15 Μαΐου 2016

Κάθε μέρα

Κάθε μέρα σε σκοτώνω λίγο παραπάνω.
Πώς να σου εξηγήσω τα σημάδια της μορφής μου;
Να σου δείξω πώς είναι να πνίγεις με τα χέρια σου
δυο χείλη και μια ανάσα που λαχτάρισες
παρακαλώντας να σου πουν να σταματήσεις.

Κάθε μέρα σε σκοτώνω λίγο παραπάνω
δίχως να τολμώ να σε προειδοποιήσω.
Όταν πια διακρίνεις από μακριά
την χαμένη λάμψη του προσώπου μου
να θυμάσαι ότι ζω κι ότι έχω πεθάνει.

Ίσως χαμογελάσεις,
ίσως στρέψεις το κεφάλι,
αλλά αν τα χείλη σου συνηθίσουν στη σιωπή
τότε μην αυταπατάσαι στιγμή.
Σκότωσέ με κατευθείαν.
                                                                Άγγελος Διδάχος

13 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

Κάθε μέρα σκοτωνόμαστε
εδώ και 4 χρόνια

Crux είπε...

???

Crux είπε...

Περίμενα ενα συγκεκριμενο προσωπο πισω απτην ανωνυμια. Δεν θελω να σχολιασω περαιτερω.

Άιναφετς είπε...

Ποιος σκοτώνει ποιόν;
Ποιος το επιτρέπει;
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ το γιατί;

Χαίρομαι να σε διαβάζω, έχω πάντα την αίσθηση, πως καταλαβαίνω ή καλύτερα νιώθω τι θέλεις να μοιραστείς!

ΥΓ: Επειδή όπως σου έχω ξαναγράψει δεν λαμβάνω ειδοποίηση όταν αναρτείς, έτσι και ο σχολιασμός, ακολουθεί έναν δικό του ρυθμό! ;-)

Aggelos Didachos είπε...

Καλησπέρα Στεφανία,
με τη σειρά μου να πω ότι χαίρομαι να διαβάζω κάθε απάντησή σου.

Πριν λίγες μέρες μου απάντησες στο κείμενό σου για τον πόνο ότι
"Συνήθως πηγάζει απ’ τ’ ότι δεν αποδεχόμαστε αυτό που είναι και επιθυμούμε κάτι άλλο…"
Δεν διαφωνώ.

Έχω αναρρωτηθεί βέβαια το γιατί επιτρέπω στον εαυτό μου να "σκοτώνεται". Ζούμε σε μια εποχή που η ανθρωπιά, με την βαθύτερη έννοιά της, σπανίζει. Ξέρω πως όταν ανακαλύπτω κάτι σπάνιο δεν κάνω λάθος. Από εκεί και πέρα, είναι η συνθετότητα της ανθρώπινης φύσης που ενώνει ή απομακρύνει, σε μιά εποχή όπου η τρυφερότητα και η ζεστασιά μεταξύ ανθρώπων είναι φαντασιακά παράγωγα μιας "έξαψης" όπως αναφέρω στο επόμενο ποίημα.
"Σκοτώνομαι" διότι στον δικό μου ψυχισμό η τρυφερότητα, η ζεστασιά, η κατανόηση σε βάθος χρόνου και η εγγύτητα μεταξύ των ψυχών δεν είναι παράγωγα αλλά προϋποθεση για κάτι.
"Σκοτώνομαι" γιατί δίνω προτεραιότητα στα παραπάνω.
Εν τέλει, "σκοτώνομαι" για να μη σκοτωθώ, διότι αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι να αφήσω τις καταστάσεις να με μεταμορφώσουν σε κάτι ρηχό και αρεστό, καλύπτοντας τις ανάγκες μου με υποκατάστατα.
Απαντώ λίγο βιαστικά γιατί πρέπει να φύγω.
Είμαι σίγουρος ότι γίνομαι κατανοητός.
Crux

Άιναφετς είπε...

Επαναλαμβάνω πάλι κάτι που ένοιωσα πριν πολλά χρόνια όταν σε "συνάντησα"...
Έχω την αίσθηση πως ότι και να συναντήσεις στη ζωή σου, δεν θα χαθείς και αυτό γιατί είσαι έτσι, έτσι ήρθες σ' αυτή τη Γη.
Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς γιατί ξέρεις (ή καλύτερα υποψιάζεσαι)πως μόνο από μέσα σου μπορείς ν' αντλήσεις αυτή τη ζεστασιά και τρυφερότητα και αυτό το ξέρω, λέγεται "επίγνωση"...
Η επί-γνωση δεν είναι κάτι που μαθαίνεται ή την έχεις ή δεν την έχεις και με την παρατήρηση μεγαλώνει μέρα με την μέρα... δεν είναι καθόλου αλαζονικό αυτό που σου γράφω, είναι έτσι, έχε εμπιστοσύνη στον, Crux!
Καλή μέρα και καλή βδομάδα, μας εύχομαι!

Crux είπε...

Δυο μισά δεν κάνουν ένα, αλλά δύο ολόκληρα κάνουν!

Σαν άνθρωπος, δε νιώθω μισός, αλλά δεν πιστεύω ότι μπορώ να γίνω τροφοδότης του εαυτού μου σε όλες τις ανάγκες του. Υποθέτω πως ούτε κι εσύ δεν εννοείς αυτό. Η επίγνωση είναι σημαντική καθώς ξεκαθαρίζει τι έχει σημασία και τι όχι για εμάς. Ποιοί είναι οι άνθρωποι που μπορούν να μας προσφέρουν και να τους προσφέρουμε ευτυχία και ικανοποίηση. Σαφώς και δεν πρόκειται περί εξάρτησης, αλλά συνάμα ο "άλλος" γίνεται το φως που χρωματίζει το αυτοτελές "εγώ".

Θα ήθελα να μάθω αν συμφωνούμε και αν ακούγομαι αντιφατικός.

Καλό σου βράδυ Στεφανία
Crux

Άιναφετς είπε...

Ο άλλος γίνεται καθρέπτης μας, με αυτή την έννοια όλες οι σχέσεις μας, μας τροφοδοτούν και μας μαθαίνουν για μας...
"Ευλογημένος αυτός που δεν προσδοκά, δεν θα απογοητευτεί ποτέ". Βούδας και Χριστός.
Μπορεί να σου φανεί απόλυτο, αλλά όταν κάποια στιγμή της ζωής μου, το είδα και το ένιωσα, αυτό μου έδωσε τεράστια εσωτερική ελευθερία. Και αντιθέτως, δίνεις με όλη σου την καρδιά χωρίς να περιμένεις κανένα αντάλλαγμα, ούτε καν μια απάντηση σε κάποιο σχόλιο! ;-)
Καλή νύχτα Crux... (δεν ξέρω το μικρό σου όνομα!)

Aggelos Didachos είπε...

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ των πιστεύω μου και αυτών του Βούδα και του Χριστού!
Ευλογημενος δεν ειναι αυτος που δεν θα απογοητευτει ποτε αλλά αυτός που θα καταφέρει να ευτυχήσει.
Είπαμε ότι ο πόνος είναι μια εποχή απαραίτητη για να ερθει η επόμενη, συμφωνήσαμε ως προς αυτο. Η απόγνωση ειναι κι αυτη μια μορφή πόνου.

Οι προσδοκίες σαφώς και μπορούν να επιφέρουν ματαίωση ωστόσο δεν θεωρώ ότι μειώνουν την ποιότητα καποιου συναισθήματος. Ίσα ίσα, θα έλεγα ότι η προσδοκία πολλές φορές είναι φυσικό παράγωγο ενος εντονου συναισθήματος.

Η ανθρώπινη φύση έχει πάντα μικρές ή μεγαλύτερες δώσεις εγωϊσμού. Προσωπικά, πιστεύω ότι η αμοιβαιότητα, το μοίρασμα, -που προκύπτουν μέσα από τις προσδοκίες- είναι εξαιρετικά σημαντικά για την αναβάθμιση της ποιότητας ενός συναισθήματος. Ειδάλλως,μιλάμε για μια απόλυτη ανιδιοτέλεια όπου εξ ορισμού κανείς δεν επιζητά κανένα, για έναν κόσμο δηλαδή δίχως συντροφιά, παρά μόνο με τη διευρυμένη έννοιά της και όχι εννοώντας μεταξύ δύο ανθρώπων.

Αν έπρεπε να ερμηνεύσω τα λεγόμενα του Ιησού, θα το έκανα με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, θα έλεγα ότι λανθάνει μια ειρωνεία σε όλο αυτό. Ότι δηλαδή δεν είναι ευλογημένοι αλλά φαινομενικά ευτυχείς. Βέβαια, θα μας βοηθούσαν και τα συμφραζόμενα, αλλά ομολογώ ότι δεν έχω γνώσεις περί διαθήκης!

Ίσως να "χάνω" κάτι απ' τα λόγια σου, ίσως να φταίει κι η ώρα, καθώς, ομολογώ είμαι πνευματικά εξουθενωμένος λόγω ξενυχτιού!

Όπως και να χει, θεωρώ ότι έχουμε ανάγκη για ανταλλάγματα. Προσωπικά τουλάχιστον αδυνατώ να δίνω συνεχώς δίχως να παίρνω. Κάποια στιγμή θα σταματήσω να δίνω εάν δεν υπάρχει ανταπόδοση. Το αν το συναίσθημα παραμένει, υποβόσκει ή χάνεται είναι ένα άλλο θέμα.

Καλή σου μέρα Στεφανία
Άγγελος!

Άιναφετς είπε...

Καλημέρα Άγγελε!
Σε διάβασα με προσοχή και επειδή έχουμε πολλά να "πούμε" και θα λείψω δυο μέρες απ΄το σπίτι=ηρεμία μου, θα επανέλθω σύντομα, με εξηγήσεις γιατί θέλω να ξεκαθαρίσω τι εννοώ με προσδοκίες!!!

Άιναφετς είπε...

Πρώτα να ξεκαθαρίσω, πως δεν έχω καμιά σχέση με την εκκλησία, δεν είμαι άθεη, είμαι άθρησκη και βρίσκω πως την μεγαλύτερη ευθύνη για το χάος που επικρατεί στην ανθρωπότητα, τη φέρει η θρησκεία και είμαι σίγουρη πως σ' αυτό θα συμφωνήσουμε.
Οι σχέσεις μας, (όλες ανεξαιρέτως) ποτέ δεν μπορούν να είναι ή να γίνουν καλύτερες από τη σχέση που εμείς οι ίδιοι έχουμε με τον εαυτό μας, αυτό έχω διαπιστώσει... γι αυτό και πρέπει να δουλέψουμε πολύ με τους εαυτούς μας.
Το να δίνεις ότι καλύτερο έχεις στον άλλο, αυτό προσωπικά μου δίνει χαρά και με τα χρόνια ανακάλυψα πως όταν έπαψα να προσδοκώ-να περιμένω αντάλλαγμα, κάτι μέσα μου γαλήνεψε και αισθάνθηκα τεράστια ελευθερία!
Το να μοιράζεσαι σκέψεις, ανησυχίες, χαρές είναι ότι καλύτερο φτάνει ο "άλλος" να εκπέμπει στα ίδια μήκη κύματος με σένα κάτι που δεν είναι εύκολο, γι αυτό και οι σχέσεις των περισσοτέρων έχουν γίνει εξαιρετικά δύσκολες... βάλε και την οικονομική κρίση κλπ κλπ!
Αν δεν έχω γίνει σαφής, παρακαλώ να μου επισημάνεις, πού.

Καλό βραδάκι θα μας ευχηθώ!

Crux είπε...

Οι σχέσεις μας, (όλες ανεξαιρέτως) ποτέ δεν μπορούν να είναι ή να γίνουν καλύτερες από τη σχέση που εμείς οι ίδιοι έχουμε με τον εαυτό μας.
Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο στο παραπάνω.

Σχετικά με τη συνέχεια...
Προσωπικά θεωρώ ότι κάθε υγιής σχέση, χαρακτηρίζεται εκατέρωθεν από προθέσεις προσφοράς, βοήθειας, στήριξης κτλ. Όταν το κίνητρο της προσφοράς δεν είναι άλλο παρά η ανταπόδοσή της, τότε η οποιαδήποτε σχέση χάνει το βάθος και την ποιότητά της. Ωστόσο, για μένα τουλάχιστον, η ανταπόδοση έχει μεγάλη σημασία, χωρίς φυσικά να μπαίνω στη διαδικασία του "ζυγίσματος", όπου ο άλλος νιώθει αδικημένος επειδή έχει δώσει περισσότερα από όσα έχει πάρει. Υπάρχει ένας συμβολισμός στην ανταπόδοση, είναι ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεις συμπάθεια, ευγνωμοσύνη και δείχνεις ότι είσαι πρόθυμος να στηρίξεις κι εσύ τον άλλο, να διατηρήσεις και να ενδυναμώσεις την υπάρχουσα σχέση.

Για να το πω κάπως διαφορετικά, η ανταπόδοση που θεωρώ σημαντική είναι ψυχική και οπωσδήποτε μη μετρήσιμη. Η ανταπόδοση εδώ, δεν είναι το έπαθλο της προσφοράς αλλά το μέσο που διατηρεί ζωντανή μια σχέση ώστε το κάθε άτομο να συνεχίσει να αντλεί ευτυχία από τις χαρές του άλλου. Υπάρχει ένας υγιής εδώ, κατά τη γνώμη μου, εγωϊσμός, σύμφωνα με τον οποίο : χαίρομαι επειδή μπορώ και κάνω τον άλλο να νιώθει καλύτερα αλλά χαίρομαι ακόμη περισσότερο όταν παίρνω επιβεβαίωση για την προσφορά μου. Αν υπάρχει κάποιο κέρδος, αυτό είναι κυρίως η εμπιστοσύνη και είναι αμοιβαίο.

Ωστόσο, όταν τα συναισθήματά μας και η έκφρασή τους δεν έχουν ψυχικό αντίκρυσμα αργά η γρήγορα θεωρώ ότι εξασθενούν. Πρέπει - με κάποιο τρόπο και όχι απαραίτητα συγκεκριμένο - να αισθάνεσαι ότι είσαι εκεί για έναν άνθρωπο αλλά κι ότι μπορεί να είναι κι αυτός εκεί για σένα όταν χρειαστεί. Είναι μια αφηρημένη πλην όμως ισχυρή δέσμευση. Αυτά όσον αφορά το γενικότερο πεδίο των σχέσεων.

Δεν ξέρω αν συμφωνείς με την παραπάνω θεώρηση, θα ήθελα να το μάθω.

Τώρα, αν μου επιτρέπεις να πω κάτι παραπάνω και να μπω στο συγκεκριμένο αυτή τη φορά πεδίο του ποιήματος, απογοητεύομαι από το γεγονός ότι έχουμε κόψει στα δύο την έννοια της αγάπης και αυτή της ψυχικής συντροφιάς. Ο έρωτας έχει εξυψωθεί σε παθολογικό επίπεδο, η "εικόνα" με την ευρύτερη φυσικά έννοιά της και τα υπονοούμενα φαντασιακά στοιχεία της (πχ καλοσύνη, απόλυτη κατανόηση κτλ) καθοδηγεί τις επιλογές μας και το χειρότερο απ' όλα : αν χρειαστεί, αναζητούμε πολλά πράγματα από πολλούς ανθρώπους. Το ψυχικό ταίριασμα -αν μου επιτρέπεις τον όρο- αδυνατεί συνήθως να πάρει ερωτική διάσταση. Προτεραιότητα έχει το άγνωστο, το εντυπωσιακό, για πολλούς και διάφορους λόγους οι οποίοι χρήζουν ανάλυσης. Στην προκειμένη , ακόμη κι αν υπάρχει μια κάποια ανταπόδοση, δεν μπορεί ποτέ να είναι αρκετή για να διατηρήσει την προσφορά από την απέναντι μεριά. Όταν οι άνθρωποι αναζητούν διαφορετικά πράγματα, ορίζουν, αντιλαμβάνονται και αισθάνονται διαφορετικά κάποιες έννοιες οι σχέσεις τερματίζουν διότι ακριβώς λείπει η ανταπόδοση. Μοιάζει με πολύ συγκεκριμένη και προσωπική περίπτωση αλλά όσο μεγαλώνω παρατηρώ ότι είναι πολύ πιο γενικευμένη απ' όσο φανταζόμουν.
Η εικόνα του συντρόφου έχει διαιρεθεί ή ακόμη και κατακερματιστεί σε μια σειρά ανθρώπων που επιλέγουμε και διατηρούμε σκοπίμως -μέχρι και με τεχνάσματα- κοντά μας προκειμένου να νιώσουμε ολοκλήρωση. Δεν απορρίπτω φυσικά την ανθρώπινη ανάγκη για δημιουργία νέων επαφών, συναναστροφή με διαφορετικά πνεύματα και εδραίωση σχέσεων εμπιστοσύνης. Ωστόσο, μοιάζει να χάνεται η έννοια της αφοσίωσης με την βαθύτερη σημασία της. Και καταλήγω ξανά σε αυτό που έγραψες και είπα στην αρχή.
Οι σχέσεις μας, (όλες ανεξαιρέτως) ποτέ δεν μπορούν να είναι ή να γίνουν καλύτερες από τη σχέση που εμείς οι ίδιοι έχουμε με τον εαυτό μας.

Αισθάνομαι ότι ανοίχτηκα παραπάνω από το συνηθισμένο αλλά πέραν ενός σχολίου, αυτή είναι μια θέση μου την οποία ήθελα εδώ και καιρό να εκφράσω. Προσωπικά, και ευτυχώς για μένα, δεν χωράει ντροπή στην κοσμοθεωρία μου :)

Καλό σου απόγευμα Στεφανία!

Άιναφετς είπε...

Πολύ καλά κάνεις και ανοίγεσαι, εξ άλλου αυτό τελικά είναι και το ζητούμενο, ν' αφήνουμε τη καρδιά μας να "μιλήσει"...
Και χαίρομαι που παρ όλη τη τεράστια διαφορά ηλικίας μας, αποδεικνύουμε πως η ωριμότητα, η επίγνωση και η σοβαρότητα δεν έχουν ηλικία! ;-)
Καλό βραδάκι Άγγελε!