Νέα μέρα.

Πέρασε η ώρα.
Οι ανάσες γίνανε λεπτοδείκτες που χτυπούν αυτόματα
χαράζοντας κύκλους πάνω σε τοίχους αόρατης φυλακής.
Στέκουμε θαμπωμένοι μπροστά στη θάλασσα που μας γέννησε.
Τη θάλασσα της ιστορίας.
Μα είναι στιγμές που τα κύματά της σε πνίγουν από ντροπή.
Κάποτε έφτανε μια ιδέα
για ν' αγκαλιάσουν με δέος τα μανιασμένα κύματά της.
<<Ποιον έμοιασε αυτό το παιδί;
    Ποιον έμοιασε και βγήκε έτσι δειλό;>>
Αυτή είναι η απορία όσων βυθίστηκαν στα παγωμένα νερά.
Αυτό είναι το μεγάλο τους παράπονο.

Πέρασε η ώρα
κι αφού διστάσαμε να πλάσουμε οι ίδιοι τις ζωές μας
γίναμε θηρία στην αρένα που έχτισαν γύρω μας.
Παίξαμε στο παιχνίδι όπου θριαμβεύει
όποιος κατασπαράζει καλύτερα τους άλλους.
<<Δεν υπάρχει άλλη λύση όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σ' αγρίμια.>>
Πολύ φτηνός λόγος για να στηρίξεις το θάνατό σου.
Το πιο σκληρό δεν είναι να γίνεις σκληρός.
Το πιο σκληρό είναι να μένεις άνθρωπος.

Πέρασε η ώρα, νύχτωσε.
Αυτή η νύχτα τύλιξε περισσότερους από κάθε άλλη.
Κράτα το χέρι μου σφιχτά σαν να 'ναι η καρδιά σου
κι έλα μαζί να τρέξουμε σ' αυτό που είπανε γκρεμό.
Μια νέα μέρα πλημμυρισμένη από αχτίδες ονείρων μας περιμένει
πέρα απ' το κενό τους.

Κράτα το χέρι μου γιατί ντρέπομαι όταν κοιτώ τη θάλασσα στα μάτια.
Κράτα το χέρι μου γιατί θα τυλιχτεί γύρω απ' τα γρανάζια τους.
Κράτα το χέρι μου γιατί χάνομαι.

                                                                                          Διδάχος Άγγελος