Λύτρωση

Αντίκρισα τη μια μονάχα όψη του ψέματος μου.
Την άλλη όψη, την πιο σκοτεινή
πρέπει να την ξεριζώσεις απ' τα στήθη σου
και να την ξεπλύνεις γονατιστός
σε μια βροχή αμέτρητων χαλασμάτων.

Τότε, σαν να περνάς τα δάχτυλά σου
πάνω απ' τον ξεχασμένο πάτο
ενός κάλπικου νομίσματος
ξεσκεπάζονται τα ψεγάδια μιας αφόρητης μορφής.

Αφιέρωσα χιλιάδες ώρες και λέξεις,
γραπτά αδιέξοδα, δειλά δάκρυα και κρυφά κατηγορώ
ζητώντας απ' τους άλλους
εκείνο που δεν κατάφερα εγώ.

Γιατί, αν και απέφευγα τα λόγια που θορυβούν
με την ηδεία κι αξιαγάπητη σ' όλους ευτέλεια
Έτρεφα την ίδια αυτάρεσκη άνεση
να τραγουδώ για όσα δεν έφτασα,
ν' απλώνω απο 'κει ψηλά
σκάλες κεντημένες με περίτεχνα γράμματα
για να μ' ακολουθήσουν.
Οίηση.

Αργά ή γρήγορα
θα σταθώ αντίκρυ στην ευτυχία
που δεν κατάφερα να προξενήσω.
Κι αναλογίζομαι πως
αν δεν μπορέσω να μοιραστώ
έστω μια αχτίδα εκείνου του μικροκαμωμένου χαμόγελου
αν τελικά η άλλη εκείνη όψη, η ανεξιχνίαστη
κρύβει το σκοτάδι και τη δυσοσμία
της κτητικότητας
Δίχως καμία αμφιβολία
αυτή θα ήταν η πιο μεγάλη λύτρωση
και η χειρότερη καταδίκη.

                                                    Άγγελος Διδάχος