Πλώρη

Παραδομένος στο ρεύμα του χρόνου
σε πλεύση αντίθετη με τον καιρό.
Η λήθη και η επίγνωση,
τα δυο σημάδια μου στον ουρανό.
Το γλυκό βάρος που με συντροφεύει.

Πέρα απ' την πρύμνη
μια ομιχλώδης θάλασσα
κι ο απόηχος μονάχα μορφών αλλοιωμένων.
Η θλίψη αγκάλιασε σφιχτά τις προσδοκίες
και με χαιρέτησε μέσα απ' την πάχνη
πριν βυθιστεί μαζί τους στην παγωμένη άβυσσο.
Δεν δύναμαι να ανασύρω πια τίποτα.
Όμως θυμάμαι ξεκάθαρα ότι τα αντιμετώπισα όλα.

Έγινα ο ήλιος και το φεγγάρι του κόσμου μου.
Είχα την ευκαιρία να ψηλαφίσω κάθε πτυχή της μοναξιάς μου.
Γέμισα τα πνευμόνια μου με αψιές μυρωδιές,
μούσκεψα με τη γλώσσα μου τα χείλη
και άφησα τα χρώματα της γης
να ποτίσουν τα άτακτα ρείθρα της σκέψης.
Ερωτεύτηκα τη ζάλη του κορεσμού.
Έπαψα να ζητώ.

Είναι φριχτή η εξομολόγηση της ελευθερίας;
Η εξύψωση του πραγματικού εαυτού
που προσπαθούμε μανιασμένα να ακρωτηριάσουμε
θέλοντας να συνθέσουμε ένα φωτεινό σύνολο.
Είναι άσπλαχνοι όσοι βρήκαν εκείνο που αναζητούσαν
στα ίχνη των σκιών τους;
Εδώ η συντροφιά είναι μια λεπτή κλωστή.
Αυτό δεν ανέχεται ο άνθρωπος.
Τον τρόμο του να γίνει η πηγή της ευτυχίας του.
Κι όμως αυτή η λεπτή συντροφιά,
η απαλλαγμένη από κάθε πίστωση κι απαίτηση
είναι η πιο αγνή συνύπαρξη.

Παραδομένος στο ρεύμα του χρόνου
σε πλεύση αντίθετη με τον καιρό
χαμογελώ μέρα και νύχτα κάτω απ' το φως του κόσμου.
Μια τελευταία φωνή σβήνει πάνω στην πλάτη μου.
Άραγε σ΄αγάπησα;
Δεν μ΄άφησες ποτέ να μάθω.
Κι έπειτα τα μάτια προσδένονται πιστά
στην πλώρη που ανταμώνει μονάχη το άγνωστο.
                                                                                        Άγγελος Διδάχος