Όταν οι άνθρωποι χωρίζονται σε ανήλικους και ώριμους (ενήλικους) αυτό συνεπάγεται με έμμεσο χαρακτηρισμό του ανήλικου ως ανώριμου. Και ρωτώ εγώ αν είναι λίγοι οι ενήλικοι που δεν ωρίμασαν ποτέ, που δεν προβληματίστηκαν σοβαρά ποτέ, που αρκέστηκαν στη ρηχή σκέψη ή αν είναι λίγοι οι νέοι που εξαιτίας των κακουχιών και των άσχημων συνθηκών ωρίμασαν γρήγορα.
Προφανώς χρειάζεται πολύ θράσος για να κάνεις υποδείξεις για τη ζωή στους ανώριμους, μόνο και μόνο επειδή είσαι ώριμος.Χρειάζεται επίσης άλλο τόσο θράσος για να μιλάς στο παιδί σου για υποστατό πολιτισμό, για μια σωστή και δίκαιη κοινωνία, για νόμους και κανόνες, για το λάθος και το σωστό, για το ηθικό και το ανήθικο, το καλό και το κακό, και έπειτα να αλλάζεις ύφος προσπαθώντας να του ανατρέψεις όλα τα δεδομένα και όλα τα αυτονόητα διδάσκοντας τους κανόνες προσαρμογής και επιβίωσης στην διεφθαρμένη κοινωνία την οποία προ ολίγου παρουσίαζες ως ιδανική.
Δεν δέχεσαι ότι τα παιδιά σου δεν
