Δε σ' ακούω

Τι λες; Δε σ' ακούω.
Ποτέ μου δεν σ' άκουγα όταν θέριευε η φωνή σου.
Πάλι το πρόσωπό σου λύγισε και τα βλέφαρά σου τρέμουν
απο θυμό; από θλίψη; ποιος ξέρει; Μόνο εσύ ακούς τα πνιχτά σου λόγια,
αυτή είναι η κατάρα σου, αυτό ειν' τ'αντίτιμο που πλήρωσαν ακριβά
όσοι δεν άλλαξαν τη φωνή τους.
Προσπάθησα, αλήθεια προσπάθησα κάποτε να σ' ακούσω
αλλά με φόβισαν οι λέξεις σου, μ' άρπαξαν σαν αγριεμένα πουλιά
και μ' άφησαν μετέωρη πάνω από ένα σκοτεινό πανέρημο τοπίο.
Μ' άφησες τότε κι εσύ λέγοντας
σαν ήλιος να σκορπίσω μονάχη τις αχτίδες
στο χώμα, στο σώμα μου.
Από τότε δεν σ' ακούω, μόνο σε νιώθω πάνω στη σάρκα μου
όταν τυλίγεσαι γύρω της ζαλισμένος.

Δεν αρκεί άραγε αυτό; Αφού όλα τ' άλλα 
είναι φτηνά στολίδια της ασχήμιας μας.
Φτιάχνουμε αμέτρητα μικρά ή μεγάλα παραμύθια
δίχως στιγμή να τα ζούμε αληθινά.
Παραμύθια φτιαγμένα μόνο να κοιμίζουν
την παιδική φωνή που περιφέρεται ανυπόφορα στ' αυτιά μας
μ' αυτή την τρομακτική όψη των νεκρών λέξεων.
Πια δεν ηχεί, μάλλον κοιμήθηκε οριστικά
δεν κρύβω πως αυτός ο θάνατος γεννά μια κτηνώδη ηδονή.

Τι λες; Δε σ' ακούω.
Φεύγω γιατί άρχισε να βρέχει.
Σκούπισε τις σταγόνες από τα μάγουλά σου.

                                                                       Διδάχος Άγγελος