Κουβέντα να γίνεται.

  Τα γεγονότα της καθημερινότητας μπορούν πολλές φορές να δώσουν αφορμή για αμφισβήτηση, στοχασμό αλλά και αναθεώρηση προσωπικών απόψεων, αρκεί φυσικά να υπάρχει το ψυχικό σθένος να αφαιρέσουμε μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη -αν χρειαστεί- αντικαθιστώντας την με κάποια άλλη. Βέβαια, πολλοί από εμάς έχουμε υιοθετήσει συνειδητά ή μη μια στάση αυθεντίας σύμφωνα με την οποία κάθε αντίθετη γνώμη φιμώνεται χωρίς να δεχτεί ποτέ την απαραίτητη επεξεργασία και αξιολόγηση. Κάθε ξένη ιδέα προσκρούει πάνω στα τείχη της αδιαλλαξίας όσο εμείς βαυκαλιζόμαστε ότι έχουμε μάθει να ακούμε και να επικοινωνούμε σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από ωριμότητα και κατανόηση. Στην πραγματικότητα η πλειονότητα των συζητήσεων σε θέματα κοινωνικής οργάνωσης και πολιτικής είναι συζητήσεις με ανοιχτά στόματα και κλειστά αυτιά όπου ο καθένας απαγγέλλει το μονόλογό του με την αδιάσειστη σιγουριά ότι οι ιδέες του είναι οι πιο ρεαλιστικές και εμπεριστατωμένες. Άραγε πόσο συχνά ακούγεται η λέξη «διαφωνώ» και  πόσο συχνά η φράση «τελικά έχω άδικο» σε έναν διάλογο; Η αναθεώρηση μιας ιδέας σαφώς και δεν είναι μια διαδικασία που μπορεί να πραγματοποιηθεί από τη μια στιγμή στην άλλη πόσο μάλλον όταν αυτή η ιδέα έχει υπάρξει καθοριστική για την μέχρι τώρα εξέλιξη του φορέα της και έχει ενσωματωθεί σε ένα σύστημα αξιών που διαμορφώνουν την ταυτότητά του. Επομένως,

Ταμπέλες και Διάλογος!!!

Αναρωτιέμαι ορισμένες στιγμές, γιατί άραγε οι άνθρωποι βάζουμε στα πάντα "ταμπέλες", ονόματα δηλαδή ή υποκοριστικά ακόμα και ο ένας στον άλλον. Για παράδειγμα, αν κάποιος διαφωνεί με εμάς ή με τις απόψεις μας, αμέσως, τις πιό πολλές φορές, τον κατακρίνουμε, τον απορρίπτουμε και τον χαρακτηρίζουμε (και δεν εννοώ μόνο ορισμένες βρισιές). Π.χ Ένας θρήσκος άνθρωπος συζητά με ένα άτομο διαφορετικής ιδεολογίας για θέματα θρησκείας. Φυσικά, θα υπάρξει διαφωνία και τις περισσότερες φορές ο ένας θα αποκαλέσει τον άλλον ή άθεο ή "θεούσα"!!! Και αυτό συμβαίνει μάλλον γιατί δεν έχουμε μάθει να ακούμε. Π.χ