Η "βουτιά" της ελευθεροτυπίας.

Τριανταπέντε ολόκληρες θέσεις κατάφερε να πέσει η Ελλάδα μόλις σε έναν χρόνο στην κατάταξη για την ελευθερία της έκφρασης. Η χώρα της "δημοκρατίας" φιμώνει ολοένα και περισσότερες φωνές αφήνοντας την ελευθεροτυπία να εκτελέσει κατακόρυφη πτώση πλάι στο... Κιργιστάν και τις Φιλιππίνες. Με την απαξίωση του απλού πολίτη και το διαρκή φόβο της παλινδρόμησης σε απολυταρχικά καθεστώτα είναι απαραίτητο να βρούμε άμεσες λύσεις. Η αδράνεια που επικρατεί απλώς επιδεινώνει την κατάσταση.
 Θα ήταν αφελέστατο να χαρακτηρίζαμε το γεγονός αυτό ως απλό "στραβοπάτημα". Αντιθέτως συνέβαλαν σ΄αυτό

Ανάγκη για αυθόρμητη έκφραση,

Ήταν το προηγούμενο καλοκαίρι και βρισκόμουν σε μια στάση λεωφορείου σε μια παραθαλάσσια περιοχή.Το λεωφορείο είχε καθυστερήσει θυμάμαι και βαριόμουν αφάνταστα.Το κλίμα μουγκαμάρας και ανίας που επικρατούσε έσπευσε να αλλάξει η ευχάριστη φωνή του Bob Marley που ακουγόταν απ΄τα  ηχεία του beach bar.
Όταν ακούς λοιπόν είτε στο δρόμο περνώντας δίπλα από μια καφετέρια είτε στη στάση δίπλα στο beach bar ένα τραγούδι  που σου αρέσει και σε τονώνει αλλάζοντας σου τη διάθεση προς το καλύτερο,το πρώτο πράγμα που θέλεις να κάνεις είναι να τραγουδήσεις.Μερικές φορές ακόμα και ν΄αρχίσεις να

Ένα παλιό χαρτί.

Ηλεκτρονικά αισθήματα.

Ίσως φανεί στους περισσότερους περίεργο μιας και οι μεγαλύτεροι δεν έζησαν με αυτό το τρόπο.Σαν νεοέλληνας όμως (ανάθεμά με) βιώνω αυτή την πραγματικότητα και θα σας την περιγράψω.Ο λόγος που το κάνω?Επειδή θέλω να τονίσω τον κίνδυνο που διατρέχει η νέα γενιά με τη νέα τάση να απομακρύνεται απ΄τις πραγματικές συναναστροφές(δηλαδή τις άμεσες) και να προτιμάει ένα κινητό ή έναν υπολογιστή για να επικοινωνήσει.Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα για συγκεκριμενοποίηση.
Το πιο συνηθισμένο απ΄αυτά : Δύο άτομα έχουν επικοινωνία μέσω του διαδικτύου.Ας πούμε ότι είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.Μιλάνε