Ελπίζοντας στα σκοτεινά.

Θα δεις μια μέρα έναν γνωστό να τριγυρνά
σε πολυσύχναστο και φωτισμένο δρόμο
και θα φωνάξεις τ΄ όνομά μου.
Όμως δεν θα 'μαι 'γω.
Πάει καιρός που αντίκρισα το έρεβος
πίσω απ' τα δυνατά φώτα της σκηνής
και κίνησα σε τόπους απροσπέλαστους.
Έτρεξα σαν δραπέτης μακριά απ' τους μεγάλους προβολείς
που τυφλώνουν συνειδήσεις
και αυτοεξορίστηκα απ' το χάρτινο βασίλειο της ευτυχίας.
Έπλασα με κουρασμένα χέρια τοίχους και τείχη απόρθητα
κι έφτιαξα τη φυλακή των ονείρων μου.
Γι' αυτό σου λέω, δεν θα 'μαι εγώ εκείνος που θα δεις.
Θα 'ναι η σκιά μου μόνο
που περιφέρεται ανάμεσα στους άλλους χαμογελαστή, μη σε ξεγελάσει.
Σκεπάζοντας τα μάτια σου ίσως με βρεις μες το σκοτάδι
ζωγραφισμένο με τα χρώματα της φαντασίας.
Μη λυπηθείς στιγμή με τη θλίψη μου
γιατί σ' αυτή χρωστάω τον εαυτό μου.
Κι όσο κρατώ τη ψυχή μου σφιχτά
μπορώ ακόμα μες απ' το καταφύγιο που μοιάζει φυλακή
να ελπίζω για το ξημέρωμα.
                                                                                         Διδάχος Άγγελος

Ευχή που απόμεινε

Φτάνει κάποια στιγμή που το βαθύ πηγάδι της αντοχής στερεύει.
Ραγίζουν οι σκληρές του πέτρες και σπάζουν σαν λεπτό γυαλί
μ' ένα άγγιγμα απαλό σε χιλιάδες θρύψαλα.
Η υπομονή σ' εγκαταλείπει και φεύγοντας παίρνει μαζί της
όσες ξύλινες ελπίδες είχες φτιάξει να σε βαστούν.
Δίπλα στο προσκεφάλι σου τσαλακωμένο ένα σημείωμα
με δυο λέξεις μονάχα :
"Αρκετά. Φτάνει."
Κοιτάς τον τροχό να γυρνά ανελέητα. Κοιτάς τα σκουριασμένα γρανάζια
που στριγκλίζουν και συνθλίβονται σε κάθε γύρο μέχρι ν' αχρηστέψουν
και να πεταχτούν.
Ψύχος υγρού κελιού αναδύεται απ' τους τοίχους του σπιτιού
και παγώνει την καρδιά σου.
Εγκλωβισμένος μες το λαβύρινθο της ψεύτικης ελευθερίας
στρέφεις με λαχτάρα το κεφάλι προς τον απέραντο ουρανό.
"Να 'μουν πνοή του αγέρα" λες
"ν' αρμένιζα πάνω από θάλασσες γαλάζιες
 ν' άνοιγα τα φτερά μου μέσα μέσα σε σύννεφα και δάση φουντωμένα
 να ξέφευγα επιτέλους από τους γκρίζους θάμνους που με περιβάλλουν.
 Και αν ζητάω πολλά ας έχω έστω τη δύναμη να κρατιέμαι
 από ένα χέρι σφιχτά, μακριά απ' την αγκάλη της αρρώστιας
 που όλο και πιο πολλούς ξεγελά, όλο και πιο πολλούς σκοτώνει αργά.
 Σαπίζει το δέρμα τους σαν λέπρα
 καθώς τους βλέπω έξω από ενεχυροδανειστήρια
 να ζυγίζουν την καρδιά τους με ράβδους χρυσού.
 Κυνηγούν λυσσασμένοι ό,τι θυμίζει άνθρωπο
 να το ποτίσουν την αρρώστια τους ή να το ξεσκίσουν."

Κι αν δεν μπορώ να είμαι πνοή του ανέμου
Κι αν δεν μπορώ να ταξιδεύω πάνω από θάλασσες και δάση
Ας έχω πάντα ένα χέρι
ή μια ανάμνηση σαν τη δική σου για αντίδοτο
απ' την αρρώστια που ολοένα μεγαλώνει.
                                                                                          Διδάχος Άγγελος

Η γιορτή

Ήταν παράξενη εκείνη η γιορτή.
Μετά το πρώτο τύμπανο
η καγκελόπορτα άφησε πάλι ξοπίσω το σιδερένιο τριγμό της,
τα δεσμά σύρθηκαν ξανά πάνω στο πληγωμένο χώμα
που στέναζε απ' τα ρυθμικά και άγρια πατήματα.
Αυτή τη φορά όμως
οι σκλαβωμένοι δε γιόρταζαν τη λευτεριά.
Νεκρά χαμόγελα στόλιζαν τα πρόσωπά τους.
Πίσω απ΄τους προσωρινούς ανασασμούς τους
κρυβόταν μια μόνιμη δυσφορία.

Μάτια ταραγμένα ατένιζαν τα παιδιά της παρέλασης,
τ' αποδημητικά πουλιά.
Κάποιος στο πλήθος δάκρυσε
στη σκέψη πως η απραγία του έφερε το χειμώνα.
Οι διπλανοί φοβήθηκαν
κι έτσι απέδωσαν το δάκρυ σε συγκίνηση.
Σ' όποιον φοβάται την ενοχή δεν αξίζει η ελευθερία.

Ο κόσμος όλος κοιτούσε αμήχανος
μια ραγισμένη σημαία που στεκόταν στην εξέδρα
και βρισκόταν σε αποσύνθεση.
Όπως κι ο άνθρωπος.
Ήταν παράξενη εκείνη η γιορτή.
                                                                              Διδάχος Άγγελος

Ο λιποτάκτης της σιγουριάς

Ξύπνησες, πάλι με στέρνο ζωσμένο από έγνοιες
μ' ανάσες πνιγηρές
και μια ταλαίπωρη καρδιά θλιμμένα να χτυπάει
κόντρα στο λεπτοδείχτη που μάταια κυνηγάς.
Η μέρα σε προσμένει εκεί, στο γνωστό σημείο
ντυμένη με το ροδαλό φόρεμα της αυγής
πλημμυρισμένη με πρωινά κελαηδίσματα
και ξέχειλη απ' αρώματα περίεργα, ερωτικά.
Θα σε πλανέψει όπως πάντα μ' ένα φιλί μετανιωμού
και θα γευτείς από τα χείλη της το γλυκύτερο ψέμα.

Τη νύχτα θα 'χεις γύρει σαν κλαδί σπασμένο
κι από τα φυλλοκάρδια σου θα στάζουν
δάκρυα προδοσίας.
Τη νύχτα...
Όταν σ' ακούω με καθάρια φωνή να λες
πως δε φτάνει μόνο μια ελπίδα για να στεριώσει τ' όνειρο
πως μ' αιμάτινο ιδρώτα ποτίζεται ο ανθός της φαντασίας
και γίνεται μέσα στην ξέρα
λουλούδι της πραγματικότητας.
Τη νύχτα...
ορκίζεσαι πιστός στρατιώτης ενός αμφίρροπου αγώνα
εσύ, ο λιποτάκτης της σιγουριάς.

                                                            Διδάχος Άγγελος

Ένας ακόμη εχθρός

Χαραυγή τώρα
κι ο ήλιος ξύπνησε ακόμη πιο πορφυρός.
Ελπίδας λάμψεις χαροπαλεύουν
προτού πνιγούν κι αυτές μες το βαθύ κόκκινο
που μοιάζει τόσο μ' αίμα.
Ο ουρανός ξεθωριασμένος με σύννεφα λεπτά ζωσμένος
να τον τρυπούν σαν μυτερά στιλέτα.
Αιμορραγεί ο λαβωμένος ουρανός
και βρέχει εικόνες αρρωστημένες
στις ασκεπείς σκέψεις των παιδιών μέσα από οθόνες.
Παιδιά επιμελώς παρατημένα στη μέση αυτής της καταιγίδας
ξεδιψούν με κόκκινες στάλες τη χαρά και την αγάπη.
Το μπαρούτι γίνεται άρωμα ναρκωτικό
και ο κρότος γλυκιά μελωδία.
Θέμα χρόνου μονάχα η επόμενη τραγωδία,
τα εισιτήρια που θα κοπούν ξανά μπροστά στις τηλεοράσεις.
Το τέρας με τα τρία γράμματα τρέφεται με σφαίρες
αληθινές και εικονικές.
Γεννιέται κρυφά
μέσα από βιώματα και τηλεχειριστήρια.
Θεριεύει αδιόρατα μες τον καθένα όσο ταΐζει το μυαλό
με σκηνές συνηθισμένες πια, σαν ενέσεις αναισθησίας.
Θεριεύει και δεν μας έμεινε άλλη ασπίδα
παρά μόνο η αγάπη.
Η αγάπη.
                                                                         Crux

Αστέρι

Αστέρι που περήφανα λαμπυρίζεις
στο άφταστο στερέωμα,
που τ' ασημένιο φως της μαρμαρυγής σου
φτάνει απ' το παρελθόν
και χύνεται γλυκά στη θάλασσα της σκέψης μου,

απλώνω το χέρι μου
όχι για να σ' αιχμαλωτίσω στη μικρή μου σπιθαμή
- δεν θα μπορούσα άλλωστε -
απλώνω το χέρι μου
ν' ανέβω βιαστικά τη σκάλα του χρόνου.
Να έρθω πλάι σου για μια στιγμή
να σου χαρίσω ένα χαμόγελο ζεστό
και πάλι να χαθώ στο χθόνιο σκοτάδι.

Προτού το θάμβος σου προλάβει
να φωτίσει την καρδιά μου.

Να σκεπαστείς με τα πέπλα
των γκρίζων συννέφων της νύχτας
κι ευτυχισμένο να αντλείς
το αθάνατο φως του ήλιου σου
μακριά μου, πάντοτε.                
                                                     Crux

Τελικά το "θα σταματήσω να γράφω για φέτος" είναι μόνο μια κουβέντα απ΄ ότι φαίνεται.
Καλησπέρες...

Ο κυνηγός της ελευθερίας

Ο κυνηγός της ελευθερίας δεν είχε όπλο
ούτε και βλέψεις εχθρικές.
Ήταν φτωχός
δεν είχε μήτε ρούχα να φορέσει,
μόνο είχε μια πλούσια καρδιά, ερωτευμένη με τους χτύπους της.

Τον νόμιζαν τρελό
καθώς έτρεχε γυμνός μες τα χωράφια
και τραγουδούσε φωναχτά
λέξεις απλές κι ακατανόητες.

Οι ρακένδυτοι είλωτες των χωραφιών
γελούσαν με τη γύμνια του κορμιού του
κι οργίζονταν με την προκλητική φωνή του
που σαν χείμαρρος κατέβαζε σκέψεις απαγορευμένες
και ηχούσε -αν πρόσεχε κανείς- σαν καλόγνωμη επίπληξη.

Έτρεχε δίχως σταματημό, δίχως ντροπή, δίχως δεύτερη σκέψη,
με τον ήλιο να καίει το ακάλυπτο δέρμα του,
τα ξυπόλητα πόδια του να σφαγιάζονται στον πόνο
και το στήθος να χαροπαλεύει ν' ανασάνει.

Έτρεχε μέχρι που τον ζήλεψαν
και τότε όπως έσκιζε ατρόμητα τα στάχυα
έλαβε θανάσιμη δαγκωματιά φιδιού.               Crux
                                                                                    

Μια ανάσα

Θολός ορίζοντας
με κορυφές συννεφοσκέπαστες
σαν τείχη να τον περιστοιχίζουν.
Κλείνεις τα μάτια κι ονειρεύεσαι
μα είναι τα όνειρα μόνο που δραπετεύουν.
Είναι τα όνειρα μικρά παιδιά
που θρέφεις με στοργή
κι ας ξέρεις μέσα σου βαθιά πως κάποτε θα φύγουν
αφήνοντας σου θλίψη.
Θολός ορίζοντας, συννεφιασμένος
μέχρι να σμίξουν οι καρδιές μας
και γίνουν αγέρας που θα διώξει τα νέφη μακριά.
Θολή η σκέψη μου, μετέωρη
με κοιτά να πνίγομαι στη τρικυμία των καιρών.
Φίλα με.
Δώσ' μου μιαν ανάσα.
                                                                                                           Crux

Αόρατος Εχθρός

Σύννεφα που κρύβουν κεραυνούς
ξεγελούν με βροχή
το διψασμένο έρημο πεύκο
που σκέπασε η καταιγίδα.
Μοίρα σαν κι αυτή του ερημίτη
που το φορτίο που κουβαλά
βαραίνει ολοένα.
Κρέμεται πάνω απ΄την εύθραυστη ψυχή του
σ'ένα παλιόσκοινο φθαρμένο.

Βλέπει τριγύρω δεκάδες ανθρώπους
και δίπλα στον καθένα
- και δίπλα του -
έναν αόρατο εχθρό
που δεν τον λύγισαν φιλίες γερασμένες 
ούτε έφυγε μαζί με τις πρόστυχες νύχτες.
Ζητάει ένα σύμμαχο,
ξέρει πως τέτοιες μάχες κερδίζονται με λίγους.
Ξέρει και δεν φοβάται πλέον αν
η αναζήτηση αυτή τελικά τον προδώσει.

Ο ίδιος φόβος ήταν που έτρεφε χρόνια τώρα τον εχθρό του.  
                                                                                                     Crux

Παράσταση

Η παράσταση τελείωσε ξανά

κι οι υποκριτές αποχωρούν σκυμμένοι.

Στις τρύπιες τσέπες τους έμεινε λίγη ελπίδα

ίσα για να πληρώσουν το επόμενο εισιτήριο.

Άγριες φωνές, βρισιές αφιερωμένες στη σκηνοθεσία·συνήθεια

για όσους κυρίευσε η σιωπή.

Για δεσμώτες που σαν κοράκια

σου σκαλίζουν καθημερινά τις αντοχές

με λόγια ψυχοφθόρα.

Σενάριο δεν έγραψαν ποτέ

τα χέρια τους έτρεμαν

τα πόδια τους λύγιζαν

ο ιδρώτας έσταζε άφθονος, λέρωνε το χαρτί.

Μόνο παιδιά σαν ήταν ζωγράφιζαν παρέα

ένα αύριο ξεχασμένο.

Τα όνειρά τους τώρα προδώσαν εφιάλτες

κι όσοι δεν έγιναν δειλοί

γίναν κομπάρσοι

σε σκηνή μάχης εμφυλίου.

Μέσα στο λήθαργο της φασαρίας πνίγονται κάποιες φωνές

μες τις χειρονομίες κρύβονται κάποιοι δείκτες

και η παράσταση αρχίζει ξανά…

Άνοιξη

Άνοιξη
κι εσύ γερασμένος πλανόδιος
σε δρόμους χιονισμένους, θεοσκότεινους
που τη ζωή πουλάει για μιαν απάντηση, για λίγο φως.
Φως
όπως αυτό που σκορπίζει ένα μπηγμένο κερί
πριν λιώσει και πεταχτεί σαν
το κέρμα που έγινε αντίτιμο ελπίδας.
Σταμάτα. Άκου.
Σε καλεί το θρόισμα των φύλλων
που ξεκρέμαστα χορεύουν στο φθινοπωρινό αεράκι.
Σε ζητούν τα καλοκαιρινά κύματα με παφλασμούς
δυνατούς και στιγμιαίους σαν τους έρωτες
και σε φωνάζει η θάλασσα η αγέραστη
σαν τις αγάπες που φωλιάζουν μόνιμα στα βάθη της ψυχής.
Που ταξιδεύεις τέτοια εποχή ;
Άσε την άνοιξη να σε μυήσει
με τα πλανευτικά αρώματά της
στο μεγαλύτερο μυστήριο.
Κι ως το ηλιοβασίλεμα δεν θα απομείνει φόβος.           Crux

...σημαίνει

η λάμψη ενός προσώπου
να αντανακλά μέσα σου χρώματα αυγής
ακόμη κι αν το φως αυτής της λάμψης
δεν έρχεται απ΄τον ήλιο σου,

σημαίνει χωρίς δεύτερη σκέψη
αυτά τα χρώματα να σκορπάς
κι ούτε στιγμή μετά
να μην προσμένεις με τα χέρια ανοιχτά,

σημαίνει δυο χέρια ανθρώπων να σμίγουν
και να προσεύχονται
μα η προσευχή αλλιώτικη να απορρέει απ΄τον καθένα,

σημαίνει να μπορείς να διώχνεις κάθε εμμονή
και να υποδέχεσαι μόνο σκέψεις και θύμησες περαστικές
που πάντα απροσκάλεστες θα σε επισκέπτονται,
θα σε ζεσταίνουν και θα φεύγουν χαμογελώντας.
                                                                                        Crux

Η Κληρονομιά

Ολόκληρη η ζωή μας
είναι ένα χέρσο χωράφι
ξεσκισμένο απ΄τις βαθιές ρωγμές
που χάραξε ασυγκίνητα ο καιρός στο διάβα του.
Και οι ακτίνες του ψεύτικου ήλιου που προβάλλουν
χτυπούν καυτές πάνω του 
και πλάθουν οάσεις μαγευτικές
ξεραίνοντας γρήγορα 
κάθε βλαστάρι που πάσχει να βγει απ΄το χώμα.
Ολόκληρη η ζωή μας
είναι ένα χέρσο ξερό χωράφι
και θέλει τόλμη,
τόλμη τρελού και απαράμιλλο θάρρος
για να γίνεις μια δροσάτη σταγόνα
που θα χαθεί όταν πέσει στο έδαφος,
ελπίζοντας πως θα φέρει τη γόνιμη βροχή.
                                                                                                  Crux

Τα τελευταία λόγια.

Σωπαίνουν οι φωνές και σιγοσβήνουν
γίνονται ψίθυροι που η ησυχία τους πνίγει.
Σιγεί μαζί τους και η ελπίδα.
Σε κάποιο όνειρο σπάνια πια τη συναντάς
με πρόσωπο ακαθόριστο θαμπό σαν της ομίχλης να κλαίει βουβά.
Νιώθεις πως ζητά την παρηγοριά σου,
μα ανήμπορος σαν στέκεσαι μοιρολατρικά εκείνη χάνεται.
Σωπαίνουν οι φωνές και μένουν μόνο λόγια
συνθηματικά και υποκινούμενα
που όσο ηχηρά κι αν ακούγονται
σαν απαλό νανούρισμα φέρνουν το λήθαργο.

Άσκοπη περιπλάνηση σε αλλόκοτα ήρεμο κλίμα
που διαταράσσει μόνο το σύρσιμο των δεσμών μας
τo οποίo αρνούμαστε ν'ακούσουμε.
Σωπαίνουν οι φωνές και με λιγοψυχιά θα αντικρίσουμε στο τέλος
κάθε όμορφο να φεύγει σαν ανάσα
ψάχνοντας μέρη πιο ζεστά για να φωλιάσει.              Crux