18 Απριλίου 2017

Βήμα παράταιρο

Τι θα μπορούσε να θυμίζει το χθες;
Νέες φωνές μέστωσαν
στην άμπωτη των χαμένων αχών.
Η τελευταία σελίδα του Χειμώνα έλιωσε
κάτω απ'τις ανταύγειες μιας ανήσυχης αυγής.
Κι αυτό το άρωμα
δεν σταματά να αναβλύζει από τα χείλη της γης
εξωτικό, σιβυλλικό
πλυμμηρίζει με αίμα τις φλέβες της φαντασίας.
Οι θύμησες αλλάζουν φορέματα.
Το ύστερα μετακομίζει.

Κι ενώ τα πάντα είναι πρωτόγνωρα
κάτι οικείο παρασιτεί στο νου.
Σαν υποψία που πνίγεται
πριν φτάσει στην επιφάνεια της συνείδησης
μεγαλώνει με το φως της κάθε μέρας.
Αυτός ο δρόμος έχει τα ίδια χνάρια.
Κάθε βήμα ξεπερνά το χθες και κυκλώνει το πάντα.
Χέρια γαντζωμένα στη ράχη μιας φρικτής ελπίδας.
Όλη η ομορφιά του κόσμου δεν αρκεί
για να σκεπάσει την γλυκόπικρη αλήθεια.

Έλα
και κοίτα με όπως είμαι
τραγούδα μου τη μοναξιά σου
και πάρε το ρίγος από το σώμα μου.
                                                                              Άγγελος Διδάχος

Δεν υπάρχουν σχόλια :