Τσακισμένη σελίδα

Άχρωμη γαλήνη
όπως ο θόρυβος της ταραγμένης πόλης
όπως ο βαθύς ύπνος.
Ο ίδιος φόβος ευδοκιμεί
στους κατ' επίφαση διχασμένους κόσμους.
Όρθιοι μπροστά σ' έναν καθρέφτη
πιέζουμε όλο και πιο γερά
το ίδιο πανί πάνω στα μάτια μας.

Δίχως το σπέρμα του πάθους
η φαντασία γεννά αυταπάτες
κι είναι το κάθε αποκύημα ένας προσωπικός θάνατος
στο βωμό μιας λυτρωτικής ερμηνείας.

Ό,τι ανθίσταται είναι η ουσία.
Ό,τι αναδύεται θα απλώνει μια κυρτή ρυτίδα
πάνω στο υγρό σου αποτύπωμα.
Είσαι μες τις βροχές που κυνηγάς μ' ανόσια δίψα
στον παγωμένο αέρα που μυρίζει αγωνία
στη θλίψη που βαραίνει σαν λάσπη τα πόδια σου
και στις ματωμένες ανταύγειες μιας νεογέννητης αυγής.

Η διανόηση εδώ γονατίζει σιωπηλή.
Οι ιδέες ουρλιάζουν στην όψη της αφόρητης αλήθειας.

Αυτό το βιβλίο μετρά τόσες σελίδες
όσες και οι ανάσες μας.
Γράφεται και ξαναγράφεται ως το επόμενο βράδυ.
Κι είναι ο αγώνας μάταιος
μα και μαυγευτικός
όπως η νοσταλγία μιας τσακισμένης σελίδας.
Εκεί που δυο κόσμοι για μια στιγμή αγκαλιάζονται.

                                                                         Άγγελος Διδάχος

Βήμα παράταιρο

Τι θα μπορούσε να θυμίζει το χθες;
Νέες φωνές μέστωσαν
στην άμπωτη των χαμένων αχών.
Η τελευταία σελίδα του Χειμώνα έλιωσε
κάτω απ'τις ανταύγειες μιας ανήσυχης αυγής.
Κι αυτό το άρωμα
δεν σταματά να αναβλύζει από τα χείλη της γης
εξωτικό, σιβυλλικό
πλυμμηρίζει με αίμα τις φλέβες της φαντασίας.
Οι θύμησες αλλάζουν φορέματα.
Το ύστερα μετακομίζει.

Κι ενώ τα πάντα είναι πρωτόγνωρα
κάτι οικείο παρασιτεί στο νου.
Σαν υποψία που πνίγεται
πριν φτάσει στην επιφάνεια της συνείδησης
μεγαλώνει με το φως της κάθε μέρας.
Αυτός ο δρόμος έχει τα ίδια χνάρια.
Κάθε βήμα ξεπερνά το χθες και κυκλώνει το πάντα.
Χέρια γαντζωμένα στη ράχη μιας φρικτής ελπίδας.
Όλη η ομορφιά του κόσμου δεν αρκεί
για να σκεπάσει την γλυκόπικρη αλήθεια.

Έλα
και κοίτα με όπως είμαι
τραγούδα μου τη μοναξιά σου
και πάρε το ρίγος από το σώμα μου.
                                                                              Άγγελος Διδάχος