Δυο μάτια πάντα πλάθουνε μες τ' άπειρο έναν κόσμο
Δυο βλέφαρα σφαλίζουνε αφώτιστες στιγμές
Με σκέπασες στις πιο ζεστές, στις σπάνιες σελίδες
μιας ιστορίας που 'γραφες όπως εσύ τη θες.
Μια ασημόλευκα παλιά σφυρίζει έναν σκοπό σου
Ένα αστείο σου έφερε το κύμα απ' τον βυθό
Ψελλίζω όσα μου χάρισες σ' ένα μικρό κοχύλι
Αφήνω λίγη αλμύρα στην άμμο και γελώ.
Αλήθεια δεν αντάμωσα τριγύρω κάποια Αλήθεια
Μόνο απλά ερωτήματα σε άυλη πανοπλία
Γι' αυτό αργά τραγούδα μου, μη χάσω τη φωνή σου
Πως είναι το μυστήριο η πιο γλυκιά ευλογία.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου