Το γυάλινο βάζο

     Αφού επιμένεις τόσο, θα σου αφηγηθώ λοιπόν τη μικρή ιστορία γι’ αυτό το γυάλινο βάζο που κινεί σε όλους την περιέργεια. Αλλά θα μου υποσχεθείς ότι θα την κρατήσεις μυστική.

     Ήταν ένα αυγουστιάτικο Σάββατο, το θυμάμαι καλά διότι μετρούσα αντίστροφα τις μέρες μέχρι να έρθει εκείνο το απόγευμα. Η σκέψη μου τριγυρνούσε γύρω απ’ το πρόσωπό του, το οποίο είχα να ανταμώσω καιρό κι εμφανιζόταν κάπως θολό στη μνήμη μου. Δεν είναι λίγο ειρωνικό; Το γεγονός ότι η εικόνα ενός ανθρώπου ξεθωριάζει τόσο γρήγορα μέσα στο πέρασμα του χρόνου κι όμως ο αντίκτυπος της αφηρημένης αυτής φιγούρας μένει μέσα μας αναλλοίωτος. Ένας αντίκτυπος βαθύς κι αδιευκρίνιστος. Ξέρω, η σκέψη σου προτρέχει. Ήδη έχεις δώσει την συνήθη ερμηνεία για να εξηγήσεις αυτό που προσπαθώ να σου περιγράψω. Όμως σε διαβεβαιώ ότι κάνεις λάθος. Εάν υπήρχε η κατάλληλη λέξη, δεν θα δίσταζα να την εκφέρω.

     Με θυμάμαι ντυμένη σ’ ένα ανοιχτό λαδί φόρεμα, τόσο απαλό στην απόχρωσή του που έσμιγε σχεδόν με το χρώμα του δέρματός μου. Ποτέ μου δεν αγάπησα τα φορέματα, κι όμως τη μέρα εκείνη φάνταζε τόσο κομψό πάνω μου! Τη μέρα εκείνη θα ορκιζόμουν ότι λατρεύω τα φορέματα. Θυμάμαι μάλιστα χαρακτηριστικά μία κοπέλα που έστεκε λίγα μέτρα μακριά μου να φορά κι αυτή ένα φόρεμα με μπλε και άσπρες ρίγες. Κοιταζόταν συνεχώς στη τζαμαρία ενός μαγαζιού και φέρνοντας το χέρι διακριτικά πίσω απ’ την πλάτη, πίεζε με την τεντωμένη παλάμη τη μέση της, αφήνοντας τις γραμμές του σώματός της να αναδειχθούν. Οποιοσδήποτε άλλος θα παρεξηγούσε την υπερβολική συμπεριφορά της, όμως εγώ ήξερα ότι δεν επρόκειτο για εκδήλωση αυταρέσκειας αλλά για μια προσπάθεια να εξαλείψει το άγχος της. Το ήξερα διότι μπορούσα να διακρίνω την ταπεινότητα μέσα απ’ τ’ ανήσυχο πρόσωπό της. Τότε, παρατηρώντας τη συνομήλικη περίπου κοπέλα, άρχισα κι εγώ ξαφνικά να αγχώνομαι. Είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο από τότε που βρισκόμουν στην πλατεία. Ήξερα βέβαια ότι τις περισσότερες φορές καθυστερούσε στα ραντεβού του. Τι κι αν είχε περάσει τόσος καιρός, ο άνθρωπος λένε δεν αλλάζει! Όμως ήμουν βέβαιη ότι η καθιερωμένη αυτή καθυστέρηση σπανίως υπερέβαινε τα δεκαπέντε λεπτά. Σε αντίθεση με την κοπέλα με το ριγέ φόρεμα και τ’ ανοιχτόχρωμα κόκκινα μαλλιά, δεν είχα την πολυτέλεια να κατασβήσω την ανησυχία μου χαζεύοντας μπροστά απ’ τον καθρέφτη. Όσο εκείνη θαύμαζε τις ομολογουμένως θελκτικές πτυχές του σώματός της, εγώ θα εντόπιζα μία σειρά από ατέλειες που θα έκαναν το άγχος μου να κορυφωθεί.

     Ξέρω και πάλι, έχεις αρχίσει να απορείς και είναι άλλωστε λογικό. Τόσο εκτενής αφήγηση για μια ιστορία που αφορά ένα γυάλινο βάζο; Ωστόσο, η μέρα εκείνη είναι τόσο έντονα χαραγμένη στη μνήμη μου που κάθε λεπτομέρεια ζωντανεύει πάνω στην αφήγηση! Αν θες λοιπόν να μάθεις τι συνέβη, είσαι υποχρεωμένη ν’ ακολουθήσεις τη ροή της σκέψης μου. Άλλωστε, μονάχα μια ζωηρή αναπόληση μπορεί να εγγυηθεί την επιτυχία μιας αφήγησης. Έστρεψα το βλέμμα μου λοιπόν προς τους περαστικούς κι άφησα την σκέψη μου να περιπλανηθεί μαζί τους. Μου είχε μάθει πριν χρόνια εκείνο το παιχνίδι που για κάποιο λόγο συνέχισα να παίζω παρόλο που μερικές φορές γινόταν ψυχοφθόρο. Βλέποντας έναν άνθρωπο, ένα ζευγάρι ή ακόμη και μια παρέα ατόμων, έβγαζα μια ιστορία, εν μέρει βασισμένη στην παρατήρησή μου αλλά κυρίως στην φαντασία μου. Γιατί ψυχοφθόρο; Διότι απλούστατα μετά από ένα σημείο είχα συνειδητοποιήσει ότι η δημιουργικότητά μου ήταν περιορισμένη. Αδυνατούσα να κατασκευάσω μια διαφορετική για τον καθένα ιστορία. Άλλοτε οι ιστορίες ήταν σχεδόν ολόιδιες κι άλλοτε διαφορετικές όμως ακόμη και τότε διατρέχονταν από κάποια κοινά μοτίβα. Ένας μεσήλικας που περπατά σκυθρωπός κι αναστοχάζεται μετανιωμένος μια λάθος του επιλογή, μια έφηβη κοπέλα, άγνωρη ακόμη με τον έρωτα, η οποία θα γυρίσει πικραμένη σπίτι ενώ καθεμιά από τις φίλες της θα συναντήσει σε λίγη ώρα το ταίρι της, ένας υπερήλικας σε καροτσάκι ο οποίος επιβίωσε στον πόλεμο λόγω έλλειψης ηρωισμού κι ένα βαθύ αίσθημα ενοχής τον συντροφεύει εδώ και δεκαετίες, ένας νεαρός άντρας που μόλις βρήκε δουλειά σε μια καλή εταιρεία και κατευθύνεται προς κάποιο μαγαζί με ακριβά ρούχα προτού βγει ραντεβού με τη μέλλουσα σύζυγό του, ανακοινώνοντάς της τα ευχάριστα νέα. Όσο ξεχωριστές κι αν φάνταζαν οι ιστορίες μου, γρήγορα ανακάλυψα ότι είχαν κοινή αφετηρία. Κι αυτή δεν ήταν άλλη απ’ τη διάθεσή μου, μασκαρεμένη φυσικά μέσα από περίπλοκες περιστάσεις και συμβολικές ενέργειες. Ευτυχία, προσδοκία, φόβος, απώλεια, μοναξιά, ενοχή. Πίσω απ’ τις χιλιάδες διηγήσεις, οι τίτλοι ήταν επιεικώς μετρημένοι.

     «Θα φτάσεις σ’ ένα αδιέξοδο» μου είχε πει «και τότε θα πρέπει να ξεπεράσεις την φαντασία σου.» Κι όταν τον ρώτησα πώς θα το κάνω εκείνος μου αποκρίθηκε «δεν θέλει σκέψη.» Ύστερα από καιρό κατάλαβα τι εννοούσε. Είναι οι εμπειρίες εκείνες που προικίζουν την φαντασία. «Να κλέβεις συνεχώς χρώματα απ’ τη γη και να τα’ απλώνεις στον ουρανό» μου έλεγε. Έτσι λοιπόν, μέσα απ’ αυτό το παιχνίδι άντλησα δύο πολύ σημαντικά διδάγματα. Πρώτον : ότι η φαντασία περιορίζεται αλλά και εμπνέεται από τις ατομικές μας εμπειρίες. Δεύτερον, και εμμέσως συναγόμενο εκ του πρώτου : ΖΗΣΕ! Κι όσο λοιπόν ζούσα, τα όνειρά μου έπαιρναν πιο σαφή μορφή. Δεν ήμουν πια δέσμια τους αλλά δημιουργός τους. Μία δημιουργός που πρώτα απ’ όλα, είχε πολλά να ζήσει και να μάθει. Ίσως αυτός να ήταν κι ο λόγος που βρισκόμουν εκείνο το Σάββατο στην πλατεία. Επίσης ειρωνικό, δε συμφωνείς; Θυμάμαι με τόση καθαρότητα τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τη μέρα αυτή, κι όμως δεν είμαι ακόμη σίγουρη γιατί βρισκόμουν εκεί.

     Έχεις δίκιο. Η μνήμη σου δεν σ’ απατά. Τον καιρό εκείνο ήμουν ευτυχισμένη. Γι’ αυτό και δεν είχα μιλήσει σε κανέναν για τη συνάντηση που είχαμε κανονίσει. Ήξερα πως όλοι θα την θεωρούσαν εντελώς παράλογη και το λιγότερο που θα έκαναν ήταν να με κατακρίνουν. Μην ανησυχείς, καταλαβαίνω ότι επαναλαμβάνεις την ερώτηση από απορία δίχως να διακατέχεσαι από επικριτική διάθεση. Όμως παράφρασες τα λόγια μου κάνοντας ένα σημαντικό λάθος. Ποτέ μου δεν ανέφερα τη λέξη «ολοκλήρωση». Η ευτυχία δεν αρκεί, χρειάζονται πολλά παραπάνω. Όχι, δε νομίζω ότι η πρόταση αυτή υποδηλώνει απληστία. Όμως θα συμφωνήσω ότι υπήρχε κάποια δόση απληστίας στην συμπεριφορά μου. Επιζητούσα διαφορετικά πράγματα από διαφορετικούς ανθρώπους. Κι η διαρκής αγωνία να κρατήσω τους ανθρώπους αυτούς κοντά μου με καθιστούσε κάτι σαφώς λιγότερο από «ολοκληρωμένη». Ίσως ο λόγος της παρουσίας μου εκεί να γίνεται τώρα και για τις δυο μας πιο ξεκάθαρος. Τι πράγμα; Αν πίστευα ότι εκείνος μπορούσε να μου προσφέρει όλα όσα ήθελα; Φυσικά και όχι. Είχε φροντίσει ο ίδιος, βλέπεις, να μου το διευκρινίσει πριν χρόνια λέγοντας μου ότι η ολοκλήρωση είναι προσωπική υπόθεση. Ακόμη συλλογίζομαι τα λόγια του. Είναι στιγμές που αποδεικνύονται τόσο σοφά κι αληθινά μα και στιγμές που μοιάζουν τόσο ανούσια και ψεύτικα.

     Ναι, νομίζω πως έφτασε η ώρα να επιταχύνω λιγάκι την αφήγησή μου. Άλλωστε αναλώθηκα υπερβολικά σε σκέψεις. Είχαν περάσει άλλα δέκα λεπτά κι η αγωνία μου όπως φαντάζεσαι είχε κορυφωθεί. Μόνη μου ίσως ανακούφιση, το γεγονός ότι δεν ήταν μόνο το δικό μου ραντεβού αυτό που είχε καθυστερήσει. Η κοπέλα με το ριγέ φόρεμα, κατάχλομη πια, έριχνε μια ματιά στο κινητό της κάθε μισό λεπτό ενώ μια τρίτη γυναίκα λίγο πιο μακριά στριφογύριζε νευρικά απ’ την αδημονία της σαν αγρίμι μέσα σε κλουβί. Γιατί δεν σηκώθηκα να φύγω; Ίσως η αναμονή να ήταν απλώς το τίμημα, αν και ποτέ του ως τότε δεν είχε εμφανίσει την παραμικρή ένδειξη εκδικητικότητας. Βεβαίως και προσπάθησα να του τηλεφωνήσω, όμως το κινητό του ήταν κατειλημμένο και μια σειρά από αναπάντητες θα μαρτυρούσε την αγωνία μου. Ήμουν πολύ περήφανη βλέπεις. Κατά κάποιο τρόπο, η περηφάνεια αυτή με εμπόδιζε απ’ το να αποχωρήσω. Ναι, βρισκόμουν πλέον στη χειρότερη θέση άμυνας, οποιαδήποτε απόφαση κι αν έπαιρνα θα πλήγωνε τον εγωϊσμό μου. Ύστερα από πέντε περίπου λεπτά η τρίτη γυναίκα μας προσπέρασε με ταχύ βήμα εγκαταλείποντας βιαστικά το μέρος. Στρέψαμε κι οι δυο τη ματιά μας πάνω της, συμπονώντας την σιωπηλά για την απόρριψη που μόλις είχε βιώσει. Δεν είχε κάνει παραπάνω από είκοσι μέτρα, όταν ένας άντρας στάθηκε απότομα μπροστά της και της έδωσε ένα λουλούδι. Τότε εκείνη μαρμάρωσε για κάμποσα δευτερόλεπτα κι ύστερα, με σπασμωδικές κινήσεις, ενδεικτικές της αμηχανίας που την κατέβαλλε, έριξε το λουλούδι στο πεζοδρόμιο κι άρχισε να το τσαλαπατά με το πόδι της. Κοιταχτήκαμε για μια στιγμή με την κοπέλα με το ριγέ φόρεμα και είμαι σίγουρη ότι τότε σκεφτήκαμε από κοινού πως θα μπορούσαμε να ήμασταν κι εμείς στην ίδια ακριβώς θέση. Δεν υπήρχε τίποτα επιλήψιμο στη συμπεριφορά εκείνης της γυναίκας. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε, διότι στη συνέχεια διαπιστώσαμε ότι ο άντρας εκείνος δεν ήταν παρά ένας ευγενικός πλανόδιος που κρατούσε δυο εναπομείναντα τριαντάφυλλα στα χέρια του.

     Πλησίασε πρώτα την κοπέλα με τα πυρόξανθα μαλλιά κι όταν της έδωσε το τριαντάφυλλο, ένα μικρό χαμόγελο δραπέτευσε από τ’ ανήσυχα χείλη της. «Αυτό είναι από τον Αργύρη» της είπε με μειλίχια φωνή κι εκείνη τον κοίταξε αποσβολωμένη. Ύστερα έστρεψε το βλέμμα της πάνω μου, ενώ το δεξί της χέρι που κρατούσε το τριαντάφυλλο έτρεμε πλέον ασυγκράτητα. Ο πλανόδιος προχώρησε και στάθηκε μπροστά μου, προσφέροντας μου το τελευταίο και πιο μικρό τριαντάφυλλο. «Από τον Αργύρη» μου είπε χαμογελαστός και κατηφόρισε την πλατεία προτού χαθεί στο λιμάνι. Όταν πια έπαψα να τον κοιτώ και γύρισα το βλέμμα στ’ αριστερά μου, το κόκκινο τριαντάφυλλο της κοπέλας βρισκόταν στο πάτωμα κι εκείνη είχε εξαφανιστεί.

     Θα μπορούσα να δικαιολογήσω σχεδόν κάθε του πράξη. Γνώριζες ότι υπήρχε ένας σοβαρός λόγος πίσω από κάθε ενέργειά του, ακόμη κι αν κάποιες φορές δεν μπορούσες να τον αντιληφθείς. Ήταν πάντοτε διακριτικός, μετρώντας προσεκτικά τα λόγια και τις κινήσεις του. Ακόμη και όταν προσέγγιζε το κορμί μου, το έκανε με κάποιο σεβασμό αν και δεν κρύβω να σου πω πως τούτο κάπως με ενοχλούσε. Όμως εκείνη η πράξη ήταν η πιο αισχρή μορφή ταπείνωσης, συνοδευόμενη από μια αβρή κι αβάσταχτη ειρωνεία.

     Ακριβώς, αυτό το μικρό κλαρί που βλέπεις μες το γυάλινο βάζο έφερε κάποτε πάνω του ένα πορφυρό τριαντάφυλλο. Για κάποιο λόγο δεν μπόρεσα να το πετάξω απ’ τα χέρια μου. Έτσι λοιπόν το εναπόθεσα εδώ, δίπλα απ’ το παράθυρο, σαν υπενθύμιση ότι ακόμη και το όμορφο έχει ανάγκη την προσοχή μας για να παραμείνει όμορφο.

                                                                                     Άγγελος Διδάχος

Η μαύρη κηλίδα

     Υπάρχουν μέρες που κυλούν ανεπαίσθητα και άλλες που απλώς περιμένεις ώσπου να φύγουν. Τα πράγματα γίνονται κάπως πιο δύσκολα όταν οι τελευταίες διαδέχονται η μία την άλλη αφήνοντας μια παρατεταμένη αίσθηση ματαίωσης. Για καλή μας τύχη, η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση είναι κατασκευασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να επιδιώκει μια κατάσταση ισορροπίας κατά την οποία κάθε είδους ένταση τελικά καταλαγιάζει. Το τίμημα της φυσιολογικής αυτής τάσης για ηρεμία είναι φυσικά  η αδυναμία του ανθρώπου να προσεγγίσει την ιδεαλιστική και αναλλοίωτη χρονικά ευτυχία. Ωστόσο, ακόμη και ένα τόσο βαρύ τίμημα φαντάζει μικρό αν αναλογιστεί κανείς την ανακούφιση που προσφέρει η ροπή προς το ενδιάμεσο και δύσκολο στον ορισμό του τρίτο πρόσημο.
     Μία απο αυτές τις ατέλειωτες μέρες, οι οποίες είναι υποχρεωτικά γραμμένες στη λίστα και δεν δικαιούσαι να σβήσεις παρά μόνο μετά το πέρας τους, ξαπλωμένος στην κούνια κάτω απ' την καρυδιά της αυλής μας, χάζευα τον καταγάλανο ουρανό αναζητώντας ηρεμία στα ακύμαντα νερά του. Τότε, για πρώτη φορά, εμφανίστηκε μια μαύρη κηλίδα κινούμενη πλαγίως στο γαλάζιο καλοκαιρινό φόντο. Τα πρώτα δευτερόλεπτα είχα την εντύπωση ότι επρόκειτο για σκνίπα που προφανώς ορεγόταν λίγα μικρογραμμάρια αίματος τριγυρνώντας με ενοχλητική επιμονή πάνω απ' το κεφάλι μου. Όταν όμως αντιλήφθηκα ότι η σκνίπα αυτή ακολουθούσε πιστά τις κινήσεις των ματιών μου, με τη δική της φυσικά κατεύθυνση και κλίση κατάλαβα ότι το πρόβλημα που είχε προκύψει ήταν σοβαρότερο του ενός ζιζανίου.
     Οι άνθρωποι ως γνωστόν, έχουν την τάση να σχηματίζουν συνδέσεις ανάμεσα σε ερεθίσματα, οι οποίες συνδέσεις δεν είναι απαραίτητο να είναι ρεαλιστικές και τεκμηριωμένες. Ο ανθρώπινος νους κατασκευάζει υποθέσεις με βάση την περιορισμένη εμπειρία του και δρα σύμφωνα αυτές. Αν για παράδειγμα κάποιος εμφανίσει δυνατό κοιλόπονο, θα αποδώσει μάλλον την αιτία σε μια τροφή που πρόσφατα κατανάλωσε και είναι πολύ πιθανό να εμφανίσει αποστροφή για τη συγκεκριμένη τροφή. Υπάρχει μια ισχυρή εξελικτική βάση που εξηγεί αυτή τη σύνδεση : ακόμη κι αν αυτή δεν είναι σωστή, λειτουργεί δυνάμει προστατευτικά. Για κάποιο λόγο, τον οποίο ονομάζω διαίσθηση, είμαι σίγουρος ότι η μαύρη αυτή κηλίδα δεν εμφανίστηκε τυχαία αλλά προέκυψε φυσικά, όπως μια κήλη πετάγεται μετά από το σήκωμα ενός υπερβολικά μεγάλου βάρους. Ακόμα κι αν κάποιος συμπεριφοριστής ή οφθαλμίατρος ισχυριστεί το αντίθετο, εγώ γνωρίζω ότι το βάρος εκείνων των ημερών είναι η αιτία εμφάνισης της μαύρης κηλίδας.
     Τις πρώτες μέρες δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι το μαύρο αυτό στίγμα θα μείνει εκεί, κολλημένο σε κάθε όμορφη εικόνα που αποτυπώνουν τα μάτια μου. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να προσαρμοστώ στην ύπαρξή του. Σήμερα, κάθε φορά που το βλέμμα μου βυθίζεται στον απέραντο καμβά της φύσης, η μαύρη κηλίδα είναι η υπενθύμιση ότι η ζωή χάνει λίγη από την ομορφιά της όταν επιτρέπουμε τη θλίψη και την ανησυχία να τυλιχτούν σαν αγκαθωτά σύρματα γύρω απ’ τη σκέψη μας. Είναι όμως και μια αφορμή να προσπαθήσω να απολαύσω ακόμη περισσότερο τις μορφές και τα χρώματα που κυριαρχούν στον κόσμο μου, να εντοπίσω νέες λεπτομέρειες, να μετατρέψω το σκοτάδι σε φως.
     Όσο περνάει ο καιρός, λένε, εξοικειωνόμαστε με τα μαύρα αυτά στίγματα, πράγμα το οποίο ακούγεται λογικό αν λάβουμε υπόψη την φυσική τάση προς ισορροπία. Υπάρχουν ακόμη και ιστορίες κατά τις οποίες οι μαύρες κηλίδες εξαφανίστηκαν για πάντα, απρόσμενα, από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι ακριβώς όπως κάποτε εμφανίστηκαν. Όπως και να ‘χει, τα πάντα μπορούν να γίνουν πιο όμορφα με ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών, αρκεί να το πιστέψουμε και να το προσπαθήσουμε με όλο μας το είναι.

                                                                                     Άγγελος Διδάχος

Ακόμα

Εσύ που χαμογελάς με ωμότητα κρυμμένη άκομψα πίσω απ’ τα χείλη. Ορκίζομαι πως κάπου σε έχω ξαναδεί. Ίσως σε κάποιο όνειρο που μ' έκανε να ξυπνήσω σαστισμένος. Ίσως σε κάποιον εφιάλτη που είχα ανάγκη μόνο την αγκαλιά του ύπνου. Μέσα στα μάτια σου ένας χειμώνας αποστειρωμένος κι όταν τον αντικρίζω το αίμα αρχίζει να κυλάει πηχτό στις φλέβες μου σαν ρείθρο που παγώνει. Τα πόδια μου ξεραίνονται σαν γερασμένοι κορμοί έτοιμοι να σωριαστούν στο χώμα.

-Δεν είναι η όψη μου που σε τρομάζει. Είναι η δική σου που άρχισε να σκίζεται απ'το κρύο της νύχτας. Κοίτα καλά το πρόσωπο και το κορμί μου. Δεν θα βρεις την παραμικρή εκδορά. Έμαθα να τις κρύβω με τέχνη,  όπως άλλωστε και τις προθέσεις μου. Αλλά για χάρη του παλιού μας καιρού, τότε που μ' είχες ακόμη μες την κοιλιά  σου, σαν ένα διαολεμένο εξάμβλωμα που πάσχιζες να αποβάλλεις, θα σου μιλήσω ανοιχτά. Ζεις σ' ένα κόσμο εντυπώσεων. Μοναδική σου παρηγοριά είναι η κατάντια της εποχής. Σε αυτή την κατάντια καταλογίζεις την παντοδυναμία της εικόνας και χάρη σ' αυτή την κατάντια μπορείς και διατηρείς ελπίδες για τον άνθρωπο. Ανόητε. Ο άνθρωπος δεν κατήντησε έτσι. Ήταν ανέκαθεν έτσι. Αν καταλάβαινες αυτό, θα καταλάβαινες πως δεν υπάρχει λόγος να ελπίζεις. Η εικόνα είναι ένα μικρόβιο που κυλάει μέσα στη ροή της ιστορίας. Εμφιλοχωρεί με φυσικότητα στο νου, τον τρελαίνει και τον κυριεύει.  Είναι η φαντασίωση εκείνη που η ενδότατη ματαιοδοξία του ανθρώπου για τελειότητα ντύνει με σάρκα. Οι άνθρωποι  ζητούν εικόνες για να στηριχτούν πάνω τους κι εσύ το μόνο που κάνεις είναι να γκρεμίζεις  συνεχώς τις εικόνες  που άλλοι χτίζουν για σένα. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον μαλάκας αν περιμένεις χειροκρότημα γι' αυτό. Φόρα τη  μάσκα που σου έδωσαν, παίξε το ρόλο που ζητούν και γίνε η πιο μεγάλη και ηλίθια φαντασίωσή τους. Εξάλλου, ποιητές  πιο μεγάλοι και πιο καταραμένοι από σένα το τόνισαν καθαρά: "πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής".  Ή αν προτιμάς καλύτερα, πρέπει να είσαι,οπωσδήποτε, στο πνεύμα της ιστορίας. Άλλες εποχές, άλλες προσωπικότητες, ίδια λάθη. Ρομαντισμός που πηγάζει από ένα δήθεν αγνό παρελθόν. Ανόητο τέχνασμα που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου. Δεν το βλέπεις;  

  Η αλήθεια πάντως είναι ότι με απογοήτευσες. Όμως δεν υπήρχε περίπτωση ν' αφήσω ένα τέτοιο ταλέντο να πάει στράφι. Γι' αυτό με βλέπεις απέναντι σου τώρα, να μιλάω όταν μιλάς και να σωπαίνω όταν σωπαίνεις. Δεν είναι η όψη μου που σε τρομάζει. Είναι η δική σου. Η πρώτη σου γνωριμία με το θέατρο του παραλόγου. Καλώς όρισες. Εδώ οι επευφημίες του κοινού  είναι εγγυημένες. Άκου την φωνή μου. Στάζει θυμό και άχτι για όλη την αδιαφορία που μαστίγωνε βουβά το γυμνό σου σώμα. Άσε με να σε σκεπάσω στοργικά με το δέρμα του χταποδιού. Πώς αλλιώς νομίζεις ρε ότι θα επιβιώσεις μέσα σ' αυτή την βρόμα που δεν έχει αρχή και σίγουρα δεν θα 'χει τέλος; Τραγουδώντας τι αισθάνεσαι και τι πιστεύεις; Φωνάζοντας τι φοβάσαι, τι λυπάσαι και τι προσδοκάς;

- Κάποιος είχε πει ότι «πίσω από κάθε κυνικό άνθρωπο βρίσκεται ένας πληγωμένος ιδεαλιστής». Γι’ αυτό κι ο κυνικός έχει μια τιμή απέναντι στον υποκριτή. Άραγε βρίσκεται οτιδήποτε πίσω από έναν υποκριτή; Ή μήπως ο απόηχος της  προδωμένης υπόστασής του έχει σιγήσει μια για πάντα;  Ίσως κάποια στιγμή να βάλω τη μάσκα που μου ζητάς. Να μην τολμήσει  τότε κανείς τους να με κρίνει που τους έκανα την χάρη κι έπαιξα στο άθλιο παιχνίδι τους. Να μ' εκτιμήσουν μόνο με βάση τους κανόνες που και οι ίδιοι παίζουν, να μην πάρουν για γνώμονα την σάπια και ανάπηρη ηθική τους. Όταν απουσιάζει η απλότητα απ' τη ζωή, η ηθική αποκτά τη δυσοσμία  της αποσύνθεσης. Γιατί απλότητα σημαίνει αυθορμητισμός, αυθορμητισμός σημαίνει ειλικρίνεια και η ειλικρίνεια είναι το διαλυτικό που ξεβάφει τις μεγάλες εικόνες τις οποίες κρεμάνε πάνω στον ξεφτισμένο τοίχο της ηθικής τους. Ψεύτικη ηθική, ψεύτικες προσδοκίες, ψεύτικα όνειρα.  Ο φαύλος κύκλος κάθε ονειρεμένης αρχής και κάθε απαίσιου τέλους. Μίλησες για επιβίωση. Είναι ο φόβος του θανάτου που μοιραζόμαστε κι οι δυο. Μόνο που εγώ κι εσύ αγαπητέ μου φοβόμαστε έναν τελείως διαφορετικό θάνατο. Στον δικό μου, θα με καλωσορίζουν με χαιρέκακα χαμόγελα στο νεκροταφείο των ψυχών που έχουν κρεμάσει για ταμπέλα στην είσοδο την επιτυχία, ενώ στον δικό σου θα επιβεβαιώνουν απλά έναν παλιό χαμό μέσα απ'τα δάκρυα που θα γεννά στα μάτια τους η καλοφτιαγμένη εικόνα σου.  Άνθρωποι στοιχειωμένοι από την αίγλη του τίποτα. Ζωές χαμένες στον χορό των ψευδαισθήσεων. Κάποιο χέρι να με πιάσει τώρα και να με τραβήξει μακριά απ’ αυτό το πανηγύρι της πτώσης.

  Το δέρμα μου, μέσα στην έρημο, αρνείται ακόμα να αλλάξει. Κι είναι τόσα λίγα αυτά που ζητώ. Αλλά τώρα ξέρω. Σε αυτή την εποχή, ή αν θέλεις σε αυτόν τον κόσμο, εκείνος που ζητάει τα πιο λίγα είναι αυτός που ζητά τα περισσότερα.

  Άγγελος Διδάχος 17 Αυγούστου 2015

Μέσα απ' τον άνεμο

Κάτω απ' τον ίσκιο που απλώνουν τα καραγάτσια της αυλής αφήνω τον αέρα να πάρει ό,τι εκείνος θέλει από μέσα μου. Θα μπορούσα να αφιερώσω τους καλύτερους στίχους μου στα σφαλιστά χείλη της σιωπής ή να μιλήσω για το ποτάμι του χρόνου που έχει, όπως όλοι λένε, μία πηγή και μια εκβολή, μία αρχή και ένα τέλος. Μα αυτές είναι μόνο αρχές ανθρώπινες, φτιαγμένες για να διευκολύνουν την κατανόηση ενός κόσμου ασύλληπτου. Ακόμη κι αυτή η πρόταση δεν ήταν παρα ξόδεμα χρόνου. "Ξόδεμα χρόνου", τι ειρωνεία κι αυτή αν ασπαστεί κάποιος την παραπάνω θεώρηση. Όπως και να 'χει, ο άνθρωπος δεν είναι διακόπτης. Μέσα σε αυτό που αποκαλούμε "χρόνο" ζωγραφίζουμε σε ένα μικρό καμβά το πρόσωπό μας κάθε μέρα που έρχεται και φεύγει. Δεν ξεκινάμε απ' την αρχή, όσο ελκυστικό κι αν ακούγεται. Ανακαλύπτουμε συνεχώς νέα σημάδια, νέα χρώματα πάνω μας έστω κι αν ορκιζόμασταν προτού λίγα λεπτά ότι τα είχαμε εξιχνιάσει όλα. Διορθώνουμε, εκλεπτύνουμε και μουντζουρώνουμε σημεία πάνω στα προϋπάρχοντα. Δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει πραγματικά αρχή και τέλος. Το απόσταγμα της ζωής βρίσκεται στη ματιά, στο άγγιγμα, στο μοίρασμα κάθε ανάλαφρης και δυνατής εμπειρίας που έχει τη στιγμιαία γεύση του παντοτινού. Αλλά και σ' αυτή την πεισματική προσπάθεια, αυτό το γλυκό πιλάτεμα - αν έστω κι ένας λογοτέχνης μου επέτρεπε την έκφραση - να επεξεργαζόμαστε τις ατέλειες με στόχο ν' αναδυθεί κάτι όμορφο από την αταξία των χρωμάτων, όσο δύσκολο, όσο ακατόρθωτο και αν φαντάζει. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή σ' αυτόν τον αέναο αγώνα είναι ένα πηγαίο χαμόγελο που ακόμα ζει, μια στάλα συγκίνησης που κυλάει πίσω απ' τις κουρασμένες λέξεις. Κι όσα ευχαριστώ δεν μπορώ να πω, τ' αφήνω στο δροσερό αέρα για ν' αγκαλιάσουν απαλά εκείνους που χάρισαν χρώμα στο πρόσωπό μου.
                                                                                 Άγγελος...

Ένα σημάδι ή μια σιωπή

- Θα 'λεγα πως μ' απατούν τα μάτια μου μα τούτο θα 'ταν τουλάχιστον ειρωνικό να ειπωθεί από μια ψευδαίσθηση σαν εμένα. Τι  γυρεύεις στα γόνατα; Μήπως δεν είσαι αυτός που όταν νύχτωνε τραγουδούσε στην Αυγή;  Μήπως δεν είσαι αυτός που είχε πλεύσει στο μονόδρομο του χρόνου; Είχες βέβαια κι ένα δισάκι θύμησες αλλά το άνοιγες μόνο ν' ακούσεις τις διδαχές, να βρεις τα σήματα στα δαιδαλώδη μονοπάτια κι ύστερα το 'κλεινες με βιασύνη και σοφία. Σε θυμάμαι να χαζεύεις τα τρεμάμενα σώματα των αστεριών καθώς βαδίζεις αργά πάνω στο πεζοδρόμιο, να παίρνεις βαθιές ανάσες και να βουτάς στα παγωμένα νερά του ουρανού ψάχνοντας ιστορίες που κρύφτηκαν όταν αγρίεψε ο κόσμος. Τι να συνέβη άραγε;
- Πράγματι, όσα λες τα έκανα. Τα 'κανα κι έκρυβα συνάμα στις άκρες των χειλιών μου ένα παράπονο που θέριευε απ' τον ανάγλυφο ήχο των βημάτων μου πάνω σ' αυτό το απάτητο χώμα. Μ' ακόμη κι ένας βράχος δεν είναι παρά μυριάδες πετραδάκια και να που τώρα βρέθηκα να μαζεύω τα δικά μου σκυμμένος, δίχως στ' αλήθεια να πιστεύω πια σε κάτι. Τα πάντα είναι εύθραυστα. Τα πάντα!
- Μια παραπάνω σταγόνα φτάνει για να μετατρέψει το χώμα σε λάσπη. Φτάνει για να γλιστρήσεις...
- Κι όμως δεν φταίει η βροχή. Θα 'ταν εύκολο να στηλιτεύσω μια τροχιά ανθρώπινη, έναν δρόμο, όλους τους δρόμους τελικά που δεν σταυρώθηκαν εδώ. Θα 'ταν γελοίο να επικαλεστώ μια κάποια ανωτερότητα για να δικαιολογήσω τη σιωπή που με συντροφεύει στο δρόμο μου.
- Θυμάμαι την τρυφεράδα που άρχισε πριν καιρό να φυτρώνει στα στήθια σου. Σε είχα προειδοποιήσει ότι οι άνθρωποι πέφτουν πάνω της σαν πεινασμένες σφήκες. Παίρνουν μονάχα αυτό που θέλουν δίχως ν' αφήνουν αυτό που ζητάς. Ξέρουν να διαβάζουν τον έρωτα στα μάτια σου. Μπορούν και αφουγκράζονται την κούρασή σου. Κι όμως συνεχίζουν να παίρνουν κι ας βλέπουν ξεκάθαρα την αντοχή σου να στερεύει μέσα απ' τη γυμνή σου καρδιά.
- Εύχομαι να κάνεις λάθος.
- Εύχεσαι να κάνεις λάθος.
- Ίσως τελικά η μόνη λύση είναι να περιφράξω ό,τι απέμεινε στο στέρνο μου. Τότε θα έρεε το βάλσαμο του χειμώνα στις φλέβες μου. Ο πάγος θα καθόταν πάνω στις πληγές που άφησαν τ' αγκάθια σ' αυτό το μονοπάτι και θα τις έραβε.
-Πλάι στ' αγκάθια όμως θα μαραθούν και τα στερνά λουλούδια. Η μυρωδιά της άνοιξης θα φύγει απ' το μαξιλάρι σου και απ' τα όνειρά σου.
-Ποια επιλογή μου απομένει τότε; Πες μου. Πες μου αυτή τη στιγμή!
-Μια στρώση μονάχα λεπτή κι αδιαπέραστη για όποιον σου γεννάει θλίψη και δεν μπορεί να σου αποδείξει την αγάπη του. Ακόμη και για όποιον σε πληγώνει άθελά του. Μια στρώση που πάντοτε μπορεί να γίνει τρομερά άδικη μα και λυτρωτική.

Θα 'λεγα πως μ' απατούν τα μάτια μου μα τούτο θα 'ταν τουλάχιστον ειρωνικό να ειπωθεί από μια ψευδαίσθηση σαν εμένα.
Τι γυρεύεις πάλι στα γόνατα;

................................................................

                                                                       Άγγελος Διδάχος

Η ζωή κι ο φόβος

Ήταν καλοκαίρι του 2012 όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το διήγημα και το άφησα στη μέση. Φέτος το Σεπτέμβρη, το έπιασα ξανά απ' την αρχή και σήμερα το ολοκλήρωσα με μεγάλη δυσκολία λόγω της πίεσης και των απαιτήσεων της σχολής. Ίσως στο μέλλον να κάνω κάποια ακόμη επεξεργασία αλλά για τώρα, αφού το κατοχύρωσα, το δημοσιεύω για όποιον θέλει να το διαβάσει.
Απλά κάντε ένα κλικ εδώ


Έργο πνευματικά κατοχυρωμένο

Ο Λεφτέρης

  Ήταν ένα κυριακάτικο δειλινό του Νοέμβρη κι οι πρώιμες πνοές του χειμώνα ήδη τρυπούσαν τα τελευταία θερμά στρώματα που κατακάθιζαν στους δρόμους της πόλης παγιδευμένα ανάμεσα στα τείχη των πολυκατοικιών. Πρέπει τουλάχιστον να ήταν δειλινό γιατί, αν δεν απατώμαι, θυμάμαι πως άκουσα τις στερνές αχτίδες του ήλιου καθώς χλόμιαζαν να με χαιρετούν με τον ίδιο τρόπο που χαιρετούν τα πυκνόφυλλα σπίτια τους τ’ αποδημητικά πουλιά. Με την ανησυχία που κρύβει στις σχισμές του ένα χαμόγελο που δεν γνωρίζεις αν θα το αντικρίσεις ξανά. Γι’ αυτό λοιπόν αναλογιζόμενος την αμηχανία που θα γεννούσε μια ερώτηση γεμάτη λαχτάρα χαιρέτησα σιωπηρά τον ήλιο, όπως κάνουμε όλοι μας κάθε περασμένη ώρα όταν απλώνεται το μούχρωμα.

  Περιδιάβαινα αφηρημένος στο πλακόστρωτο της πλατείας κάνοντας που και που μετέωρους στοχασμούς ενώ

Έρημη γειτονιά

Εκθέτω πάλι ένα μικρό διήγημα που έγραψα πριν αρκετό καιρό - λιγάκι διορθωμένο - και θέλησα για κάποιους λόγους να ξαναδημοσιεύσω.

Έψαχνε απελπισμένα για κάποιο παιδικό γέλιο, από αυτά που όταν τ'ακούς σβήνουν χάρη στη μελωδικότητα και τη γλυκύτητά τους κάθε πικρή σκέψη. Θυμόταν και ο ίδιος τον εαυτό του παιδί να γελάει με το παραμικρό δυνατά μέσα απ΄τη καρδιά του. Κανείς δεν του το απαγόρευε και κανείς δεν τον παρεξηγούσε, είχε το άλλοθι της ηλικίας. Πλέον γελούσε σπάνια και πάντοτε

Παραμύθι για μεγάλους ( το link διορθωμένο )

Το πρόβλημα με το link διορθώθηκε.

Παρακάτω βρίσκεται μια μικρή ιστορία που τελείωσα μόλις σήμερα μετά από αρκετό καιρό. Ο μικρός ήρωας που ζει στους πρόποδες ενός βουνού αποφασίζει να αφήσει τον τόπο του μπαίνοντας στο κυνήγι της κορυφής. Αυτό το ταξίδι θα αλλάξει ριζικά το χαρακτήρα του. Στην ιστορία κυριαρχεί το παραμυθικό στοιχείο αλλά μέσα απ΄αυτό αντλούνται διδάγματα που αφορούν την πραγματική ζωή. Με ένα κλικ στην εικόνα μπορείτε να τη διαβάσετε.

                                      Πνευματικά κατοχυρωμένο