδα πάνω από την δημοκρατία";
Μάλλον κάποιοι ξεχάσανε ότι η πατρίδα μας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την δημοκρατία. Λησμόνησαν ότι οι ήρωες τους οποίους τόσο συχνά επικαλούνται με στόμφο έχυσαν το αίμα τους για την δημοκρατία. Και στην πιο πρόσφατη, στην σύγχρονη ιστορία άνθρωποι θυσιάστηκαν, ήρωες που όπως λέει το τραγούδι "πεθάναν πριν να προδώσουν" για να μπορεί ο καθένας μας να εκφράζει την προσωπική του θέση άφοβα. Ποιος τολμά να αμφισβητήσει την σπουδαιότητα του αγώνα αυτού; Ποιος τολμά να στηλιτεύσει εκείνους που με αυτοθυσία και πνεύμα εθνικής ενότητας άφησαν την τελευταία τους πνοή στην πρόσφατη μάχη κατά του φασισμού; Αυτή η αυτοθυσία δεν ήταν άραγε η πιο αγνή μορφή πατριωτισμού, απαλλαγμένη από ιδιοτελή συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες; Και σήμερα υπάρχει άνθρωπος που ενώ αυτοαναγορεύεται πατριώτης υποστηρίζει την ίδια στιγμή δημοσίως την απαγόρευση έκφρασης όσων δεν είναι "πραγματικοί Έλληνες". Και μάλιστα αυτόν τον άνθρωπο τον πίστεψαν αρκετοί όπως σήμερα φάνηκε.
  Λογικό μου φαίνεται λοιπόν που οι τηλεοπτικές τους εμφανίσεις είναι περιορισμένες. Η σιωπή εξάλλου υπήρξε βασικός παράγοντας για να εκκολαφθούν. Το επαναστατικό πρότυπό τους που περνούσε από στόμα σε στόμα γρήγορα θα κατέρρεε όταν ο κοσμάκης που εξαρχής έδειχνε ενθουσιασμένος γνώριζε τελικά τις αληθινές τους βλέψεις και τον απάνθρωπο, απαίσιο χαρακτήρα τους. Αν δεν μίλησαν λοιπόν, αν δεν κλήθηκαν στα κανάλια να δώσουν συνεντεύξεις ήταν γιατί ακριβώς τους έκαναν πλάτες. Κι όσο αυτοί επιδίδονταν σε πράξεις εκβιασμού και στυγνής βίας εκείνα ετοίμαζαν κάθε φορά τους αποδιοπομπαίους τράγους στους οποίους επρόκειτο να επιτεθούν. Γιατί άραγε; Ίσως πραγματικά να έχουν δύναμη. Δύναμη πέραν της πολιτικής.
  Το ζήτημα όμως είναι η στάση που θα δείξουμε από δω και πέρα. Αν δεν αντισταθούμε πολεμώντας ιδεολογικά και πολιτικά τότε η ανάδυση και η ανάδειξη του ναζισμού εν μέσω μιας ταραγμένης σε οικονομικό, κοινωνικό και κυρίως πνευματικό επίπεδο εποχής παραμένει μια σοβαρή απειλή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ιστορία διαγράφει φαύλους κύκλους και ότι κινήματα αυταρχισμού ξεκίνησαν έχοντας απήχηση σε μικρές εκλογικές βάσεις που όμως επεκτάθηκαν και μεγάλωσαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Η αγανάκτηση, η ανεργία και η εξαθλίωση σε συνδυασμό με το χαμηλό πνευματικό μας επίπεδο και την ανεξίτηλη πληγή που χάραξε η περίοδος του φασισμού στην Ελλάδα αφήνουν τώρα ανοιχτό όσο ποτέ το ενδεχόμενο μιας σύγχρονης πολιτικής παλινόρθωσης. Μόνο που μια πιθανή επιστροφή του φασισμού ή του νεοναζισμού θα είναι πολύ δριμύτερη και ισχυρότερη γιατί θα έχει ως όπλο την τεχνολογία. Τα σενάρια εγκαθίδρυσης μιας σύγχρονης δικτατορίας δεν είναι τόσο φανταστικά όσο νομίζουμε γιατί είναι βέβαιο πως αυτή έχει την βάση της στον φανατισμό και όταν ο φανατισμός δεν αντιμετωπίζεται και αφήνεται ξέφρενος τότε αναπαράγεται. Πρέπει λοιπόν να θέσουμε στον εαυτό μας την εξής ερώτηση : "Θα το επιτρέψω να συμβεί;".
  Ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να αντικρούσουμε τον ναζισμό δεν είναι η βία. Η βία ίσως φέρει και τα αντίθετα απ' τα επιθυμητά αποτελέσματα καθώς θα αποτελέσει σίγουρα τροφή για τα ΜΜΕ τα οποία φυσικά θα την σερβίρουν όπως αυτά επιθυμούν. Αλλά πέραν αυτού η βία - όταν δεν είναι αμυντική - είναι μια μορφή φανατισμού και αδιαμφισβήτητα γνώρισμα απολίτιστων και βάρβαρων ανθρώπων. Η μάχη μόνο ιδεολογική μπορεί να είναι, τουλάχιστον από μεριάς των αντιναζιστών (ας ξεκαθαρίσουμε ότι η έννοια αυτή διαφοροποιείται απ΄ την έννοια του αντιεξουσιαστή και αφορά σαφώς ένα ευρύτερο πλαίσιο πολιτών). Αυτό που έχουμε χρέος να κάνουμε είναι να επιζητήσουμε την πνευματική αφύπνιση ακυρώνοντας μια για πάντα τα κανάλια και αναζητώντας αληθινές πηγές πληροφόρησης. Δεύτερο βήμα να μεταφέρουμε τους προβληματισμούς μας και να διοχετεύσουμε τις γνώσεις μας στον κοινωνικό μας περίγυρο. Οπωσδήποτε κάποιος που προσπαθεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε έναν πολιτικό δρόμο σύνεσης και επιδιώκει να τους εθίσει σε έναν ελεύθερο τρόπο σκέψης απεγκλωβίζοντας τους απ' την στενή έννοια των κομματικών γραμμών θα αντιμετωπίσει απογοητεύσεις. Πράγματι το πιο πιθανό όταν προσπαθείς να ξυπνήσεις κάποιον είναι να σε πάρει ο ύπνος. Όμως ο αγώνας της πολιτικής παραπλάνησης έχει ξεκινήσει από την πλευρά των ναζιστών εδώ και καιρό δίχως να αντιληφθούμε την σοβαρότητά του. Εμπόδιο σ' αυτόν πρέπει να σταθεί ο καθένας που πιστεύει στη δύναμη της δημοκρατίας όσο εξαθλιωμένη κι αν είναι αυτή σήμερα. Ξέρουμε ότι μόνο η δημοκρατία είναι αυτή που μπορεί να μας χαρίσει την ελευθερία. Και η ελευθερία αυτή είναι που καταξιώνει την ύπαρξή μας, που νοηματοδοτεί την ζωή μας. Η ελευθερία αυτή είναι εντελώς ασυνταύτιστη με την αυθαιρεσία και την ασυδοσία όσο κι αν προσπαθούν απεγνωσμένα ορισμένοι να την παραλληλίσουν.
  Γρήγορα θα συνειδητοποιήσει κανείς όταν αρχίσει να αντιτίθεται στις ναζιστικές ιδέες και σ΄ αυτούς που τις πρεσβεύουν πως ο κίνδυνος της "χουντοποίησης" έχει προσλάβει μεγαλύτερες διαστάσεις απ' όσο νόμιζε. Αν όμως επιτρέψουμε τις απειλές και τους εκβιασμούς, αν ανεχτούμε την βία που εκείνοι ασκούν και σωπάσουμε φοβισμένοι τότε είναι σαν να παραδίνουμε την δημοκρατία στα χέρια τους ή σαν να μπήγουμε ένα μαχαίρι στο λαιμό της την ώρα που παλεύει να επιζήσει. Ας θυμόμαστε λοιπόν πως αν δεν φωνάξουμε, αν δεν ανοίξουμε το στόμα μας τώρα που μπορούμε τότε αργά ή γρήγορα θα μας το κλείσουν αυτοί και μάλιστα με πολύ σκληρό και βίαιο τρόπο. Αυτή είναι η ιδεολογία τους.
Αντιδράστε και συσπειρωθείτε. Αυτό δεν είναι το καθήκον ενός αντιεξουσιαστή ούτε το καθήκον ενός επαναστάτη. Είναι το καθήκον ενός πολίτη κι ακόμα περισσότερο : το καθήκον ενός ανθρώπου.