Μαζί με τη γέννηση της κρατικής εξουσίας έγινε γρήγορα αντιληπτή και η ανάγκη για την επινόηση αποδιοπομπαίων τράγων και μαύρων προβάτων που απειλούν με την παρουσία τους και μόνο τη συνοχή της κοινωνίας προκαλώντας στα υπόλοιπα μέλη της θυμό και αηδία. Αυτό το σχεδόν απλοϊκό πλην όμως τελεσφόρο τέχνασμα εξυπηρέτησε και συνεχίζει να εξυπηρετεί μια σειρά σκοπών με κυριότερο ίσως την εκτόνωση της κοινωνικής οργής και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τον πραγματικό υπαίτιο της καταπίεσης που ακούει φυσικά στο όνομα κράτος. Από τις μάγισσες του Μεσαίωνα και τους τρελούς της εποχής του Ορθολογισμού και των Φώτων έχουμε φτάσει σήμερα στους ναρκομανείς, τους μετανάστες και τους εγκληματίες του 21ου αιώνα διατηρώντας ακέραιη την ίδια λογική περιθωριοποίησης και αποκλεισμού. Το πρεζάκι, ο λαθρομετανάστης και το κάθαρμα έχουν γίνει τα αποβράσματα μιας κοινωνίας που ζητά απηυδισμένη να απαλλαχτεί από την ενοχλητική τους παρουσία. Σαν "μια αδέξια πινελιά στο φόντο" όπως αναφέρει και ένας στίχος, της κατά τα άλλα εύρυθμης κοινωνικής οργάνωσης που φαίνεται να υποφέρει από προβλήματα που έχουν την πηγή τους στους πρόποδες της ταξικής πυραμίδας, γύρω από τη λειτουργική και πειθήνια εργατική τάξη, τα εξοστρακισμένα αυτά μέλη της κοινωνίας αναλαμβάνουν ρόλο σάκου του μποξ για τις θυμωμένες γροθιές ενός λαού που έχει επιλέξει να διοχετεύσει την οργή του σε έναν κατώτερο εχθρό.
Η πλειοψηφία του κόσμου αποδεικνύει καθημερινά ότι
Η πλειοψηφία του κόσμου αποδεικνύει καθημερινά ότι
