tag:blogger.com,1999:blog-26218528191703957032012-01-26T15:06:14.220+02:00Ανθρωπινη Επαναστασηrevolutionerhttp://www.blogger.com/profile/05455772128709860310noreply@blogger.comBlogger5121100tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-20383583999224823922012-01-20T23:29:00.001+02:002012-01-20T23:36:57.265+02:00Θα 'θελα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Θα 'θελα να μην έγραφα<br />για κόσμους ονειρικούς.<br />Να μη διψούσε το λευκό χαρτί μπροστά μου<br />ούτε για μια στάλα μελάνης.<br />Μελάνη εξίτηλη που χαράζει ορίζοντες<br />με λαμπερά στεφάνια<br />κι ύστερα αλύπητα στους παίρνει <br />με μιαν ανάσα μόνο αντάλλαγμα.<br /><br />Θα 'θελα να με βρω <br />στο πλάι ενός χαμένου.<br />Τον αόρατο εχθρό που με στοιχειώνει <br />να σκότωνα μ' ένα ζεστό χνώτο φιλιού.<br />Ο φόβος της ντροπής να χανόταν<br />στο σταυροδρόμι των ματιών<br />κι οι ψυχές γυμνές ν΄ αγκαλιάζονταν<br />σφιχτά σαν ρίζες δέντρου μπλεγμένες μες το χώμα.<br /><br />Τι μαγικός που είναι ο θησαυρός της απλότητας.<br />Τι θεϊκή που είναι η γεύση της στιγμής.<br />Η μυρωδιά του θαλερού κορμιού<br />και η δροσιά του πηγαίου χαμόγελου.<br />Το σιγαλό σε αγαπώ δίπλα στ' αυτί<br />συνταίριασμα υπερκόσμιων μελωδιών.<br />Μέσα σε δυο αβρές παλάμες κρύβεται<br />η ολοκλήρωση.<br /><br />Θα 'θελα να μην έγραφα<br />για κόσμους ονειρικούς<br />μα μέσα τους να ζούσα.<br />Κι είναι τόσο απλό<br />και τόσο δύσκολο.<br /> Διδάχος Άγγελος<br /><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=2621&c=760&f=cwipf364859269390106" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2038358399922482392?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-70336482965737051442012-01-18T19:51:00.001+02:002012-01-18T19:51:16.326+02:001939<object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/blDdt29jv-g?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/blDdt29jv-g?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7033648296573705144?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-2102325687326494862012-01-17T22:04:00.000+02:002012-01-17T22:04:16.881+02:00Short animation<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Παρακάτω βρίσκονται τέσσερα animation μικρής διάρκειας, νομίζω απ΄τα πιο ποιοτικά και ουσιώδη που έχουν φτιαχτεί, τουλάχιστον με βάση αυτά που έχω παρακολουθήσει. Τα δυο απ΄ αυτά τα έχω δημοσιεύσει ξανά στο παρελθόν, ειδικά το replay ίσως να το αναρτώ για τέταρτη φορά. Όποιος όμως δεν το έχει δει αξίζει να αφιερώσει λίγο χρόνο. Γενικά, νομίζω πως και τα τέσσερα βίντεο είναι εξίσου ποιοτικά κι αν δεν τα έχετε δει καλό θα ήταν να ρίξετε μια ματιά :)<br /><a name='more'></a><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/g-cFHeoXAw8?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/g-cFHeoXAw8?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PTdzCAGH3lU?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/PTdzCAGH3lU?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_y6Hz-IDJw0?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/_y6Hz-IDJw0?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2ePWK0qfisE?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2ePWK0qfisE?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-210232568732649486?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-15699380380590783222012-01-08T23:27:00.004+02:002012-01-08T23:32:35.809+02:00Πίσω στη φύση<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>Επειδή βλέπω ότι το κλίμα του μπλογκ έχει "βαρύνει" κάπως τελευταία είπα να ξεφύγω λίγο απ΄ την καθημερινότητα και να δημοσιεύσω κάποιες φωτογραφίες που έχουν χρονιάσει στην ψηφιακή μου και διψούν για λίγη αυτοπροβολή. Το έχω κάνει ακόμη μια φορά στο παρελθόν αλλά με λιγότερες φωτογραφίες, αν μερικές φωτογραφίες δημοσιεύονται για δεύτερη φορά συμπαθάτε με! <br /><br /><a name='more'></a><br /><br /> <b><span style="font-size: small;">Αρχίζω με το βράχο της Κατίγκως από Λαϊλιά.</span></b><br /> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/502/cimg0847k.jpg/" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="300" src="http://img502.imageshack.us/img502/8895/cimg0847k.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>Από μια άλλη άποψη</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/600/cimg0848w.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="300" src="http://img600.imageshack.us/img600/1455/cimg0848w.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><b>Και τώρα με άλλο χρώμα</b><br /><b>(για τους λάτρες του κόκκινου)</b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/545/cimg0857y.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="300" src="http://img545.imageshack.us/img545/1316/cimg0857y.jpg" width="400" /></a><br /><br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Κάνω μια "στροφή" προς τα ζωντανά "μου"</b></div><div style="text-align: center;"><b>(σας διαβεβαιώ ότι περνάν πολύ καλύτερα από μας τους ανθρώπους)</b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/195/cimg0538u.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="320" src="http://img195.imageshack.us/img195/1335/cimg0538u.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><b>Άντε κι ακόμα λίγα</b><br /><br /><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/827/cimg0960p.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="275" src="http://img827.imageshack.us/img827/3569/cimg0960p.jpg" width="400" /></a><br /><br /><br /><br /><b>Zουμ μέσα σ΄ ένα τάπερ!</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/20/cimg0262mx.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="320" src="http://img20.imageshack.us/img20/6113/cimg0262mx.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Και ένα ζουμ απ' το μπαλκόνι στον Κουλά</b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/685/cimg0267fm.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="300" src="http://img685.imageshack.us/img685/5471/cimg0267fm.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><b>Μια ολόφρεσκια σημερινή </b></div><div style="text-align: center;"><b>πάλι απ΄το μπαλκόνι</b><br /><b> </b><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/3/cimg0979x.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="300" src="http://img3.imageshack.us/img3/2879/cimg0979x.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><b>Προπερσινή ή προ-προπερσινή άνοιξη</b></div><div style="text-align: center;"><b>(η μνήμη μου με απατά)</b></div><div style="text-align: center;"><b>Κάπου κοντά στο σπίτι...</b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/18/cimg0155x.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="266" src="http://img18.imageshack.us/img18/6412/cimg0155x.jpg" width="400" /></a><br /><br /><br /><br /><b>Παίζοντας με τις αποχρώσεις του πράσινου στην κάμερα </b><br /><b>στο λόφο που βλέπετε πιο πάνω<br /></b><br /><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/713/cimg0084o.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><br /></a><br /><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/713/cimg0084o.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="266" src="http://img713.imageshack.us/img713/7719/cimg0084o.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /><b>Κατεβαίνοντας προς το ποτάμι την ίδια άνοιξη</b><br /><b>(υποθέτω)</b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/854/cimg0162i.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="225" src="http://img854.imageshack.us/img854/5022/cimg0162i.jpg" width="400" /></a></div></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>Φτάνοντας στο ποτάμι</b></div><div style="text-align: center;"><b>(πίσω απ΄το λόφο κρύβεται το χωριό Μετόχι, αν μας βλέπει κάποιος Σερραίος</b></div><div style="text-align: center;"><b>και φυσικά ίνες της hellas online)</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/715/cimg0170b.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="225" src="http://img715.imageshack.us/img715/1673/cimg0170b.jpg" width="400" /></a></div></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>Το φεγγάρι όπως το αιχμαλώτισα απ΄το παράθυρο </b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/195/cimg0322t.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="240" src="http://img195.imageshack.us/img195/3483/cimg0322t.jpg" width="320" /></a></div></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><b> Άλλο ένα φεγγάρι. Μεταφορικά πάντοτε γιατί κυριολεκτικά είναι το ίδιο :)</b></div><div style="text-align: center;"><b>Θα μπορούσε κανείς να μπερδέψει τη φωτογραφία με ελαιογραφία.</b></div><div style="text-align: center;"><b>Δεν φημίζομαι για την σταθερότητα του χεριού μου!</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/706/cimg0246l.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="300" src="http://img706.imageshack.us/img706/1825/cimg0246l.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /><b>Ταΐζοντας τους γλάρους</b><br />(στο πλοίο για Θάσο)<br /><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/692/screenshot001lg.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="225" src="http://img692.imageshack.us/img692/8333/screenshot001lg.jpg" width="400" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><b>Ένα μοναχικό δέντρο που επισκέπτομαι περιστασιακά </b><br /><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/109/cimg0177g.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="266" src="http://img109.imageshack.us/img109/8265/cimg0177g.jpg" width="400" /></a><br /><br /><br /><b>Και τέλος... το φαράγγι - ψυχοθεραπευτής μου</b><br /><a href="http://imageshack.us/photo/my-images/641/cimg0925p.jpg/" target="_blank" title="ImageShack - Image And Video Hosting"><img border="0" height="480" src="http://img641.imageshack.us/img641/8216/cimg0925p.jpg" width="640" /></a><br /><br />ΤΕΛΟΣ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-1569938038059078322?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-78265069654497325722012-01-07T23:27:00.010+02:002012-01-08T12:50:35.290+02:00Μην ανησυχείς, σε προσέχουν.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Διαφάνεια χωρίς απολύσεις γίνεται ;<br />Δεν γίνεται!<br /><br />Ποια περίοδο γίνονταν ενοχοποιήσεις να δεις... Μην κάνει κανείς λόγο για χούντα. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ.<br />Εξάλλου εγώ δεν την έζησα τη χούντα, πως τολμώ να κάνω παραλληλισμούς; Ο στρατός δεν εξουσιάζει, οι ενεργοί πολίτες ψηφίζουν και αντιπροσωπεύονται, όλοι εκφράζονται ελεύθερα. Εγώ τώρα γιατί παριστάνω τον ανυπόφορο εξυπνάκια; Aπό τότε που άρχισε να λειτουργεί το νιονιό μου όμως μου φώναζε πως δε ζω σε δημοκρατικό καθεστώς. Δεν φοβάμαι ότι θα διαψευστώ. Όταν γίνεται η έκρηξη και ο λαός υψώνει φωνή στους δρόμους τότε οι μάσκες των δημοκρατικών πολιτευμάτων πέφτουνε. Και είναι θέμα χρόνου να πέσει και η δική μας.<br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_Jk6pooNckI?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/_Jk6pooNckI?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="490" height="360"></object></div><br />Και για να θυμίζουμε τα βασικά :<br />Δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο ψηφίζω.<br />Δημοκρατία σημαίνει επίσης ισονομία και αξιοκρατία.<br />Κι όταν αυτά τα δυο απουσιάζουν δεν τίθεται λόγος για έλλειμμα, παρά μόνο για έλλειψη.<br /><br />Και για υστερόγραφο, δεν σκέφτομαι με το γνώμονα του "ασπρόμαυρου". Ούτε χούντα έχουμε ούτε δημοκρατία. Το τι έχουμε πραγματικά δεν το ξέρω, είναι στιγμή όμως να του δώσουμε ένα όνομα. Δε νομίζετε ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7826506965449732572?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-22315333137802516722012-01-05T21:04:00.000+02:002012-01-05T21:04:52.715+02:00Επανάσταση<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το κείμενο είναι αντιγραφή απ΄ τον <a href="http://sobaresapopseis.blogspot.com/">Ιπτάμενο Ολλανδό</a><br /><br /><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>Τρόποι σκέψης που ισχυρίζονται ότι δίνουν</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i> το προβάδισμα στον κόσμο μας στο όνομα της επανάστασης </i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>έχουν γίνει, στην πραγματικότητα, </i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>ιδεολογίες συμμόρφωσης και όχι εξέγερσης.</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>- Α. Camus</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif;"> </div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif;"> </div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-DWNEBY0zUpE/TtipvxBzNBI/AAAAAAAABMU/Tie6K_39Nsk/s1600/tunisia_brood.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-DWNEBY0zUpE/TtipvxBzNBI/AAAAAAAABMU/Tie6K_39Nsk/s320/tunisia_brood.jpg" width="320" /></a></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Μου πήρε πολύ καιρό αγαπητέ αναγνώστη να κατανοήσω το σαράκι της επανάστασης. </span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Ό,τι επαναστατικό έχω διαβάσει (αναρχικοί, μαρξιστές) το βρίσκω ολόσωστο. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν απόλυτο δίκαιο. Το βλέπουμε γύρω μας σε όλες τις εκφάνσεις του βίου μας οι οποίες μοιάζουν να βρίσκονται στο χειρότερο σημείο αποσύνθεσης.<a name='more'></a> Ειδικά τώρα που έφτασε και στην δικιά μας πόρτα, όποιος δεν το βλέπει θα πρέπει να είναι ή τυφλός και κουφός ή να πάσχει από άνοια ή φυσικά να επωφελείται της κατάστασης.</span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Ο τρόπος όμως που το επιδιώκουν (επανάσταση) μου φαίνεται λάθος. Ας δούμε κάποιους λόγους. </span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> </div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Καταρχήν η επανάσταση είναι ένας πόλεμος. Και ως πόλεμος δημιουργεί δύο στρατόπεδα. Επομένως δεν σου αφήνει επιλογές: Ή είσαι με εμάς ή είσαι εναντίον μας. Στην ουσία είναι ένας αγώνας για δύναμη (όλη η ιστορία της ανθρωπότητας), ο οποίος το μόνο που θα καταφέρει είναι να μεταβιβάσει την εξουσία από μια μερίδα σε μία άλλη. Και αυτό γιατί η δύναμη δεν είναι μέσο είναι σκοπός.</span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif;"> </div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>- Revolution, n. In politics, </i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>an abrupt change in the form of misgoverment. <br /></i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i> -Επανάσταση, ουσ. Στην πολιτική,</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>μια απότομη αλλαγή στην μορφή της κακής διακυβέρνησης.<br /></i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i> - Ambrose Bierce (<a href="http://www.gutenberg.org/files/972/972-h/972-h.htm" target="_blank">The Devil's Dictionary</a>)</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif;"> </div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif;"> </div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα στην ιστορία όπου αυτή η μεταβίβαση έδειξε ότι η επανάσταση προκαλείται από μια αγανάκτηση απέναντι στην τυραννία ενός συστήματος και όμως ταυτόχρονα η ίδια, κυοφορεί την τυραννία. Με τα λόγια ενός κατεξοχήν επαναστάτη (F. Castro): "<i>Η επανάσταση είναι μια δικτατορία των καταπιεσμένων ενάντια στους καταπιεστές</i>".</span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Επίσης ως πόλεμος επικεντρώνεται στην καταπολέμηση των αρνητικών: φτώχεια, αδικία, δουλεία, άγνοια. Ποτέ δεν ασχολείται με την ενίσχυση των θετικών. Δεν διδάσκει, δεν προωθεί δικαιοσύνη, αγάπη, φιλία. </span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Επιπλέον η επανάσταση είναι πάντα μια προβολή στο μέλλον. Μας ωθεί να κάνουμε πράγματα αποβλέποντας σε μια μελλοντική κατάσταση και δεν μας επιτρέπει να ζούμε στο παρόν. Το παρόν δεν μπορεί ποτέ να είναι όμορφο στα μάτια της επανάστασης. Στο μέλλον βρίσκεται η ελπίδα της. </span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Η ελπίδα για το αλλαγμένο προς το καλύτερο μέλλον, ή ο φόβος για το μέλλον που έρχεται είναι η τροφή της επανάστασης αλλά και η τροφή του Κυρίου. Γιατί ποιος είναι ο Κύριος μας; Αυτός που έχει εξουσία πάνω στα πράγματα που επιθυμούμε να έχουμε ή σε αυτά που επιθυμούμε να αποφύγουμε.</span></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>Η επανάσταση είναι στο μυαλό των ανθρώπων,</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>και αυτή πραγματοποιείται ...προτού χυθεί μια σταγόνα αίμα.</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> <i>- James Adams</i></div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: right;"> </div><div style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; text-align: justify;"> <span style="font-size: medium;">Το μυαλό μας είναι ένα μέρος της κοινωνίας. <i>Είναι</i> η κοινωνία. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε, αυτά που σκεφτόμαστε ή αυτά που δεν σκεφτόμαστε, οι αντιδράσεις μας, οι συνήθειες μας είναι αυτά που φτιάχνουν την κοινωνία. Όλα αυτά όμως όταν το μυαλό μας είναι ακόμα νεανικό και εύπλαστο διαμορφώνονται από την κοινωνία. Έτσι ακόμα και όταν επαναστατούμε το κάνουμε μέσα στο μοντέλο σκέψης που μας έχει δοθεί από την ίδια την κοινωνία. Το παράδειγμα του Κρισναμούρτι είναι διαφωτιστικότατο: "<i>Είμαστε σαν φυλακισμένοι που εξεγείρονται για να διεκδικήσουν καλύτερο φαγητό, καλύτερες συνθήκες κράτησης. Πάντα όμως μέσα στη φυλακή...</i>". Αυτό δεν είναι επανάσταση, είναι απλά αυξημένη δραστηριότητα, μια γενναία μάχη καταδικασμένη σε αποτυχία μέσα στο μοντέλο. Η αληθινή όμως επανάσταση και δια βίου μάθηση είναι να σπάσεις τους τοίχους της παράδοσης και της εξουσίας, να ξεφορτωθείς την "εκπαίδευση του Παβλόφ" που σε κάνει να αντιδράς πάντα με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ο οποίος κρατάει δέσμιο το πνεύμα σου. Πρέπει να επαναστατήσουμε και όχι να συμμορφωθούμε σε σχέση με τον κόσμο· εσωτερικά, βαθιά και ψυχολογικά να είμαστε σε συνεχή εξέγερση. Συνεχής εξέγερση σημαίνει συνεχής έρευνα, συνεχής παρατήρηση, συνεχής μάθηση. </span><span style="font-size: medium;">Μόνο έτσι μπορούμε να ανακαλύψουμε τι είναι αληθινό. Με συνέπεια να γίνουμε επικίνδυνοι σε ό,τι είναι ψεύτικο χάνοντας την ασφάλεια μας. Αλλά ζώντας στην ασφάλεια σημαίνει ότι ζούμε με την μίμηση, ζούμε με φόβο. </span><span style="font-size: medium;">Μόνο αυτού του είδους η εκπαίδευση μπορεί να εξαφανίσει το φόβο της ανασφάλειας που καταστρέφει την ανθρώπινη σκέψη, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη. Ή με τα λόγια του Λ. Τολστόι: "<i>Υπάρχει μόνο μια επανάσταση: η εσωτερική.</i>"</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2231533313780251672?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-56032752113895912262012-01-01T17:54:00.003+02:002012-01-03T16:08:30.311+02:00Συνέχισε<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πόσο δύσκολο είναι<br />ν' αναζητάς αδιάκοπα στις στάχτες μιας πελώριας πυρκαγιάς <br />ένα χαμένο φυλαχτό γεμάτο χάρτινες κι ακριβές αναμνήσεις<br />ενώ ο κόσμος γύρω σου αχόρταγος μαζεύει σωρούς αποκαΐδια.<br />Πόσο κοπιαστικό είναι<br />να ψάχνεις ύστερα από μεγάλη τρικυμία στ΄ ακρογιάλι δυο καρδιές ενωμένες<br />που 'χες σχηματίσει με πολύχρωμα βότσαλα φανταχτερά σαν άστρα,<br />την ώρα που ξεθάβουν απ' τη θάλασσα πέτρες ξασπρισμένες.<br />Αγρίεψαν οι άνθρωποι. Το νιώθεις σαν βλέπεις πλημμύρα από δαύτους <br />να τραβούν μανιασμένα τα μυτερά νύχια των βράχων για να τα ξεκολλήσουν, <br />να τα φορέσουν πάνω στα λεπτά τους δάχτυλα.<br />Πόσο σκληρό είναι<br />να περπατάς ξυπόλητος πάνω σε γυάλινα δάκρυα<br />που καθρεφτίζουν σαν κυλούν απ΄ τα μισάνοιχτα σου μάτια<br />το ξεχασμένο πρόσωπο του ανθρώπου.<br />Άραγε πόσο οδυνηρό να είναι<br />όταν η ηχώ της φωνής σου επαναλαμβάνεται ασταμάτητα μες τ΄ αυτιά σου,<br />όταν τ΄ απλά σου λόγια σκεπάζει πηχτό σκοτάδι που γεννήθηκε<br />σαν έσβηνε το φως της σκέψης.<br />Δε μένει άλλος δρόμος παρά αυτός της μοναξιάς. <br />Ακολουθείς λησμονημένα μονοπάτια<br />που γύρω τους θεριέψαν αγκαθωτά φυτά.<br />Κι όσο πορεύεσαι το δρόμο που η καρδιά προστάζει,<br />τόσο το σώμα σου γεμίζει βαθιές κόκκινες χαραγματιές.<br />Ακολουθείς λησμονημένα μονοπάτια με μια αλλόκοτη σιγουριά<br />πως θα βρεις κάποια στιγμή μια φρέσκια πατημασιά.<br />Κι όταν τα πόδια σου βαραίνουν <br />πάντα μες την αχλή της κουρασμένης σκέψης σου <br />προβάλλει ένα χαμόγελο γνωστό<br />και σ΄ ανασταίνει.<br /> Διδάχος Άγγελος<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=2587&c=760&f=cwipf917807267436981" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a></div><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-5603275211389591226?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-45651155913716599372011-12-28T13:10:00.002+02:002011-12-28T13:10:52.068+02:00Η καταιγίδα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LV9lcbTAVaY?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LV9lcbTAVaY?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="510" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-4565115591371659937?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-48714564020606593952011-12-27T17:30:00.003+02:002012-01-06T22:11:43.538+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Με αφορμή την ανάρτηση του <a href="http://otrelostouxwriou.blogspot.com/2011/12/blog-post_22.html">Ευρύνοου </a>βγαίνω τελείως απ' το πνεύμα των Χριστουγέννων και θίγω ένα αρκετά υποτιμημένο θέμα που τα σενάρια του και μόνο μοιάζουν εξωπραγματικά. Αυτό γιατί η αξία και η προστασία της ανθρώπινης ζωής σήμερα θεωρείται δεδομένη. Ωστόσο, με μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν διαπιστώνουμε αβίαστα πως ο τρόπος σκέψης των ανθρώπων, οι καταβολές τους και γενικότερα η κοσμοθεωρία <br /><a name='more'></a>τους δεν παραμένει σταθερή αλλά μεταβάλλεται. Αυτό που σήμερα φαντάζει απίθανο μπορεί σε μικρό χρονικό διάστημα να γίνει πραγματικότητα κι αυτό που σήμερα είναι ηθικό μπορεί εύκολα να γίνει ανήθικο. Ευτυχώς ή δυστυχώς ο άνθρωπος είναι "εύπλαστος", στη διαμόρφωση δηλαδή του χαρακτήρα του πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν τα κοινωνικά ερεθίσματα που δέχεται. Η έννοια του λογικού και του παράλογου είναι σχετική και καθορίζεται αποκλειστικά απ' τον τόπο και τον χρόνο. Εάν, για παράδειγμα, κάποιος Αζτέκος - θεωρητικά μιλώντας - ετίθετο εναντίον των ανθρωποθυσιών θα χαρακτηριζόταν σίγουρα σαλεμένος και δεν θ΄ αργούσε η ώρα που θα τον κάθιζαν στο βωμό. Σήμερα, οι αξίες είναι δομημένες στα θεμέλια της ανθρώπινης υπόστασης και αυτό αδιαμφισβήτητα βοηθά τη ζωή του ανθρώπου, την εκλεπτύνει και τη νοηματοδοτεί. Ωστόσο, τα θεμέλια αυτά που χτίστηκαν πάνω απ΄ τα ερείπια των παγκοσμίων πολέμων αρχίζουν πάλι να σείονται. Συστηματικά καλλιεργείται το μίσος, η διχόνοια και η ανοχή σε όλο και σκληρότερα περιστατικά βίας κυρίως δια της τηλεόρασης η οποία έχει καταστεί το κυρίαρχο μέσο "παιδείας" της σύγχρονης εποχής υποσκελίζοντας ακόμη και το ίδιο το σχολείο. Στην υποβάθμιση της ανθρώπινης αξίας βοήθησε φυσικά και η ανάδειξη του χρήματος ως νούμερο ένα προτεραιότητα και κυρίαρχη ανάγκη που για να ικανοποιηθεί αγιάζονται όλα τα μέσα. Μέσα στα πλαίσια λοιπόν της ιδεολογικής μετάπλασης, η οποία θα προσλάβει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις όταν η αναθρεμμένη με τα νέα διαστρεβλωμένα πρότυπα νέα γενιά αναλάβει εκπαιδευτικά καθήκοντα προς τις επόμενες, θα αναβιώσει και το ζήτημα του κανιβαλισμού (με μια νέα μορφή). Φαίνεται υπερβολικό; Στο κοντινό παρελθόν παρατηρείται κανιβαλισμός ως έσχατη λύση επιβίωσης (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος). Τη σήμερον ημέρα τα φαινόμενα "κανιβαλισμού" με την μεταφορική έννοια πολλαπλασιάζονται συνεχώς. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα φαινόμενα αγριότητας και απανθρωπιάς αυξάνονται απειλητικά ενώ ταυτόχρονα εξαλείφεται η ανθρώπινη ευαισθησία και επικρατεί η λογική του ατομικισμού και του ανταγωνισμού. Αυτό που πρέπει να μας προβληματίζει είναι το μέγεθος της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στο μεταφορικό και κυριολεκτικό κανιβαλισμό. Δεν θα βιαζόμουν λοιπόν να χαρακτηρίσω υπερβολικό το σενάριο δημιουργίας βιομηχανιών που θα παράγουν κλωνοποιημένα μέρη του ανθρώπινου σώματος προς κατανάλωση. Σε καιρούς που η πείνα και η ανέχεια μαστίζει τον άνθρωπο οι ηθικές αναστολές παραμερίζονται και κυριαρχεί το ένστικτο της επιβίωσης. Στην "πολιτισμένη" Ολλανδία δυο άντρες αντάλλαξαν κι έφαγαν σε ζωντανή εκπομπή μέρη του σώματός τους. Κι αυτό πολύ φοβάμαι πως είναι μόνο η αρχή ενός θέματος που θα κυλήσει αργά αλλά συστηματικά...<br />Ελπίζω να κάνω λάθος και η θεωρία της επανεμφάνισης του κανιβαλισμού να είναι αβάσιμη. Ελπίζω να είμαι επηρεασμένος από φανταστικά σενάρια που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Επιτρέψτε μου όμως να τρέφω τις ανησυχίες μου μέσα σε μια εποχή ραγδαίων επιστημονικών και ιδεολογικών αλλαγών.<br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3KLpJ2-iIAU?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/3KLpJ2-iIAU?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="480" height="340"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-4871456402060659395?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-72698871927567124652011-12-25T20:13:00.001+02:002011-12-25T20:17:27.975+02:00Ελπίζοντας στα σκοτεινά.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Θα δεις μια μέρα έναν γνωστό να τριγυρνά<br />σε πολυσύχναστο και φωτισμένο δρόμο<br />και θα φωνάξεις τ΄ όνομά μου.<br />Όμως δεν θα 'μαι 'γω.<br />Πάει καιρός που αντίκρισα το έρεβος<br />πίσω απ' τα δυνατά φώτα της σκηνής<br />και κίνησα σε τόπους απροσπέλαστους.<br />Έτρεξα σαν δραπέτης μακριά απ' τους μεγάλους προβολείς<br />που τυφλώνουν συνειδήσεις<br />και αυτοεξορίστηκα απ' το χάρτινο βασίλειο της ευτυχίας.<br />Έπλασα με κουρασμένα χέρια τοίχους και τείχη απόρθητα<br />κι έφτιαξα τη φυλακή των ονείρων μου.<br />Γι' αυτό σου λέω, δεν θα 'μαι εγώ εκείνος που θα δεις.<br />Θα 'ναι η σκιά μου μόνο<br />που περιφέρεται ανάμεσα στους άλλους χαμογελαστή, μη σε ξεγελάσει.<br />Σκεπάζοντας τα μάτια σου ίσως με βρεις μες το σκοτάδι<br />ζωγραφισμένο με τα χρώματα της φαντασίας.<br />Μη λυπηθείς στιγμή με τη θλίψη μου<br />γιατί σ' αυτή χρωστάω τον εαυτό μου.<br />Κι όσο κρατώ τη ψυχή μου σφιχτά<br />μπορώ ακόμα μες απ' το καταφύγιο που μοιάζει φυλακή<br />να ελπίζω για το ξημέρωμα.<br /> Διδάχος Άγγελος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7269887192756712465?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-31756501729432349992011-12-11T20:48:00.001+02:002011-12-11T21:00:25.056+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lUz0mxIXaVY?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/lUz0mxIXaVY?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br />Ο χρόνος κυλάει σαν ποτάμι ορμητικό μα πρόλαβα να φυλάξω κάποιες μικρές στιγμές προτού τις παρασύρει. Τις κράτησα στις χούφτες μου σαν δροσοσταλίδες, τις κλείδωσα μέσα μου καλά δίχως κανείς να ξέρει. Μην αμφιβάλλεις γι' αυτές. Εγώ βρίσκω τη μαγεία στο χαμόγελο και στη ματιά. Τη ματιά που ταξίδεψα στο βυθό της, τη ματιά που έντυσα με φαντασία γιατί δεν καταλάβαινα τι μου 'λεγε. Ίσως δεν ήθελα να καταλάβω. Μ' αρέσει να μπλέκω τη φαντασία με την πραγματικότητα. Μη με παρεξηγείς. Αν έστω λίγο κατάφερα ν' αγγίξω την καρδιά σου, αν μια στάλα του ονείρου μου γλίστρησε στην πραγματικότητα και τη μετάλλαξε λιγάκι θυμήσου αυτό που έγραψα, ότι τα συναισθήματα δεν γερνάν. Δεν το πιστεύω απλά. Το νιώθω. Ελπίζω να σου χάρισα ένα χαμόγελο. Κι όταν μιλώ για χαμόγελο και στάλες δροσιάς μην αμφιβάλλεις, σε 'σένα απευθύνομαι ελπίζοντας απλά πως άφησα ένα μικρό χνάρι στη μνήμη σου. Ελπίζω να λαμβάνεις το μήνυμα χωρίς ποτέ να είμαι σίγουρος. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-3175650172943234999?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-49281634852055476792011-12-08T21:28:00.006+02:002011-12-09T21:03:52.104+02:00Ελπιδοχώρι<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/L6rFiKZ-T14?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/L6rFiKZ-T14?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xpRE_JVe34c?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/xpRE_JVe34c?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/voCnCEjwdsY?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/voCnCEjwdsY?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-4928163485205547679?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-54539274712327683602011-12-07T23:04:00.002+02:002011-12-07T23:08:14.499+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το παρόν βίντεο βρήκα στην ιστοσελίδα της <a href="http://www.ellinofreneia.net/">ελληνοφρένειας.</a> Καταρχάς το είδα, ομολογώ να πω, με πολύ αφέλεια, πιστεύοντας πως ο - ειλικρινής οπωσδήποτε - τύπος συμβούλευε στο τέλος τον κοσμάκη να προστατέψει τα υπάρχοντα του. Μόνο που δεν συμβούλευε τον κοσμάκη...<br />Παραξενεύτηκα επίσης πώς βρέθηκε κάποιος να μιλήσει τόσο απροκάλυπτα και τόσο ανήθικα σε ένα μεγάλο και εννοείται ελεγχόμενο κανάλι σαν το BBC. Προσωπικά, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα με το συγκεκριμένο άτομο διότι μιλά ευθέως. Απ΄τη στιγμή που κάποιος μας μιλά ευθέως για τους σκοπούς του δεν μπορούμε να ισχυριστούμε μετά πως μας εξαπάτησε. Εξαπάτηση, αυτή δεν είναι η συνήθης δικαιολογία; Θέλω να πω ότι η ευθύνη είναι σε μεγάλο βαθμό δική μας για ό,τι συμβαίνει. Η ανοχή μας φταίει, και προς αυτούς που προβάλλουν ξεκάθαρα τους ανήθικους σκοπούς τους που είναι λιγότεροι, και προς αυτούς που κρύβουν τα σχέδια τους πίσω από μεγάλες λέξεις όπως ελευθερία και δημοκρατία και αποτελούν την πλειοψηφία.<br />Για να γίνω πιο ξεκάθαρος. Πάντα υπάρχουν άτομα που προσμένουν ανυπόμονα την επόμενη οικονομική καταστροφή για να βγουν κερδισμένοι. Δεν το γνωρίζαμε αυτό; Μας ενόχλησε δηλαδή που κάποιος φανέρωσε την πραγματική του θέση και δεν μας ενοχλούν όλοι οι υπόλοιποι που θα κάνουν την ίδια δουλειά πιο "επαγγελματικά" μιλώντας πλαγίως; Γι' αυτό λέω ότι είμαστε λαός της βιτρίνας. Δυστυχώς. Μακάρι όσοι έβγαιναν στο γυαλί να μιλούσαν διαθέτοντας την αρετή της ειλικρίνειας για να μπορούσαμε να προστατευτούμε από αυτούς τους ίδιους, να βγάλουμε σαφέστερα συμπεράσματα και να τους αντικρούσουμε αποτελεσματικά.<br />Ίσως μερικοί να διαφωνήσουν, να επικαλεστούν αυτά που μαθαίνουμε φέτος στον "Πρωταγόρα" του Πλάτωνα, ότι δηλαδή ακόμη κι αν κάποιος δεν είναι δίκαιος πρέπει να ισχυρίζεται πως είναι δίκαιος. Η μεγαλύτερη ισοπέδωση όμως δεν είναι αυτή του φανερού αμοραλισμού όσο της ψεύτικης ηθικής. Η ψεύτικη ηθική σκοτώνει την πραγματική, ο αμοραλισμός μερικών ίσως να δίνει σε άλλους την ευκαιρία να δουν ξεκάθαρα, να διακρίνουν το σωστό απ' το λάθος και να ακολουθήσουν με συνείδηση το ηθικό γιατί ακριβώς γνώρισαν και σιχάθηκαν το ανήθικο.<br />Αυτά απο εμένα, περιττό μεν αλλά σαν κατακλείδα σημειώνω πως σε τίποτα δεν με βρίσκει σύμφωνο ο παρακάτω τύπος, απλώς παραδέχομαι την ευθύτητα του.<br />Σημείωση : πιθανόν το όλο περιστατικό να ήταν μια φάρσα των Yesmen. Άκρη δεν έχω βγάλει και υπάρχουν μεγάλες διαφωνίες. Όσον αφορά τους <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/The_Yes_Men">Yesmen</a>, ρίξτε τους μια ματιά, πιστεύω αξίζει. Με επιφύλαξη η παραπάνω σελίδα διότι παίζει να την έχουν πειράξει και αυτή !<br /><br /> <object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/j6szSpFqB0I?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/j6szSpFqB0I?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-5453927471232768360?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-7440885922666915482011-12-06T20:58:00.000+02:002011-12-06T20:58:43.229+02:00Για όσους ξεχνούν γρήγορα.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hrKVTftnz54?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/hrKVTftnz54?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-744088592266691548?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-80806794205263288672011-12-03T15:15:00.005+02:002011-12-03T20:47:54.072+02:00Ευχή που απόμεινε<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Φτάνει κάποια στιγμή που το βαθύ πηγάδι της αντοχής στερεύει.<br />Ραγίζουν οι σκληρές του πέτρες και σπάζουν σαν λεπτό γυαλί<br />μ' ένα άγγιγμα απαλό σε χιλιάδες θρύψαλα.<br />Η υπομονή σ' εγκαταλείπει και φεύγοντας παίρνει μαζί της<br />όσες ξύλινες ελπίδες είχες φτιάξει να σε βαστούν.<br />Δίπλα στο προσκεφάλι σου τσαλακωμένο ένα σημείωμα<br />με δυο λέξεις μονάχα :<br />"Αρκετά. Φτάνει."<br />Κοιτάς τον τροχό να γυρνά ανελέητα. Κοιτάς τα σκουριασμένα γρανάζια<br />που στριγκλίζουν και συνθλίβονται σε κάθε γύρο μέχρι ν' αχρηστέψουν<br />και να πεταχτούν.<br />Ψύχος υγρού κελιού αναδύεται απ' τους τοίχους του σπιτιού <br />και παγώνει την καρδιά σου.<br />Εγκλωβισμένος μες το λαβύρινθο της ψεύτικης ελευθερίας<br />στρέφεις με λαχτάρα το κεφάλι προς τον απέραντο ουρανό.<br />"Να 'μουν πνοή του αγέρα" λες<br />"ν' αρμένιζα πάνω από θάλασσες γαλάζιες <br /> ν' άνοιγα τα φτερά μου μέσα μέσα σε σύννεφα και δάση φουντωμένα<br /> να ξέφευγα επιτέλους από τους γκρίζους θάμνους που με περιβάλλουν.<br /> Και αν ζητάω πολλά ας έχω έστω τη δύναμη να κρατιέμαι <br /> από ένα χέρι σφιχτά, μακριά απ' την αγκάλη της αρρώστιας<br /> που όλο και πιο πολλούς ξεγελά, όλο και πιο πολλούς σκοτώνει αργά.<br /> Σαπίζει το δέρμα τους σαν λέπρα <br /> καθώς τους βλέπω έξω από ενεχυροδανειστήρια<br /> να ζυγίζουν την καρδιά τους με ράβδους χρυσού.<br /> Κυνηγούν λυσσασμένοι ό,τι θυμίζει άνθρωπο<br /> να το ποτίσουν την αρρώστια τους ή να το ξεσκίσουν."<br /><br />Κι αν δεν μπορώ να είμαι πνοή του ανέμου<br />Κι αν δεν μπορώ να ταξιδεύω πάνω από θάλασσες και δάση<br />Ας έχω πάντα ένα χέρι<br />ή μια ανάμνηση σαν τη δική σου για αντίδοτο<br />απ' την αρρώστια που ολοένα μεγαλώνει. <br /> Διδάχος Άγγελος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-8080679420526328867?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-28855963796340872002011-11-26T22:55:00.001+02:002011-11-26T22:58:54.035+02:00Τίποτε δεν κερδίζεται<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b><span style="font-size: x-large;">Τίποτε δεν κερδίζεται αν τίποτε δεν χαθεί...</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2885596379634087200?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-27962876854948789072011-11-20T11:29:00.000+02:002011-11-20T11:29:32.362+02:00Και εσύ; Είσαι παίχτης;<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/n90cZxLxrSo?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/n90cZxLxrSo?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2796287685494878907?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-76872421445532113402011-11-18T23:15:00.001+02:002011-11-18T23:15:23.822+02:00Ώρα για συρτάκι<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Όσους φράχτες κι αν στήνετε, πάντα θα βρίσκουμε μια τρύπα να περνάμε. Κι όσο θα συναντιόμαστε και θ΄ ανταλλάζουμε πνοές η λέξη Μάης θα ΄ναι ο μόνιμος εφιάλτης σας και το αθάνατο όνειρό μας.<br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8fYm2tpwRFQ?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8fYm2tpwRFQ?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7687242144553211340?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-53169775367142164082011-11-16T21:42:00.002+02:002011-11-16T21:43:39.834+02:00Σε 'σένα μιλάω.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μιλώ σ΄ εσένα αφήνοντας πίσω κάθε κανόνα ευπρέπειας. Για να προλάβω καταστάσεις, αν πιστεύεις ότι η ευθύτητα μου μπορεί να θίξει το πρόσωπο και την υπόληψη σου απλώς πάψε να διαβάζεις. Να στο πω πιο επίσημα, ξεκουμπίσου. Δεν έχεις κανένα λόγο ύπαρξης εδώ πέρα. Άνοιξε την τηλεόραση και απόλαυσε το στολισμένο με ατόφιο ψέμα λόγο των πουλημένων. Θαύμασε το κομψό τους ντύσιμο και το επίσημο παράστημα τους μιας και δεν πρόκειται να αντιληφθείς ποτέ τη βρώμα που κρύβεται μέσα στα καλοχτενισμένα κεφάλια τους.<br />Εσύ κι εγώ είμαστε υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια. Ξέρω, θα σπεύσεις να διαμαρτυρηθείς πως ποτέ δεν έκλεψες, δεν εξαπάτησες, δεν πρόδωσες. Ίσως. Αλλά έκανες κάτι πολύ χειρότερο. Ανέχτηκες. Ανέχτηκες συστηματικά και επανειλημμένα μια σειρά εγκληματικών ενεργειών και αυτό σε καθιστά συνένοχο. Υπήρξες μάρτυρας ληστείας στο σπίτι ενός φτωχού ανθρώπου, είδες το ληστή κατάματα, τον αναγνώρισες αλλά ποτέ δεν τον κατέδωσες. Τον είδες να ληστεύει ξανά και ξανά και ξανά μα έκανες πάντα τα στραβά μάτια. Ξέρεις γιατί; Γιατί κατά βάθος τον ζήλευες. Θα 'θελες κι εσύ να φορέσεις μια γραβάτα και ν΄ αρχίσεις να γεμίζεις τσουβάλια με λεφτά. Θα έκανες συνεχώς ταξίδια στο εξωτερικό με την οικογένεια, θα σταματούσες οριστικά την πληκτική δουλειά σου, θα αγόραζες τα ακριβότερα ρούχα, χλιδάτο αμάξι και τεράστιο σπίτι με πισίνα. Ρωτάς με χαμόγελο ειρωνικό και υποτιμητικό αν υπάρχει κανείς που δεν θα ΄κανε τα παραπάνω. Κι έτσι τώρα ξεσκεπάζεις τη ζήλια σου. Για να δικαιολογηθείς μου τσαμπουνάς το παραμύθι του τίμιου πλουτισμού. Ε, λοιπόν μάθε πως δεν υπάρχει τίμιος πλουτισμός παρά μόνο νόμιμος. Πώς είναι τίμιο να πλουτίζει κανείς και να συγκεντρώνει υπέρογκα χρηματικά ποσά για πάρτη του τη στιγμή που κάθε φορά που ανοιγοκλείνει τα βλέφαρά του πεθαίνει ένα παιδί από πείνα, δίψα ή αρρώστια; Κι όμως αυτός ο άπληστος κεφαλαιοκράτης έχει καρφωθεί σαν πρότυπο στο βάθος του μυαλού σου. Τον εξυψώνεις, τον θεοποιείς, τον υποστηρίζεις ό,τι μαλακία και αν πετάξει. Όμως για περίμενε. Μου φαίνεται πως τα μπέρδεψα λίγο. Εσύ δεν υποστηρίζεις πλέον τους πολιτικούς. Τώρα τους κατηγορείς, τους αποκαλείς κλέφτες και υποκριτές και χαίρεσαι παραδόξως για την "επαναστατική" σου αυτή στάση λες κι έκανες κάτι σπουδαίο.<br />Ωστόσο, όταν ακούς τα ονόματα Βγενόπουλος, Βαρδινογιάννης και τα συναφή βαράς προσοχή και χτυπάς παλαμάκια. Οι εκσυγχρονιστές του έθνους! Οι άνθρωποι που χαρίζουν απλόχερα θέσεις εργασίας για τους Έλληνες! Μπούρδες. Ο ζάμπλουτος που κάνει ό,τι γουστάρει δίχως κανένα πρόσκομμα! Αυτό λες. Και τον προσκυνάς γιατί ακριβώς θέλεις να σε προσκυνάν. Μια λέξη ταλανίζει τη σκέψη σου αδιάλειπτα, μια λέξη που θαρρείς πως θα γεμίσει την κενότητα σου. Δόξα. Και οι ρίζες της είναι βαθιά χωμένες σ' ένα υποσυνείδητο που ποτέ δεν θα γνωρίσεις. Σε έναν πανίσχυρο εγωϊσμό που ζητά μάταια αθανασία και δεν θα σταθείς ικανός να αντικρίσεις. Πάνω στην άγνοια του εαυτού σου κάποιοι επένδυσαν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους και πέτυχαν. Σε τρέλαναν με τα χρήματα, σε πότισαν με ελπίδες πλουτισμού. "Γίνε εσύ ο νικητής" σου έλεγαν κι εσύ τους πίστευες. Ρίχτηκες με τα μούτρα στο τζόγο κυνηγώντας το χρήμα που θα σ΄ έκανε εκλεκτό δίνοντας σου την ευκαιρία ν΄ ανέβεις κι εσύ στην εξέδρα των επισήμων. Μα δυστυχώς δεν άλλαξε τίποτα. Είσαι ένα ανθρωπάκι. Όχι γιατί δεν έχεις λεφτά αλλά γιατί έχεις χάσει κάτι πολύ πιο πολύτιμο απ΄ το χρήμα: την αξιοπρέπειά σου.<br />Πέταξες τις αξίες σου, σκότωσες τα ιδανικά σου κι έπνιξες τα εφηβικά όνειρά σου. Και το χειρότερο; Ποδοπάτησες την κληρονομιά των προγόνων σου. Πρόδωσες όλους τους αγώνες που έγιναν για σένα. Έφτυσες το αίμα που χύθηκε για να σου δώσει το δικαίωμα να ενημερώνεσαι, να κρίνεις, να μιλάς, να συμμετέχεις και να συναποφασίζεις. Και τώρα με τρόμο και απελπισία ζητάς υποταγή. Προσεύχεσαι να γίνεις πιόνι μιας παρτίδας σκάκι όπου ένας χαρισματικός Κασπάρωφ θα σε μετακινεί. Ξεχνάς όμως πως είσαι το στρατιωτάκι κι όχι ο βασιλιάς. Και για το καλό του βασιλιά θυσιάζονται όλα τα πιόνια. Αν λοιπόν δίνεις τόση πολλή αξία στον εαυτό σου, αν πιστεύεις λόγω της ανωριμότητας και της ανευθυνότητας σου σαν πολίτης πως το δημοκρατικό πολίτευμα δεν μπορεί να στεριώσει εξαιτίας "των άλλων" τότε βγες και συ και φώναξε "Μια χούντα τη χρειαζόμαστε". Αλλά όταν θα ΄ρθει μη βγάλεις άχνα. Να πάρεις παρέα τις βαριές ενοχές μέχρι το θάνατο σου.<br />Καληνύχτα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-5316977536714216408?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-69422278844071950252011-11-14T22:39:00.004+02:002011-11-14T22:42:21.282+02:00Το δόγμα του σοκ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Για να δείτε το βίντεο κάντε κλικ κάτω.<br /><br /><a name='more'></a><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bFx4gVul5WA?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bFx4gVul5WA?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/i38FreIKI3Y?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/i38FreIKI3Y?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YuLG9rPBzIg?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/YuLG9rPBzIg?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wIpwEf3r_Hs?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/wIpwEf3r_Hs?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NOBKbXY_gUs?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/NOBKbXY_gUs?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VC24TY-SGSI?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/VC24TY-SGSI?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6942227884407195025?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-20289967162070242242011-11-13T16:30:00.002+02:002011-11-13T16:33:52.925+02:00Ζήτω η δημοκρατία<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ένας εκ των <b>υπουργών</b> μας. Τι όμορφος που είναι με το τσεκούρι. Και πάλι ζήτω η δημοκρατία!<br />Ελπίζω κει ψηλά να έχει σύννεφα και να μη μας βλέπουν οι πρόγονοι... <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-IEFgbh0_-eM/Tr_USFHZtAI/AAAAAAAAAlU/I4JRvVYYois/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-IEFgbh0_-eM/Tr_USFHZtAI/AAAAAAAAAlU/I4JRvVYYois/s1600/images.jpg" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2028996716207024224?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-74344772118542943822011-11-13T15:48:00.000+02:002011-11-13T15:48:31.062+02:00Αλλάζουν οι καιροί αλλάζουν και οι τρόποι<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Απο το blog <a href="http://a-kakies.blogspot.com/">α-κακίες </a><br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/a6EL04rP2Js?feature=player_embedded" width="500"></iframe><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7434477211854294382?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-69572960597418489082011-11-13T15:21:00.000+02:002011-11-13T15:21:23.707+02:00Λουκάς Παπαδήμος: Ο ευπατρίδης των τραπεζών<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Αναδημοσίευση του άρθρου του Γιώργου Βασσάλου από το Αριστερό Βήμα:<br /><a href="http://aristerovima.gr/details.php?id=2867">http://aristerovima.gr/details.php?id=2867</a><br /><br /><span id="tvxs_fusion_ads_inside_node"> </span> "ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφώνησαν τελικά, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, να διορίσουν από κοινού τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό. Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ στήριξαν ενθουσιωδώς τη διαδικασία αυτή, ενώ το ίδιο έκαναν πιο διακριτικά και η Δημοκρατική Αριστερά και οι Πράσινοι. Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν πλέον επισήμως το «κόμμα της τάξης» που βάζει πλάτη για να εφαρμοστεί η θέληση του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, πάνω στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό που ήδη ανέτρεψε με τις κινητοποιήσεις του έναν πρωθυπουργό που δεν τον εκπροσωπούσε πια με καμία έννοια.<br />Το μέτωπο των πολιτικών αυτών δυνάμεων βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.<br />Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται <a href="http://www.trilateral.org/" target="_blank">Trilateral Commission</a> (Τριμερής Επιτροπή). Πρόκειται για οργανισμό που έφτιαξαν<br /><a name='more'></a>στη δεκαετία του ’70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα της τότε εποχής (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών.<br />Ιδού τι λέγεται για το λόμπι αυτό από την <a href="http://books.google.com/books?id=y8k7swjAYSAC&pg=PA213&lpg=PA213&dq=Trilateral+Commission+Olivier+Hoedeman&source=bl&ots=Wj__ivSKEZ&sig=jjuuWNuR_iE6mbeP6yQYmlT5A1g&hl=en&ei=5aG3TqOZHIeEOv7c8fsB&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CCIQ6AEwAQ#v=onepage&q=Trilateral%20Commission&f=false" target="_blank">Αυστραλή ακαδημαϊκό Sharon Beder:</a><br />H Trialteral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να εντάξουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα σε συμμαχίες εναντίον της δημοκρατίας. Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική” σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η Τριμερής Επιτροπή δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο <a href="http://www.wrijneveld.nl/Boekenplank/BoekenVanAanhangersVanDeNieuweWereldOrde/1975-TC-The-Crisis-of-Democracy.pdf" target="_blank">“Η Κρίση της Δημοκρατίας”</a>. Ανάμεσα στους συγγραφείς της ήταν ο γνωστός αντιδραστικός Samuel Huntington. Η έκθεση διαπίστωνε ότι “κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία”. Η έκθεση είπε επίσης ότι “χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός περιορισμού της δημοκρατίας” και ακόμα ότι “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων”. Ιδού λοιπόν η ομάδα πίεσης της οποίας είναι μέχρι σήμερα μέλος ο κύριος Παπαδήμος και της οποίας ακριβώς την ιδρυτική αποστολή έρχεται να εκπληρώσει στην Ελλάδα: να επιβάλει την απάθεια στον ελληνικό λαό που αγωνίζεται ενάντια στα άδικα μέτρα και να «μετριάσει» το δικαίωμά του να διαλέγει ποιος θα τον κυβερνάει.<br />Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής David Rockfeller εξήγησε το σκοπό ύπαρξής της, λέγοντας ότι «πρέπει να μειωθεί ο ρόλος της κυβέρνησης. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτά που έκανε η κυβέρνηση και οι εταιρείες φαίνονται να είναι οι οντότητες που είναι πιο λογικό να το κάνουν αυτό». Αυτό ακριβώς προβλέπει και το πρόγραμμα της Τρόικας που έρχεται να εφαρμόσει ο κύριος Παπαδήμος. Την παράδοση όλων των λειτουργιών της ελληνικής κοινωνίας σε πολυεθνικά αρπακτικά που είναι στην πράξη τα ίδια με αυτά που τον επέβαλαν μέσω του ελέγχου που ασκούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην κυρία Μέρκελ και στον κύριο Σαρκοζί.<br />Στις 7 Νοεμβρίου, οι Financial Times έγραψαν: «...πρωτοκλασάτοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και λομπίστες διενεργούν εντατικές συζητήσεις για να εντοπίσουν υποψηφίους για υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Να πώς σχηματίστηκε η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου ερήμην του λαού και με τις μεγάλες εταιρείες να έχουν καθοριστικό ρόλο.<br />Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι επίσης ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Τέτοια σώματα είναι η <a href="http://www.group30.org/members.shtml#Senior%20Members" target="_blank">Ομάδα των Τριάντα</a> <a href="http://36ohk6dgmcd1n.c.yom.mail.yahoo.net/om/api/1.0/openmail.app.invoke/36ohk6dgmcd1n/8/1.0.35/gr/el-GR/view.html#_ftn1" title="">[1]</a> και το Σκιώδες Συμβούλιο της ΕΚΤ (δείτε τα μέλη του <a href="http://www.handelsblatt.com/politik/konjunktur/nachrichten/shadow-ecb-council/4569636.html" target="_blank">στο τέλος αυτού του άρθρου</a>).<br />Την πολιτική θέληση των τραπεζών που συμμετέχουν σε αυτά τα λόμπι εκπλήρωνε και ο κ. Παπαδήμος όταν ήταν υποδιευθυντής της ΕΚΤ. Αποτελεί λοιπόν δοκιμασμένο μέλος της παγκόσμιας τραπεζικής ελίτ και αυτήν κυρίως αντιλαμβάνεται ως τη «μητέρα-πατρίδα» του.<br />Δεν πρέπει να αναμένεται λοιπόν ότι ο κύριος αυτός θα «χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και τις επαφές του για να ωφελήσει τον ελληνικό λαό», όπως λένε τα παπαγαλάκια. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου που έρχεται με τρόπο ανάλογο που τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία τον Μεταξά τη δεκαετία του ’30, καθώς και με τη θετική έγκριση των ευρωπαϊκών ελίτ.<br />Είναι άκρως αυτο-εξευτελιστικό για τις ίδιες τις ευρωπαϊκές ελίτ που αποδέχονται –αν δεν επιβάλλουν– το πρόσωπο αυτό που ήταν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος το διάστημα που η Ελλάδα διαστρέβλωσε τα δημοσιονομικά της μεγέθη ώστε να μπει στο Ευρώ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πόσο ψεύτική ήταν η –έτσι κι αλλιώς δέκα χρόνια καθυστερημένη– οργή των «ευρωπαίων εταίρων» για τη χάλκευση των στατιστικών, που φυσικά δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα. Από κοινού οι ευρωπαϊκές ελίτ με την ελληνική αστική ηγεσία σχεδίασαν την είσοδο της χώρας στο ευρώ, μαζί και τώρα σχεδιάζουν μια νέα αντιδημοκρατική εκτροπή ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού.<br />Βασική αποστολή του Λουκά Παπαδήμου είναι να επιβάλει στον ελληνικό λαό με αντιδημοκρατικό τρόπο την <a href="http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ec/125644.pdf" target="_blank">απόφαση της τελευταίας συνόδου της ΕΕ</a> που προβλέπει την εγκατάσταση ελεγκτών της Κομισιόν (βλέπε <a href="http://euobserver.com/19/114089" target="_blank">task force</a>) και της ΕΚΤ σε όλα τα υπουργεία, τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος απευθείας από την Τρόικα καθώς και το αποικιακό σχέδιο «Ήλιος» με το οποίο ξένες πολυεθνικές θα κλέβουν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα για να καλύψουν ενεργειακές ανάγκες αλλού.<br />Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη αξιοπρεπής πολιτική επιλογή πέρα από την ένταση των κινητοποιήσεων απαιτώντας την άμεση διάλυση της κυβέρνησης αυτής, εκλογές τώρα και απόρριψη της απόφασης της συνόδου.<br /><br /><a href="http://36ohk6dgmcd1n.c.yom.mail.yahoo.net/om/api/1.0/openmail.app.invoke/36ohk6dgmcd1n/8/1.0.35/gr/el-GR/view.html#_ftnref1" title="">[1]</a> Περισσότερα γι’ αυτή την ομάδα σε πρόσφατη <a href="http://www.corporateeurope.org/publications/lobby-take-presidency-ecb-again" target="_blank">δημοσίευση του Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών</a>"<br />Να συμπληρώσω στο άρθρο ότι όλως συμπτωματικά και στην Ιταλία, ένας από τους πιθανούς πρωθυπουργούς αντικαταστάτης του Μπερλουσκόνι, είναι ο Μάριο Μόντι (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mario_Monti">http://en.wikipedia.org/wiki/Mario_Monti</a>), ο οποίος μόλις έγινε ισόβιος γερουσιαστής (<a href="http://tvxs.gr/node/75486">http://tvxs.gr/node/75486</a>) και είναι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού σκέλους της Τριμερούς επιτροπής (<a href="http://www.trilateral.org/go.cfm?do=Page.View&pid=11">http://www.trilateral.org/go.cfm?do=Page.View&pid=11</a>).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6957296059741848908?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-48351370868611062212011-11-12T12:52:00.005+02:002011-11-12T13:15:03.792+02:00Ο αληθινός Βενιζέλος επιστρέφει!<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ο Ευάγγελος, έχοντας μετανιώσει πικρά για την επιβολή των νέων οικονομικών μέτρων και την άδικη επιβάρυνση των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, αποφασίζει να παρατήσει την πολιτική και να ανακτήσει το χαμένο του εαυτό-σοσιαλιστή. Ακολουθεί λοιπόν πηγαία κι αυθόρμητα το δρόμο της καρδιάς του, τη μουσική και στέλνει στους διεφθαρμένους του φίλους-πολιτικούς χαιρετίσματα μέσα από ένα δυνατό κομμάτι που πρέπει όλοι να ακούσετε.<br /><br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KRu-cPeOCYU?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/KRu-cPeOCYU?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-4835137086861106221?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-75308374500081215132011-11-08T13:37:00.001+02:002011-11-08T13:45:25.666+02:00Ακόμη λίγοι αφορισμοί<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><i><b>Εμμάνουελ Καντ</b></i> <b>:</b><br />Οφείλεις, άρα μπορείς.<br /><br />Ο ένας κοιτάζει το νερόλακκο και βλέπει τη λάσπη, ο άλλος βλέπει μέσα του τα άστρα που αντανακλούνται.<br /><br />Δημιουργία: ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή. <br /><br />Όσο περισσότερο σκέφτομαι, τόσο περισσότερο δυο πράγματα γεμίζουν την ψυχή μου με μεγάλο θαυμασμό και ολοένα μεγαλύτερη ευλάβεια: ο έναστρος ουρανός από πάνω μου και ο ηθικός νόμος μέσα μου.<br /><br /><h3 class="r" style="font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"><i><i>Σίγκμουντ</i> Φρόυντ :<a name='more'></a></i></span></b></h3><h3 class="r" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.</span></h3><h3 class="r" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"> </span></h3>Σε αποφάσεις δευτερευούσης σημασίας, είναι χρήσιμο να εξετάζουμε τα υπέρ και τα κατά. Σε κρίσιμα ζητήματα όμως, η απόφαση πρέπει να προέρχεται από την καρδιά.<br /><br />Τι πρόοδος! Τον Μεσαίωνα θα με καίγανε στην πυρά. Τώρα, καίνε στην πυρά τα βιβλία μου.<br /><br /><br /><i><b>Χαλίλ Γκριμπράν : </b></i><br />Γενναιοδωρία δεν είναι να μου δίνεις αυτό που εγώ χρειάζομαι περισσότερο από σένα, αλλά αυτό που εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από μένα.<br /><br />Η λογική, όταν κυβερνά μόνη της, είναι μια περιοριστική δύναμη. <br /><br />Η επιθυμία είναι το μισό της ζωής. Η αδιαφορία είναι το μισό του θανάτου.<br /><br /><br /><i><b>Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι </b></i><b>:</b><br /> Αν ο άνθρωπος επινόησε το διάβολο, τότε τον φαντάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωσή του. <br /><br />Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της.<br /><br /><br /><b><i>Τζων Κέννεντυ :</i></b><br /><br />Αυτοί που καθιστούν μια ειρηνική επανάσταση αδύνατη, κάνουν μια βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη.<br /><br /><br />Αντιγραφή απ' το <a href="http://www.gnomikologikon.gr/">γνωμικολογικόν</a><br /><i><b></b></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7530837450008121513?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-21369677199821786592011-10-31T21:30:00.003+02:002011-10-31T21:32:44.448+02:00American Dream<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Βλέποντας την παράσταση του Carlin σκέφτεται κανείς πως ο ίδιος ακριβώς λόγος θα ταίριαζε απόλυτα να εκφωνηθεί μπροστά σε ένα σημερινό ελληνικό ακροατήριο. Μετά από χρόνια οι λεγόμενες "καταστροφολογίες" και "κινδυνολογίες", οι υπερβολές όπως συνήθιζαν να τις χαρακτηρίζουν καυστικά αργυρώνητοι δημοσιογράφοι αποδείχτηκαν εύστοχες μελλοντικές προβλέψεις. Κατά βάθος το γνωρίζαμε κι εμείς, θαμπωθήκαμε όμως από μια προσωρινή, εφήμερη χλιδή που όσο γρήγορα ήρθε άλλο τόσο γρήγορα χάθηκε. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως η αλήθεια ξεσκεπάζεται και τα σωστά συμπεράσματα λαμβάνονται εκ των υστέρων. Αφού δηλαδή υποστούμε πρώτα τις ολέθριες συνέπειες της ολιγωρίας μας. <br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yqZoCQ6R8eg?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/yqZoCQ6R8eg?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2136967719982178659?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-3403299065451044242011-10-27T18:49:00.005+03:002011-10-30T01:09:28.945+03:00Η γιορτή<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ήταν παράξενη εκείνη η γιορτή.<br />Μετά το πρώτο τύμπανο<br />η καγκελόπορτα άφησε πάλι ξοπίσω το σιδερένιο τριγμό της,<br />τα δεσμά σύρθηκαν ξανά πάνω στο πληγωμένο χώμα<br />που στέναζε απ' τα ρυθμικά και άγρια πατήματα.<br />Αυτή τη φορά όμως<br />οι σκλαβωμένοι δε γιόρταζαν τη λευτεριά.<br />Νεκρά χαμόγελα στόλιζαν τα πρόσωπά τους.<br />Πίσω απ΄τους προσωρινούς ανασασμούς τους<br />κρυβόταν μια μόνιμη δυσφορία.<br /><br />Μάτια ταραγμένα ατένιζαν τα παιδιά της παρέλασης,<br />τ' αποδημητικά πουλιά.<br />Κάποιος στο πλήθος δάκρυσε<br />στη σκέψη πως η απραγία του έφερε το χειμώνα.<br />Οι διπλανοί φοβήθηκαν <br />κι έτσι απέδωσαν το δάκρυ σε συγκίνηση.<br />Σ' όποιον φοβάται την ενοχή δεν αξίζει η ελευθερία.<br /><br />Ο κόσμος όλος κοιτούσε αμήχανος <br />μια ραγισμένη σημαία που στεκόταν στην εξέδρα<br />και βρισκόταν σε αποσύνθεση.<br />Όπως κι ο άνθρωπος.<br />Ήταν παράξενη εκείνη η γιορτή.<br /> Διδάχος Άγγελος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-340329906545104424?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-68763747425708031122011-10-23T21:34:00.002+03:002011-10-23T21:35:58.672+03:00Walking on by<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NbIoPdywXkU?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/NbIoPdywXkU?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="360"></object></div><br />Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η έρευνα που κάνουν μερικοί πάνω στα βίντεο του mr.freeman. <br /><br /><br /><i><b>Δεν έχει σημασία ποιο μονοπάτι θα διαλέξεις. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο μονοπάτια και όλα είναι ίδια γιατί δεν οδηγούν πουθενά. Αρκεί το μονοπάτι να το ακολουθήσεις χωρίς φόβο και χωρίς φιλοδοξία. Και αρκεί το μονοπάτι να έχει καρδιά. </b></i><br /><i><b> Κάρλος Καστανέντα</b></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6876374742570803112?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-62186902394378890652011-10-21T20:39:00.009+03:002011-10-21T23:26:19.538+03:00Οι μασκαρεμένοι φασίστες<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-my2uvGPZCnk/TqGtm5MzSpI/AAAAAAAAAkU/NFoz0-LUh4s/s1600/getImage.do.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div>Αν βγάζατε τα κράνη θα φαίνονταν πίσω απ΄τις κόκκινες σημαίες οι φαλάκρες σας....<br /><br />Αίσχος στα ΜΑΤ και στα δικηγοράκια-δημοσιογράφους του πράσινου γνωστού καναλιού.<br />Αίσχος και στην εγκληματική κυβέρνηση που εθελοτυφλεί. <br />Αίσχος και στα χουντικά απομεινάρια της Βουλής που εκμεταλλεύονται τους δημοκρατικούς θεσμούς για να φυτεύουν σαπίλα και πλάνη στα μυαλά μας.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WlpFLjjjPOQ/TqGt-W_ioOI/AAAAAAAAAkc/ghBSVd8GBo8/s1600/getImage.d%25CE%25BFo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-WlpFLjjjPOQ/TqGt-W_ioOI/AAAAAAAAAkc/ghBSVd8GBo8/s320/getImage.d%25CE%25BFo.jpg" width="320" /></a></div>Άκρως αηδιαστικοί... <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-my2uvGPZCnk/TqGtm5MzSpI/AAAAAAAAAkU/NFoz0-LUh4s/s1600/getImage.do.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-my2uvGPZCnk/TqGtm5MzSpI/AAAAAAAAAkU/NFoz0-LUh4s/s320/getImage.do.jpg" width="320" /></a></div></div><br />Και η παράσταση δεν έχει τέλος...<br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LiZwvB-ZoTk?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LiZwvB-ZoTk?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="480" height="330"></object></div><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eaoOu0nH8pU?version=3&feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/eaoOu0nH8pU?version=3&feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="480" height="330"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6218690239437889065?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-60922318019299537282011-10-17T21:23:00.010+03:002011-10-19T22:15:05.171+03:00Το δε πνεύμα στο κόσμο του...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Οι άνθρωποι του πνεύματος στέκονται δίπλα στο λαό....<br /><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div id="silverlightControlHost"><object class="embeddedObject" data="data:application/x-silverlight," height="392" type="application/x-silverlight-2" width="500"> <param name="source" value="http://content.screencast.com/users/panilithios/folders/Default/media/fc26405d-175c-41c6-ade9-b560cbf725d2/wmvplayer.xap"/><param name="onerror" value="onSilverlightError" /><param name="background" value="#202020" /><param name="minRuntimeVersion" value="2.0.31005.0" /><param name="autoUpgrade" value="true" /><param name="initParams" value="content=http://content.screencast.com/users/panilithios/folders/Default/media/fc26405d-175c-41c6-ade9-b560cbf725d2/capture-1.wmv,thumb=http://content.screencast.com/users/panilithios/folders/Default/media/fc26405d-175c-41c6-ade9-b560cbf725d2/FirstFrame.jpg,showtoc=false,showsearch=false,showBranding=false" /><object name="Video" type="video/x-ms-wmv" width="592" height="392" data="http://content.screencast.com/users/panilithios/folders/Default/media/fc26405d-175c-41c6-ade9-b560cbf725d2/capture-1.wmv"> <param name="url" value="http://content.screencast.com/users/panilithios/folders/Default/media/fc26405d-175c-41c6-ade9-b560cbf725d2/capture-1.wmv"></param><param name="src" value="http://content.screencast.com/users/panilithios/folders/Default/media/fc26405d-175c-41c6-ade9-b560cbf725d2/capture-1.wmv"></param><param name="AutoStart" value="true"></param><param name="ShowControls" value="true"></param><param name="uiMode" value="full"></param><param name="playCount" value="1"></param><param name="CurrentPosition" value="0"></param><p>Viewing this content requires Silverlight. You can download Silverlight from <a href="http://www.silverlight.net/getstarted/silverlight3/" target="_blank">http://www.silverlight.net/getstarted/silverlight3</a>.</p></object> </object> <iframe style="border: 0px none; height: 0pt; visibility: hidden; width: 0pt;"></iframe><br /><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6092231801929953728?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-38037354124311398212011-10-09T19:07:00.004+03:002011-10-09T21:21:31.451+03:00Τα χταποδάκια<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Λόγω της αδυναμίας μου στον Καραγάτση -για πολλούς και διάφορους λόγους- δημοσιεύω ένα διήγημα του, αξίζει να το διαβάσετε αλλά και να ψάξετε και γι' άλλα...<br /><br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"></div><a name='more'></a><span style="font-family: Comic Sans MS;"> Οι νοτιάδες φέρναν σύγνεφα εκείνο το χειμώνα, μα όχι το 'να πίσω από τ' άλλο. Άφηναν και ώρες, την κάθε μέρα, που ξαστέρωνε λιγάκι ο ουρανός. Αυτό γινόταν περί το δειλινό. Κι όταν ο ήλιος, όσο δεν παίρνει χρυσαφής, κάτι σα μέλι φωτεινό, ξεχυνόταν στο μικρό λιμάνι, στ' αργοσάλευτα καΐκια του, στις μπαταρισμένες βάρκες, στα δίχτυα των ψαράδων που στέγνωναν απλωμένα, στη θάλασσα που σιγανάσαινε, στους ανθρώπους που τριγυρνούσαν πέρα δώθε, άγνωστο γιατί. Περί τη νύχτα θα χάλαγε πάλι ο καιρός. Αυτό το καταλάβαινες από τους γλάρους που πετούσαν χαμηλά, έξυναν τη θάλασσα με τις φτερoύγες τους, κλαγγάζοντας κάποιαν ακατάληπτη ανησυχία. Και το όντις, σε λίγο έφταναν ξανά τα σύγνεφα, αβγατίζοντας πολύ το βραδινό σκοτάδι, έτσι που 'σφιγγε η ψυχή του ανθρώπου.</span><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Έτσι λοιπόν, την ώρα που ο Αστέρας* πάλευε με τα σύγνεφα, μπήκε ο λεγάμενος στο μαγαζάκι, μποτζάροντας* δώθε κείθε, σαν τραμπάκουλο* σε σοροκάδα*. Κοντός ήταν και κακοσούσουμος, αρκούντως γηραλέος, όχι καλοντυμένος ούτε καθαρός, μ' ένα μαντίλι ματωμένο γύρω στο κεφάλι - σίγουρα φρεσκοσπασμένο ήταν. Η μύτη του μάλιστα είχε μεγάλα χάλια, γδαρμένη, πρησμένη, σκεπασμένη κομμάτια αίμα πηχτό. Ή κουτρουβάλα είχε πάρει ο ερίφης*, ή ξύλο γερό είχε πέσει, μπερντάχι *, με σύστημα, πάνω χέρι - κάτω χέρι, του αλατιού τον είχαν κανωμένο. Τώρα γινωμένος* ήταν όταν τις έφαγε, ή τα κοπάνισε κατόπι, να πνίξει στο κρασί το μεράκι του καβγά; Αυτό δεν το ξέρουμε. Το βέβαιο είναι, λίαν σουρωμένος ήταν όταν μπήκε στο μαγαζί, κρατούσε μάλιστα στο χέρι κατιτίς τυλιγμένο σε χαρτί, φαγώσιμο πρέπει να ήταν. Προχώρησε, το λοιπόν, κατά τον μπεζαχτά, χαιρετώντας πολύ εγκάρδια τις δύο παρέες που βρίσκονταν την ώρα εκείνη στο μαγαζί. </span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Μα δεν πήρε αντιχαιρέτισμα, ένεκα που οι μεν -δυο μαντράχαλοι- ήσαν πολύ απασχολημένοι με τις κοπέλες τους και δεν είχαν καιρό για κουβέντες άχρηστες. Όσο για τους δε, αυτοί πίναν το κρασί τους λίαν βαρύθυμοι και σέρτικοι*, είχαν φαίνεται τις στεναχώριες τους. Τι να κάνει λοιπόν, κι αυτός; Παράγγειλε ούζο καραφάκι, κι έπιασε κουβέντα με το μαγαζάτορα, ένεκα που ο Θεός τον έκανε άνθρωπο κοινωνικό, πολύ συσχετικό, η μουγκαμάρα κι η περισυλλογή ποσώς* δεν του επήγαιναν. Είπε μάλιστα τη γνώμη του δυνατά, να την ακούσει όλος ο κόσμος:</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Όποιος δε μιλάει, πεθαμένος είναι και θάβουν τον!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Ακούμπησε το στράτσο στον μπεζαχτά κι άρχισε ν' αδειάζει το καραφάκι σε δυο νεροπότηρα, προσέχοντας φοβερά στη μοιρασιά, μήπως τυχόν και στάξει κόμπος στο 'να πιότερο από τ' άλλο. Αφού τέλειωσε τη δίκαιη αυτή κατανομή, πήρε το πρώτο ποτήρι και το ήπιε, ήπιε και το δεύτερο, θαραπάηκαν* τα σωθικά του κι άρχισε μεγάλο λακριντί* με το μαγαζάτορα. Ένεκα όμως που η παρέα μας βρισκόταν κάμποσο μακριά, δεν έδωσε κανείς μας προσοχή, εξάλλου είχαμε δικές μας κουβέντες να πούμε, πολύ σοβαρές και διόλου ευτράπελες. Πες πως τον αλησμονήσαμε κι αυτόν, και τα σπασμένα μούτρα του, και το στράτσο και το μεθύσι του και το λακριντί του. Όταν, έξαφνα, κουβέντες σε ύφος έντονο τράβηξαν την προσοχή μας:</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Όχι, κύριος, δε θέλουμε το κέρασμά σου!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Και γιατί, δηλαδής; Εγώ εκινήθην από την ευγενής πρόθεσις... Κόβε λόγια και στρι!* Πολύ ψείρα μάς γίνηκες!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Η παρεξήγηση συνέβαινε με την άλλη παρέα που ο ερίφης θέλησε να την κεράσει, άγνωστο γιατί. Ίσως που το κρασί τον έκανε πολύ κοινωνικό, πρόθυμο να πιάσει σχέσεις εύκολες και γκαρδιακές με τον πάσα τυχών*. Ίσως πάλι και να του γυάλισαν τα κορίτσια, ήθελε να κάνει το κομμάτι του. Οι μαντράχαλοι όμως πήραν αλλιώς το πράμα, εξ’ ου κι ο καβγάς – «περικαλώ, κύριος!» και «με το μπαρδόν, δεν είσαστε εν τάξει εν πάση περιπτώσει!». </span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Ο ένας μάλιστα από τους δυο -άνθρωπος ευερέθιστος- σηκώθηκε μια στιγμή, κι είπε λόγια βαριά που προδίκαζαν* χειροδικία. Τσίριξαν τα κορίτσια: «Mανόλη! Για τ' όνομα της Παναγιάς!», μπήκε στη μέση κι ο άλλος, ο πλέον ψύχραιμος, και το επεισόδιο θεωρείται λήξαν. Ο ερίφης υποχώρησε κανονικά κατά τον μπεζαχτά, όπου τον τραβούσε από το μανίκι ο ταβερνιάρης αυταρχικότατα:</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Ήπιες το ούζο σου, Παναγιωτάκη; Πλέρωνε και στρίβε! Όχι ιστορίες στο μαγαζί μου!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Σαν ν' αποφάσισε να ησυχάσει ο Παναγιωτάκης, αλλά για να φύγει, ούτε λόγος! Ήθελε, σώνει και καλά, ν' ανοίξει την καρδιά του, να πει τον πόνο του, να μιλήσει με άνθρωπο. Κανείς να μην τον θέλει, κανείς να μην καταλαβαίνει, όλοι να τον διώχνουν - τι κακό πάλι αυτό!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Εξάλλου, ο άνθρωπος είχε πια τα πιο φιλειρηνικά αισθήματα. Ξεδίπλωσε το στράτσο, τράβηξε δυο χταποδάκια που ήταν μέσα, τα καμάρωσε κι εδήλωσε πως έχει κάθε δικαίωμα να τα μαγειρέψει και να τα φάει ποτίζοντάς τα με μπόλικον κράσο, ένεκα που το χταπόδι χωρίς ένα πρώτο κρασί δε μαγειρεύεται, και δίχως ένα δεύτερο δε χωνεύεται. Άρχισε, λοιπόν, μεγάλες συνεννοήσεις με το μαγαζάτορα, να του ψήσε ι τα χταπόδια, να τα φάει εδώ που βρίσκεται, δηλαδή να τα φάνε παρέα, ένεκα που η μοναξιά κι αυτός δεν συνταιριάζουν, ανέκαθεν ντερμπεντέρης* άνθρωπος ήταν. Ο μαγαζάτορας όμως είχε μεγάλες αντιρρήσεις. Των αδυνάτων αδύνατο! Η φουβoύ* ήταν πιασμένη με τις γόπες, κατόπι θα τηγάνιζε πατάτες, ύστερα θα έρχονταν η πελατεία και θα παράγγελνε της ώρας πράματα, συκωτάκια, μπαρμπουνάκια, σαγανάκια.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Ό,τι άλλο, Παναγιωτάκη μου, αυτό όμως μη μου το ζητάς!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Δεν έχω, δηλαδής, το δικαίωμα να φάω κι εγώ ένα μεζέ σαν άνθρωπος -να, τα χταποδάκια μου- και να πιω το κρασί μου, σα φιλήσυχος πολίτης;</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Δε γίνεται, Παναγιωτάκη μου! του είπε ο άλλος κoφτά. Να πας στην Ευταλία να στα μαγειρέψει. Κι άντε τσαμπούκ τσαμπούκ*, άδειαζέ μου το μαγαζί κι έχω δουλειά! Πλακώνει πελατεία.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Ο ερίφης σώπασε, σα να είδε πως τίποτα δε γίνεται, πως έπρεπε να το πάρει απόφαση. Τύλιξε τα χταποδάκια στο στράτσο, τα έβαλε υπομάλης και τράβηξε κατά την πόρτα. Μα η αγανάχτηση τον έπνιξε. Γύρισε, το λοιπόν, κι άρχισε καινούρια δημηγορία: </span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Στην Ευταλία... Άιντε συ να πεις στην Ευταλία να στα μαγειρέψει! Συ, που δεν είσαι άντρας της... Εγώ, δηλαδή, δεν έχω δικαίωμα να φάω ένα μεζέ, να πιω ένα κρασί;</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Αργά κατάλαβε πως μιλούσε στα κούφια, ένεκα που ο μαγαζάτορας είχε αποτραβηχτεί στην κουζίνα. Σήκωσε, το λοιπόν, τους ώμους και τράβηξε πάλι κατά την πόρτα. Φαίνεται όμως πως δε βολούσε η ψυχή του να ξεκολλήσει εύκολ' απ' το μαγαζί. Περνώντας μπροστά στην παρέα μας κοντοστάθηκε. Ήθελε κουβέντα.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Έχει τσιγάρο;</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Απόκριση καμιά. Είδαμε τι κολλιτσίδα ήταν, αν του μιλούσαμε ξεκολλημό δε θα 'χε. Αυτός όμως εκεί!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Θέλω τσιγάρο.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Δεν έχει! του λέει ο Αγλέουρας.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Πώς δεν έχει, αφού καπνίζετε!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Ήταν κι αναιδής.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Άιντε στο καλό! του λέει ο υποπλοίαρχος, κι άσε μας ήσυχους.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Ακούς;</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Αυτό δεν του άρεσε του φίλου. Πήρε αμέσως ύφος κουτσαβάκικο*, προκλητικό, μπεχλιβάνικο*. Κι αμόλησε την πρόστυχη κουβέντα:</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Επειδή, δηλαδής, έχεις δυόμισι γαλόνια στο μανίκι, μας κάνεις και τον κάργα; *</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Ο υποπλοίαρχος χαμογέλασε κάτω από τα μουστάκια του. Μα ο Αγλέουρας σηκώθηκε, άρπαξε τον Παναγιωτάκη από τις πλάτες και απλά, αυστηρά, θετικά τον έβγαλ' έξω από το μαγαζί. Τον έβγαλε, δεν τον πέταξε. Όλα γίνηκαν μ' ευγένεια και κατανόηση, ως αρμόζει να φέρεται κανείς σ' έναν μεθυσμένο, έναν ακαταλόγιστο. Κι αυτός δεν έφερε καμιάν αντίσταση, ψοφοδεής* ήταν, μόνο λόγια και τίποτες άλλο. Ανθρωπάκος, που το κρασί τον εχτυπούσε παράξενα, τον έκανε να λέει μπούρδες δίχως να συλλογιστεί.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Ο Αγλέουρας εγύρισε και ξανακάθισε στη θέση του. Κέφι δεν είχαμ' εξαρχής, τώρα το λίγο που είχε απομείνει ξανεμίστηκε κι αυτό. Δεν ήταν να 'ρθει κι αυτό τ' αυτοκίνητο, να πάμε στις δουλειές μας! Η νύχτα είχε πέσει πια, ήρθαν πάλι τα σύγνεφα, μαύρισε ο ουρανός διπλό σκοτάδι, το ίδιο κι η θάλασσα. Μόλις έβλεπες τα κατάρτια των καϊκιών ν' αργοσαλεύουν πέρα δώθε πάνω στο μουντό στερέωμα, σα μετρονόμια* που κράταγαν στον άνεμο το ρυθμό των νερών. Πρέπει και να ψιλόβρεχε, εμείς δεν το βλέπαμε, έτσι στο βάθος που καθόμαστε. Μα έρχονταν από το πέλαγο οσμή υγρού νοτιά, μύριζε και το χώμα, μουλιασμένο ως ήταν.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Και να, δεν πέρασαν ούτε τρία λεφτά, και ξαναπαρουσιάστηκε στην πόρτα. Έκανε να μπει πάλι στο μαγαζί, ένεκα που είχε μεθύσι πεισματάρικο, επίμονο, τίποτα δεν τον έκανε ν' αλλάξει το κέφι του. Μεμιάς όμως όλοι σηκωθήκαμε, η παρέα μας, η άλλη παρέα, ο μαγαζάτορας:</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Πάλι εδώ είσαι; Έξω! Έξω! Φεύγ' από δω! Πήγαινε στο σπίτι σου! Μπεκρούλιακα! Προστυχόμουτρο! Κολλιτσίδα! Ψείρα! Ψείρα!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Αυτό γίνηκε τίμια κι αυθόρμητα, μας είχε φέρει ως εδώ, ο αλιτήριος! Όσο εμείς ξαφνιαστήκαμε από το φέρσιμό μας, άλλο τόσο κι αυτός. Η κατακραυγή χίμηξε απάνω του, τόνε βάρεσε στο στήθος, τον σταμάτησε, τον πισωπλάτισε. Απόμεινε ασάλευτος, κρατώντας τα τυλιγμένα χταπό¬δια στο χέρι το ζερβί, κι έριξε ματιά γεμάτη δέος ολοτρόγυρα. Πρέπει τα μούτρα μας να ήσαν τόσο άγρια, που φοβήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Καλά... μουρμούρισε... Καλά! Θα φύγω... Αφού δε με θέλετε... Μα πού να πάω; Πού; Στην Ευταλία; Ένας λόγος είναι αυτός. Ούτε κι αυτή με θέλει, όπως κι εσείς. Κανείς! Κανείς... Τον έπιασε κάτι σαν παράπονο, κι άπλωσε το χέρι όπου κρατούσε τα χταπόδια:</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">- Να! Αυτά τα χταπόδια. Στη χόβολη... Όλοι μαζί θα τα τρώγαμε. Ένα μεζέ κι ένα κρασί. Σαν άνθρωπος κι εγώ. Σαν άνθρωπος...</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Μας κοίταγε και πρόσμενε κατανόηση, σαν άνθρωπος από τους ανθρώπους. Μα μόνο φάτσες παγωμένες αντίκρισε, μάτια γεμάτα σκληράδα και κακία. Κακία ανθρώπινη.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Τότε, κατάλαβε. Κάτι σαν αποκαρδίωση τον έπιασε, όλα έσπασαν εντός του. Έπεσε αδύναμο το χέρι που κρατούσε τα δυο χταπόδια στο στράτσο το χαρτί, μάταιη προσφορά στην κατανόηση των ανθρώπων.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0pt 10px; text-indent: 35px;"><span style="font-family: Comic Sans MS;">Πήρε αργή στροφή, βγήκε πάλι από το μαγαζί, έπεσε βαρύς στο σκαλοπάτι κι απόμεινε ασάλευτος, με το τσακισμένο του κεφάλι μες στις δυο παλάμες. Δεν εμίλησε πια, τίποτα δεν είπε, μα έσμιξε την ψυχή του με τη νύχτα του νοτιά, τη σκέπασε με σύγνεφα, την τύλιξε με πνοές όστριας* χειμωνιάτικης. Όσο για μας, ξανασκύψαμε στα ποτήρια, στις εφημερίδες, στις κουβέντες μας, μην καταλαβαίνοντας, μη θέλοντας να καταλάβουμε. Πέρασε έτσι ώρα αρκετή, ίσως και δέκα λεφτά, ίσως και τέταρτο ολόκληρο. Κι όταν ανασήκωσα τα μάτια και κοίταξα την πόρτα, εκεί που είχε καθίσει δεν τον είδα πια. Είχε φύγει, τράβηξε μέσα στη νύχτα, ποιος ξέρει για πού, να μαγειρέψει τα χταπόδια του, να πιει ένα κρασί, σαν άνθρωπος. Σαν άνθρωπος, ακριβώς...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-3803735412431139821?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-20800615646341567082011-09-28T20:45:00.002+03:002011-09-28T20:47:17.506+03:00Λόγια ανεξίτηλα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Παρακάτω είναι ελάχιστα μόνο αποφθέγματα σπουδαίων προσωπικοτήτων τα οποία βρήκα στην ιστοσελίδα του <a href="http://www.gnomikologikon.gr/"><i>γνωμικολικού</i></a>. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a name='more'></a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-O4ukZo_QPGQ/ToNYBtcsVtI/AAAAAAAAAj8/eMmDr7RJa2Y/s1600/livaditis.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-O4ukZo_QPGQ/ToNYBtcsVtI/AAAAAAAAAj8/eMmDr7RJa2Y/s1600/livaditis.jpg" /></a></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-O4ukZo_QPGQ/ToNYBtcsVtI/AAAAAAAAAj8/eMmDr7RJa2Y/s1600/livaditis.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a><br /> <br /><br /><br /><b>Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον<br />είμαστε κιόλας νεκροί.</b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mpYUO7VU61I/ToNY3IH-gZI/AAAAAAAAAkA/kafhkX_bmXY/s1600/xristianopoulos.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-mpYUO7VU61I/ToNY3IH-gZI/AAAAAAAAAkA/kafhkX_bmXY/s1600/xristianopoulos.jpg" /></a></div><br /><br /><b>Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά,<br />καλύτερη κι απ’ ό,τι λαχταρούσα,<br />τώρα που μου ‘ρθαν όλα όπως τα ‘θελα<br />κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου,<br />νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.</b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-cb2KR7ep1Z8/ToNZE_7iZeI/AAAAAAAAAkE/KiAzmGM-hYg/s1600/eggonopoulos.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-cb2KR7ep1Z8/ToNZE_7iZeI/AAAAAAAAAkE/KiAzmGM-hYg/s1600/eggonopoulos.jpg" /></a></div><br /><br /><b>Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν <br />από μας θα μείνη μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό το “σε αγαπώ” που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές.</b><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1HgNYwcfs0s/ToNZSWfCPnI/AAAAAAAAAkI/aB0ZjXsIr58/s1600/aqnagnostakis.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-1HgNYwcfs0s/ToNZSWfCPnI/AAAAAAAAAkI/aB0ZjXsIr58/s1600/aqnagnostakis.jpeg" /></a></div><br /><br /><b>Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.</b><br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-boav0KJA-Yo/ToNaKK2aWtI/AAAAAAAAAkM/QVQ-XD8gGuk/s1600/kavadias.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-boav0KJA-Yo/ToNaKK2aWtI/AAAAAAAAAkM/QVQ-XD8gGuk/s1600/kavadias.jpg" /></a></div><br /><br /><b>Το «ευχαριστώ» είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου, δεν χωράει πληρωμή.</b><b> </b><b><br /></b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zlWQqFuA4D0/ToNbbtKfDPI/AAAAAAAAAkQ/0LQh4Hbh0yg/s1600/kavafys.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-zlWQqFuA4D0/ToNbbtKfDPI/AAAAAAAAAkQ/0LQh4Hbh0yg/s1600/kavafys.jpg" /></a></div><br /><br /><b>Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.<br />Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2080061564634156708?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-68688733289206898932011-09-27T20:59:00.002+03:002011-09-27T21:04:01.011+03:00Ο λιποτάκτης της σιγουριάς<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ξύπνησες, πάλι με στέρνο ζωσμένο από έγνοιες<br />μ' ανάσες πνιγηρές<br />και μια ταλαίπωρη καρδιά θλιμμένα να χτυπάει<br />κόντρα στο λεπτοδείχτη που μάταια κυνηγάς.<br />Η μέρα σε προσμένει εκεί, στο γνωστό σημείο<br />ντυμένη με το ροδαλό φόρεμα της αυγής<br />πλημμυρισμένη με πρωινά κελαηδίσματα<br />και ξέχειλη απ' αρώματα περίεργα, ερωτικά.<br />Θα σε πλανέψει όπως πάντα μ' ένα φιλί μετανιωμού<br />και θα γευτείς από τα χείλη της το γλυκύτερο ψέμα.<br /><br />Τη νύχτα θα 'χεις γύρει σαν κλαδί σπασμένο<br />κι από τα φυλλοκάρδια σου θα στάζουν <br />δάκρυα προδοσίας.<br />Τη νύχτα...<br />Όταν σ' ακούω με καθάρια φωνή να λες<br />πως δε φτάνει μόνο μια ελπίδα για να στεριώσει τ' όνειρο<br />πως μ' αιμάτινο ιδρώτα ποτίζεται ο ανθός της φαντασίας<br />και γίνεται μέσα στην ξέρα <br />λουλούδι της πραγματικότητας.<br />Τη νύχτα...<br />ορκίζεσαι πιστός στρατιώτης ενός αμφίρροπου αγώνα<br />εσύ, ο λιποτάκτης της σιγουριάς.<br /><br /> Διδάχος Άγγελος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6868873328920689893?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-70167428666400913782011-09-24T12:01:00.004+03:002011-09-24T21:15:44.433+03:00Σίσυφος της αλήθειας (Γιάννης Κουτσοχέρας)<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Σίσυφος της αλήθειας είναι ο άνθρωπος.<br /> Όραση<br /> ακοή<br /> νόηση<br /> αίσθηση<br /> παραίσθηση<br /> αφή<br /> Κι απ’ τον όρθρο εως τον έσπερο<br /> κι απ’ τον έσπερο ως τον όρθρο<br /> ψηλαφίζει αναζητώντας την<br /> ο άνθρωπος.<br /> Έρχεται<br /> Και φεύγει<br />Τούτος ο εγκόσμιος Σίσυφος της γλιστερής αλήθειας<br /> Ψηλαφίζοντας.<br /> Και η αλήθεια;<br /> Πικρή<br /> δύστροπη<br /> πολύτροπη<br /> ερμητική.<br /> Μέδουσα στο άξενο πέλαγος.<br /> Σφίγγα του αδυσώπητου μύθου.<br /> Και είναι του ανθρώπου η μοίρα<br /> -την αλήθεια αναζητώντας<br /> απηδάλιος και απληροφόρητος-<br /> να ανιχνεύει<br /> να οδοιπορεί<br /> και να πορεύεται.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7016742866640091378?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-6091248920361882772011-09-21T22:03:00.006+03:002011-09-21T22:13:19.247+03:00Που να γυρίζεις;<object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ecbWxcBrwMQ?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ecbWxcBrwMQ?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="490" height="370"></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-609124892036188277?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-74912016936889855482011-09-17T14:58:00.019+03:002011-09-17T17:50:30.375+03:00Οι χειροπέδες μας.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σε μια εποχή όπου η τέχνη της χειραγώγησης αναβαθμίζεται συνεχώς εξαιτίας της ιδιοτελούς εκμετάλλευσης των γνώσεων που αντλούνται απ' τη ψυχολογία για τον ανθρώπινο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, σε μια εποχή όπου στο χώρο της επιστήμης γίνονται υπόγειοι πειραματισμοί για τον έλεγχο του μυαλού, υπάρχει απ' το μακρινό παρελθόν μια αρχή που ακόμη τηρείται ρητά απ΄τους εξουσιαστές. <br /> Στα αρχαία ελληνικά ονομαζόταν <i>διαίρει και βασίλευε</i>, στα λατινικά <i>divide et impera</i>, στην αγγλική λέγεται <i>divide and conquer</i>. Αποτελεί μέχρι σήμερα τη βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση και τη διαιώνιση της εξουσίας. Εφαρμόζεται καθημερινά χωρίς πολλές φορές μάλιστα να το συνειδητοποιούμε. Ο "τεμαχισμός" του λαού σε κομματικές παρατάξεις, ο φανατισμός που ενσπείρεται ανεξέλεγκτα μεταξύ αλλοεθνών, αλλόθρησκων και οπαδών ομάδων και οι μεμονωμένες απεργίες επαγγελματικών κλάδων που θυμίζουν κινητοποίηση συντεχνιών είναι απτά παραδείγματα της τήρησης αυτής της αρχής. Ο γενικότερος αυτός διχασμός υποθάλπεται και προωθείται φυσικά από την τηλεόραση η οποία με έντεχνο τρόπο φέρνει σε ευθεία σύγκρουση τα συμφέροντα μιας επαναστατημένης εργατικής ή κοινωνικής ομάδας με τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Απλούστατα με την αναφορά των μεγάλων οικονομικών εσόδων που χάθηκαν εξαιτίας κάποιας απεργίας και την πολιτική τοποθέτηση των ισχυρών δημοσιογράφων εναντίον μιας ομάδας, απειλητικής ίσως για τα συμφέροντα των εξουσιαστών. <br /> Ο ίδιος ακριβώς διχασμός παρατηρείται και στο χώρο των πανεπιστημίων. Από την πρώτη κιόλας μέρα των φοιτητών στις πανεπιστημιακές σχολές τα κόμματα φροντίζουν να τους επιστρατεύσουν σ΄ έναν κερδοφόρο γι΄ αυτά πολιτικό πόλεμο απ' τον οποίο βέβαια οι ίδιοι δεν πρόκειται να βγουν ποτέ κερδισμένοι. Έτσι καλλιεργείται το μίσος, η αντιπάθεια και ο φανατισμός μεταξύ των φοιτητών που ανήκουν σε αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις. Οι μορφές του φανατισμού αυτού φτάνουν συχνά μέχρι και της βίαιες συγκρούσεις και οι τιμωρίες που ασκούν -όταν ασκούν- τα κόμματα στα παραφερόμενα μέλη τους είναι απλά γελοίες. Ο τύπος εθελοτυφλεί κι αυτός θίγοντας σπανίως μόνο το θέμα της κομματικής εισχώρησης στα πανεπιστήμια και του εντελώς ανεξέλεγκτου πολιτικού φανατισμού που ενσπείρεται μέσα σ' αυτά. Επακόλουθο είναι λοιπόν ο νέος, ο οποίος εύκολα καθοδηγείται εφόσον δεν έχει αναπτύξει ακόμη ώριμη σκέψη και κριτική, να εθίζεται σ' έναν όχι συλλογικό αλλά ομαδικό τρόπο διεκδίκησης. Αγωνίζεται για το ομαδικό συμφέρον φτάνοντας μάλιστα συχνά σε ακρότητες. Παραβλέπει ολότελα το συλλογικό συμφέρον. Αυτή δεν ήταν άλλωστε και η επιθυμητή κατάληξη;<br /> Δεν θα τοποθετηθώ στο θέμα των καταλήψεων γιατί διακρίνω το δίκαιο και το άδικο και στις δυο μεριές. Αναρωτιέμαι αν οι κομματικοποιημένοι στις γνωστές παρατάξεις καταληψίες θα αντιδρούσαν με την ίδια αξιοζήλευτη ορμή σε περίπτωση που τα ίδια μέτρα θεσπίζονταν από μια κόκκινη κυβέρνηση όπως ακριβώς αναρωτιέμαι ποιο θα ήταν το μέλλον των πανεπιστημίων εάν καθηγητές και μαθητές αποδέχονταν αγόγγυστα κάθε επιταγή της κυβέρνησης με απώτερο σκοπό να εξαφανίσει τη δωρεάν παιδεία. Το μόνο σίγουρο είναι πως πρέπει να απαλλαχτούμε επιτέλους σαν κοινωνία από κάθε μορφή φανατισμού, να μετατρέψουμε τον ανταγωνισμό σε συνεργασία, να παραβλέψουμε τις όποιες διαφορές μας και να θέσουμε ένα κοινό συμφέρον για το οποίο θα αγωνιστούμε όλοι μαζί. Οι χειροπέδες που μας εμποδίζουν απ' τη δυναμική διεκδίκηση είναι οι χειροπέδες της διχόνοιας. Ας τις σπάσουμε κι ας ενώσουμε τα χέρια μας. Διαφορετικά κάθε προσπάθειά μας να ανατρέψουμε το υπάρχον σύστημα και να θεμελιώσουμε ένα δικαιότερο θα καταλήγει μάταιη. <br /> Crux </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7491201693688985548?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-60829533614137410212011-09-17T11:24:00.000+03:002011-09-17T11:24:36.068+03:00Αλλάζεις το σπίτι, γλιτώνεις τους φόρους<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Η σύγχρονη εποχή απαιτεί εγρήγορση και επινοητικότητα για να καταφέρει κανείς να επιβιώσει οικονομικά! Αλλάζουμε το σπίτι και απαλλασσόμαστε από τις κοινές έγνοιες της φορολογίας.<br />Τη φωτογραφία βρήκα απ' το blog της φίλης <a href="http://skalistiri-humanity.blogspot.com/">σκαλιστήρας</a>.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-jOAPuzB-Lag/TnN37HuCKII/AAAAAAAACCM/eDLKNLJYM8U/s400/EKKLISIA_POLIKATIKIA.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-jOAPuzB-Lag/TnN37HuCKII/AAAAAAAACCM/eDLKNLJYM8U/s320/EKKLISIA_POLIKATIKIA.jpg" width="214" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6082953361413741021?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-6441924317887606772011-09-15T16:41:00.002+03:002011-09-15T16:42:23.598+03:00Άσχημες ειδήσεις<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μια καταπληκτική παράσταση του Carlin ο οποίος εμβαθύνει και διεισδύει στη διεστραμμένη πολλές φορές σκέψη του τηλεθεατή παρουσιάζοντας τις πραγματικές του προσδοκίες, τι πραγματικά δηλαδή περιμένει να δει και να ακούσει. Το μόνο άσχημο ίσως είναι το κοινό που χασκογελά ασυνείδητα συνεχώς δίχως να αντιλαμβάνεται ότι πίσω απ' τα αστεία κρύβεται κάτι πολύ σοβαρό. Εξαιρέστε λοιπόν τα ανόητα γέλια και... απολαύστε... το βίντεο.<br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9DZ-_IhI69c?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9DZ-_IhI69c?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="390"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-644192431788760677?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-74170528530479749272011-09-09T12:06:00.004+03:002011-09-09T14:50:28.785+03:00Mr Freeman<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: x-small;">Μιας και χρόνος για γράψιμο δεν περισσεύει θα δημοσιεύω όσο είναι δυνατό βίντεο.</span><br />Ο Mr.Freeman δεν είναι ακόμη γνωστός στο ευρύ κοινό και ούτε θα γίνει ποτέ μάλλον, διότι απλούστατα τα θέματα με τα οποία ασχολείται ανήκουν έξω απ' τη τηλεκατευθυνόμενη σφαίρα ενδιαφερόντων της μάζας. Δε διστάζει να κατακρίνει τη δυτική νοοτροπία - η οποία έχει πάρει πλέον οικουμενικές διαστάσεις - να θίγει όχι μόνο θεσμούς αλλά συχνά και τον ίδιο το θεατή, πάντα όμως με στόχο την αφύπνιση. Γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς πως είναι ένα μυαλό απελευθερωμένο από κάθε είδους επιβαλλόμενα πρότυπα, στερεότυπα και προκαταλήψεις το οποίο προσπαθεί να εθίσει το θεατή σ' έναν ελεύθερο και άφοβο τρόπο σκέψης.<br />Χαρακτηριστικό πάντως των βίντεο του είναι η γρήγορη ομιλία και εναλλαγή σκηνικών, οπότε αν θέλετε να εμβαθύνετε στα λόγια του σας συνιστώ να έχετε το δείκτη του ποντικιού κολλημένο στο pause ή να κάνετε αρκετά replay. Τα βίντεο του επίσης περιέχουν συχνά αλληγορίες και συμβολισμούς, ακόμη και εικόνες-σύμβολα που εμφανίζονται στιγμιαία. Ο λόγος; Ίσως επειδή κύριο μέλημά του είναι να προβληματίσει και να οδηγήσει τον θεατή στην αναζήτηση. Μια στείρα μετάδοση πληροφοριών δεν θα μπορούσε ποτέ να προκαλέσει την αφύπνιση της συνείδησης. Η τελευταία εξαρτάται κυρίως από εμάς τους ίδιους.<br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/as151PlWM-o?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/as151PlWM-o?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="390"></object><br /><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/T0m4096SxPk?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/T0m4096SxPk?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="390"></object><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qMfi7vCych8?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/qMfi7vCych8?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="390"></object></div><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/m2wTV2qr99k?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/m2wTV2qr99k?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="390"></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7417052853047974927?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-53050022687328946762011-09-06T10:26:00.000+03:002011-09-06T10:26:04.088+03:00Replay<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Παίρνω τον τίτλο ως δικαιολογία και δημοσιεύω για τρίτη φορά το ίδιο βίντεο. <br />Και ποιος ξέρει, ίσως προλάβουμε να σώσουμε ό,τι ακόμη σώζεται....<br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/g-cFHeoXAw8?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/g-cFHeoXAw8?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="490" height="390"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-5305002268732894676?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-46550433944416322512011-09-05T23:20:00.009+03:002011-09-06T22:37:09.742+03:00Ένας ακόμη εχθρός<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Χαραυγή τώρα<br />κι ο ήλιος ξύπνησε ακόμη πιο πορφυρός.<br />Ελπίδας λάμψεις χαροπαλεύουν<br />προτού πνιγούν κι αυτές μες το βαθύ κόκκινο<br />που μοιάζει τόσο μ' αίμα.<br />Ο ουρανός ξεθωριασμένος με σύννεφα λεπτά ζωσμένος<br />να τον τρυπούν σαν μυτερά στιλέτα.<br />Αιμορραγεί ο λαβωμένος ουρανός<br />και βρέχει εικόνες αρρωστημένες<br />στις ασκεπείς σκέψεις των παιδιών μέσα από οθόνες.<br />Παιδιά επιμελώς παρατημένα στη μέση αυτής της καταιγίδας<br />ξεδιψούν με κόκκινες στάλες τη χαρά και την αγάπη.<br />Το μπαρούτι γίνεται άρωμα ναρκωτικό <br />και ο κρότος γλυκιά μελωδία.<br />Θέμα χρόνου μονάχα η επόμενη τραγωδία,<br />τα εισιτήρια που θα κοπούν ξανά μπροστά στις τηλεοράσεις.<br />Το τέρας με τα τρία γράμματα τρέφεται με σφαίρες<br />αληθινές και εικονικές.<br />Γεννιέται κρυφά <br />μέσα από βιώματα και τηλεχειριστήρια.<br />Θεριεύει αδιόρατα μες τον καθένα όσο ταΐζει το μυαλό<br />με σκηνές συνηθισμένες πια, σαν ενέσεις αναισθησίας.<br />Θεριεύει και δεν μας έμεινε άλλη ασπίδα <br />παρά μόνο η αγάπη.<br />Η αγάπη. <br /> <span style="font-size: x-small;"> </span><span style="font-size: small;">Crux</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-4655043394441632251?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-29851150321695822502011-09-04T22:05:00.000+03:002011-09-04T22:05:09.977+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XxBO_yeHdmY?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/XxBO_yeHdmY?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="470" height="390"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2985115032169582250?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-78192432655807345302011-08-27T01:08:00.006+03:002011-08-27T13:10:19.596+03:00Όλα ρολόι<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το είχαμε δημοσιεύσει και στο παρελθόν αλλά ορισμένα βίντεο αξίζει να τα ξαναθυμηθούμε.<br />Προσοχή : Αφού το δείτε γυρίζετε κατευθείαν στη δουλειά σας προτού γίνει καμιά στραβή και απορυθμιστείτε καταλήγοντας κι εσείς στους δρόμους σαν αυτόν τον τρελό.<br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2J0ikG4XpTs?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2J0ikG4XpTs?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="510" height="390"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7819243265580734530?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-3528599211257869542011-08-25T17:05:00.007+03:002011-08-26T17:03:17.692+03:00Αστέρι<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αστέρι που περήφανα λαμπυρίζεις<br />στο άφταστο στερέωμα,<br />που τ' ασημένιο φως της μαρμαρυγής σου<br />φτάνει απ' το παρελθόν<br />και χύνεται γλυκά στη θάλασσα της σκέψης μου,<br /><br />απλώνω το χέρι μου<br />όχι για να σ' αιχμαλωτίσω στη μικρή μου σπιθαμή<br />- δεν θα μπορούσα άλλωστε -<br />απλώνω το χέρι μου<br />ν' ανέβω βιαστικά τη σκάλα του χρόνου.<br />Να έρθω πλάι σου για μια στιγμή<br />να σου χαρίσω ένα χαμόγελο ζεστό<br />και πάλι να χαθώ στο χθόνιο σκοτάδι.<br /><br />Προτού το θάμβος σου προλάβει <br />να φωτίσει την καρδιά μου.<br /><br />Να σκεπαστείς με τα πέπλα <br />των γκρίζων συννέφων της νύχτας<br />κι ευτυχισμένο να αντλείς <br />το αθάνατο φως του ήλιου σου<br />μακριά μου, πάντοτε. <br /><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"> Crux</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><br /><span style="font-size: x-small;">Τελικά το "θα σταματήσω να γράφω για φέτος" είναι μόνο μια κουβέντα απ΄ ότι φαίνεται. </span><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: x-small;">Καλησπέρες... </span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-352859921125786954?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-77428276308128115802011-08-20T15:52:00.003+03:002011-08-20T15:52:47.475+03:00Αυτόματος πιλότος<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AySTzYr3fP0?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/AySTzYr3fP0?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="490" height="390"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7742827630812811580?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-74865650470415730732011-08-11T14:35:00.019+03:002011-12-12T21:28:50.687+02:00Μια στιγμή αργότερα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μετά από περίπου δυο μήνες ενασχόλησης ολοκλήρωσα τελικά το διήγημα πριν τρεις ημέρες.<br />Με ένα κλικ στην εικόνα ( ρολόι ) μπορείτε να το διαβάσετε.<br /><br />(<span style="font-size: xx-small;">Δες σχόλια</span>)<br /><div style="color: blue;"><br /></div> <a href="http://imageshack.us/photo/my-images/402/screenshot001bv.jpg/"><b>Έργο πνευματικά κατοχυρωμένο</b></a><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0BwffwJpqumSwM2E3ZWI5ZmItNDg0Zi00NGNlLWE0OGItM2E1ZmY5Y2JjYjYx&hl=en"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-G0FugeRHa10/TkO4ax8AIfI/AAAAAAAAAjY/LyNpulItyHY/s200/max2clock_fig1a.jpg" width="200" /></a></div><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"></div></div><br /><div align="center"><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=2086&c=760&f=cwipf241400407085419" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a></div><br /> Crux</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7486565047041573073?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-75671075654722463522011-07-24T11:21:00.000+03:002011-07-24T11:21:09.175+03:00Για ν' ακριβολογούμε.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-rCwZcYJa2jI/TivVwEMIRJI/AAAAAAAAAjU/CwDpixRr7Rk/s1600/vofdkjga.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/-rCwZcYJa2jI/TivVwEMIRJI/AAAAAAAAAjU/CwDpixRr7Rk/s400/vofdkjga.jpg" width="400" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7567107565472246352?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-44315803504670556552011-07-23T14:35:00.022+03:002011-08-26T17:07:14.540+03:00Μια στιγμή αργότερα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Παρουσιάζω το μισό περίπου μέρος του διηγήματος γιατί δεν ξέρω αν θα καταφέρω να το τελειώσω εγκαίρως. Κάπου εδώ χαιρετίζω για φέτος τους αναγνώστες καθώς ακολουθεί δύσκολη χρονιά που δεν επιδέχεται γράψιμο παράλληλα με το διάβασμα για τις πανελλήνιες. Τον ιστότοπο ελπίζω πως θα συντηρήσει αυτή τη χρονιά ο φίλος Revolutioner. Να είστε όλοι καλά.<br /><br /> <b><span style="font-size: large;">Μια στιγμή αργότερα</span></b><br /><br /><a name='more'></a><br /><br />Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Μια ακόμη μουντή φθινοπωρινή Κυριακή έφτασε στο τέλος της και η πολυτάραχη πόλη εκμεταλλευόταν τις λίγες ώρες ανάπαυσης που δικαιούταν. Έξω επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Νέκρα κανονική. Τις νύχτες τα σκοτεινά πεζοδρόμια γίνονται απροσπέλαστα. Κανείς δεν ρισκάρει να εκτεθεί βγαίνοντας έξω απ΄τους τέσσερεις τοίχους του σπιτιού του. Περιστασιακά τη μονοτονία της σιγής διέκοπτε ο θόρυβος κάποιας μηχανής αυτοκινήτου. Ποιος να οδηγούσε τέτοια ώρα ; Ίσως ένας μεθυσμένος που χάθηκε μέσα στο ρυμοτομικό λαβύρινθο της πόλης, ένας άνθρωπος της νύχτας ή απλώς ένας φιλήσυχος πολίτης που έτυχε να γυρίζει αργά σπίτι του. Τα παραθυρόφυλλα των μπαλκονιών ήταν μανταλωμένα καλά. Μόνο απ΄τις γρίλιες της κορυφής τρύπωνε ελάχιστο φως κι έπεφτε πάνω στους τοίχους των σκοτεινιασμένων δωματίων αποτυπώνοντας περίεργες σκιές που γεννούσαν φόβο και υποψία. Τη σημερινή νύχτα τα αστέρια του ουρανού συντρόφευε πορφυρή πανσέληνος που άπλωνε θαρραλέα και επιδεικτικά το αιματοβαμμένο της χρώμα στο μαύρο φόντο του. Έπειτα έπεσε πυκνή ομίχλη και σκέπασε αθόρυβα την πόλη απορροφώντας το ερωτικό αντιφέγγισμα του φεγγαριού.<br />Στο βάθος μια πηγή φωτός φαινόταν θαμπά μες την ομίχλη. Ερχόταν από ένα μικρό διαμέρισμα. Σ΄αυτό το διαμέρισμα των πενήντα τετραγωνικών ζούσε στριμωγμένος εδώ κι έξι χρόνια ο Σταύρος Ελευθεριάδης. Στεκόταν όρθιος μπροστά στο τζάμι του μπαλκονιού κοιτάζοντας με βλέμμα ψυχρό και απλανές την ομίχλη να τυλίγεται γύρω απ΄τις πολυκατοικίες και να φλερτάρει με τον αέρα. Άλλοτε τέτοια ώρα είχε το παντζούρι του κατεβασμένο και κοιμόταν γιατί τον περίμενε δύσκολη μέρα στη δουλειά. Όμως η επόμενη Δευτέρα θα τον έβρισκε ξαπλωμένο στο κρεβάτι και γι΄αυτό δεν είχε απολύτως κανένα λόγο να βιάσει τον ύπνο του. Χθες απολύθηκε. Όχι επειδή ήταν απείθαρχος ή τεμπέλης. Αντιθέτως ήταν άτομο υπεύθυνο, παραγωγικό και υπερβολικά φιλόπονο. Αυτός ήταν και ο λόγος της απόλυσής του. Ο γρήγορος και ακατάπαυστος ρυθμός εργασίας του διατάραζε το καθεστώς ραθυμίας που επικρατούσε και ανάγκαζε τους συναδέλφους του να εργάζονται κι αυτοί εντονότερα. Γι΄αυτό αποφάσισαν να τον βγάλουν απ΄τη μέση. Δεν ήταν καθόλου δύσκολο για μια συνομωσία νωθρών κομπιναδόρων. Εφόσον ήταν τραπεζικός δημοσίου κι έκανε καθημερινά δεκάδες οικονομικές συναλλαγές μια απρόσεχτη υπογραφή θα μπορούσε να τον στείλει σπίτι του. Εξάλλου ο ενάμισης χρόνος προϋπηρεσίας δεν αρκούσε για να πείσει οποιονδήποτε πως έπεσε θύμα πλεκτάνης.<br />Έτσι λοιπόν το πρωινό της περασμένης Πέμπτης ένας συνάδελφος τον πλησίασε διακριτικά ενώ αυτός βρισκόταν σε τρομερή σύγχυση πνιγμένος στη δουλειά.<br />- Σταύρο θέλω δυο υπογραφές εδώ.<br />- Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή. Άφησε μου τα χαρτιά και θα τα υπογράψω αργότερα.<br />- Αν μπορείς σε παρακαλώ καν’ το τώρα για να προλάβω να τα στείλω σήμερα στα κεντρικά.<br />- Περί τίνος πρόκειται ;<br />- Τυπικά πράγματα, τίποτα σημαντικό, απλώς θέλω να τελειώνω επιτέλους με το θέμα των υπογραφών γιατί εκκρεμούν κι άλλες υποχρεώσεις.<br />- Εντάξει, εντάξει.<br />Ένα στιγμιαίο λάθος του κόστισε τη θέση εργασίας του στο δημόσιο, το οποίο υπηρέτησε ενάμιση χρόνο με ακλόνητη αφοσίωση. Θα μπορούσε βέβαια να είχε αποφύγει αυτή την κατάληξη. Αρκεί να έδειχνε τη στοιχειώδη προσοχή που απαιτείται να έχει ένας υπογράφων. Ήταν όμως τελείως ανυποψίαστος. Οι υπογραφές είναι για τους τραπεζικούς ένα καθημερινό φαινόμενο, μια απλή ρουτίνα που καλείσαι να εκτελέσεις σχεδόν άκριτα. Κι έπειτα ήταν άνθρωπος εύπιστος, αφελής, με σκέψη που αδυνατούσε να φανταστεί την κατάστρωση λεπτομερούς σχεδίου εναντίον του. Η αγαθοσύνη αυτή δεν άφηνε περιθώρια επιφυλακτικότητας και γινόταν συχνά αντικείμενο εκμετάλλευσης.<br />Ο ίδιος έδειχνε ευκολότερα εμπιστοσύνη παρά καχυποψία. Παρομοίαζε την τελευταία με φαρμάκι που δηλητηριάζει τη σκέψη του ανθρώπου, την αρρωσταίνει και την καθιστά ευάλωτη σε προκαταλήψεις. Φαρμάκι πικρό σαν αλόη, που στάζει αδιάκοπα στη ψυχή και τη ναρκώνει αφού πρώτα φυτρώσει απ΄τις δηλητηριώδεις σταγόνες του μίσος και εμπάθεια.<br />Όμως οι συνεργάτες του τον είχαν διαβάλλει ξανά στο παρελθόν και δε χωρούσε αμφιβολία πως έτρεφαν δόλιες σκέψεις γι’ αυτόν. Απ΄την πρώτη κιόλας μέρα στη δουλειά κατάλαβε πως η παρουσία του εκεί ήταν ανεπιθύμητη. Θυμάται να τον ζυγώνουν διστακτικά και να συστήνονται με προσποιητή ευγένεια. Ευγένεια ένοχη για παρεξηγήσεις μεγαλύτερες απ’ αυτές που γεννά η άκομψη ευθύτητα και η κυνικότητα. Αν κάποια εικόνα του ’χει μείνει χαραγμένη στη μνήμη από ’κείνη τη μέρα είναι ο τρόπος που τον κοίταζαν. Γνώριζε καλά αυτό το εξονυχιστικό βλέμμα που εξετάζει επίμονα τον άλλον αποφεύγοντας την επαφή με τα μάτια. Ήταν το βλέμμα του ρατσιστή. Το είχε αντικρίσει χιλιάδες φορές στη ζωή του.<br />«Έπρεπε να ήμουν επιφυλακτικός μαζί τους. Ήταν όλοι τους φίδια, έτοιμα να δαγκώσουν δίχως καμιά αναστολή» κατέληξε. Αρνούταν πεισματικά να συγχωρέσει τον εαυτό του για την αδικαιολόγητη εμπιστοσύνη και την αγαθοπιστία που έδειξε στους συνεργάτες του. Οι έγνοιες τυλίχτηκαν ασφυκτικά γύρω απ΄το στέρνο του το οποίο παλλόταν επί ώρα αγανακτισμένα. Άνοιξε τη μπαλκονόπορτα ψάχνοντας ίσως μια πνοή αισιοδοξίας στο φρέσκο αέρα η οποία θα απάλυνε τον πόνο του. Το φθινοπωρινό ψύχος εισέβαλλε ληστρικά μες το μικρό υπνοδωμάτιο και μαστίγωσε την ιδρωμένη του πλάτη δίχως αυτός να φέρει αντίσταση. Η δροσιά που αφήνει ο κρύος αέρας χτυπώντας ένα ιδρωμένο σώμα είναι πάντοτε απολαυστική. Ήξερε βέβαια πως τα συμπτώματα αυτής της παράδοσης στη στιγμιαία απόλαυση ποικίλλουν. Από απλό κρυολόγημα μέχρι πνευμονία… Η ώρα κυλούσε γρήγορα μα ήταν τόσο αφηρημένος που δεν το αντιλαμβανόταν ακόμη κι αν ο βαρύς λεπτοδείχτης του ρολογιού προσπαθούσε να του το υπενθυμίσει με τους επίμονους χτύπους του. Η ομίχλη αποχωρούσε και το οπτικό πεδίο γινόταν διαυγέστερο. Δειλά δειλά άρχισε να αχνοφαίνεται το λιγδιασμένο σταχτί οδόστρωμα σαν κατακάθι της νεφέλης που ξεχάστηκε για ώρα στο έδαφος της γης. Απ΄την ανατολή ετοιμάζονταν να ξεπροβάλλουν οι πρώτες αχτίδες φωτός. Οι χρυσαφιές ανταύγειες του ήλιου θα ’νακατεύονταν πάλι με το σκούρο μπλε τ’ ουρανού ζωγραφίζοντας μια μελιχρή αυγή· έργο αφηρημένης τέχνης βαμμένο με τα πινέλα της καλλιτέχνιδας φύσης. Στον αέρα η μεθυστική οσμή της αιθάλης που ξεχυνόταν απ΄τις καπνοδόχους της μεγαλούπολης άρχισε να καταπνίγει τη μυρωδιά της νοτιάς. Από μακριά αντηχούσε η σειρήνα ενός περιπολικού. Γινόταν καταδίωξη. Μερικοί σηκώθηκαν απ΄τον ύπνο για να επιβεβαιώσουν πως η πόρτα είναι διπλοκλειδωμένη κι ο σύρτης γυρισμένος. Έξαφνα ακούστηκε ένας πυροβολισμός και τότε όσα παντζούρια είχαν απομείνει μισόκλειστα έπεσαν κι αυτά κροταλίζοντας. Ο Ελευθεριάδης έκλεισε τη μπαλκονόπορτα και τραβήχτηκε πίσω. Δεν αισθανόταν πως κινδύνευε, απλώς ήθελε να γλιτώσει απ΄τη φασαρία. Άλλοτε ίσως να φοβόταν αλλά σήμερα όχι. Κάθισε απότομα στο μικρό του κρεβάτι κάνοντας το σιδερένιο δίχτυ κάτω απ΄το στρώμα να αναστενάξει με τριγμούς. Έτριψε τα μισάνοιχτα μάτια του πασχίζοντας να κρατηθεί ξύπνιος και στήριξε τα χέρια στο παλιό κομοδίνο που βρισκόταν πλάι στο κρεβάτι. Πάνω απ΄το λεπτό σεμεδάκι του κομοδίνου στέκονταν δυο κορνίζες προσώπων. Οι χαμογελαστές μορφές τους ξυπνούσαν ένα έντονο αίσθημα μελαγχολίας. Έβγαλε τις φωτογραφίες με προσοχή απ΄τις θήκες τους και τις φίλησε με νοσταλγία. Τα μάτια αμέσως βούρκωσαν και δάκρυα άρχισαν να διασχίζουν βιαστικά το κοκκινισμένο πρόσωπό του στάζοντας ζεστά στο πάτωμα. Ήταν τα δύο πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή του, οι άνθρωποι που έδιναν λόγο να συνεχίσει να ζει και ν’ αγωνίζεται.<br />Ο Σταύρος ήταν αγωνιστής στη ζωή. Δεν του προσφέρθηκε τίποτα απλόχερα. Αντιθέτως, σε κάθε βήμα συναντούσε κι ένα εμπόδιο. Είχε όμως πείσμα έμφυτο κι αξιοζήλευτη επιμονή γι’ αυτό δεν το ’βαζε ποτέ κάτω παρά τις δυσκολίες που ’πεφταν σαν όξινη βροχή διαβρώνοντας τις σκληρές αντοχές του. Ο αστείρευτος ζήλος του για ζωή πήγαζε από ένα μοναδικό σύμπλεγμα της ιδιοσυγκρασίας του. Συνήθιζε να εξυψώνει ένα πρόσωπο και ν’ αντλεί μέσα απ΄αυτό τη δύναμη και το κουράγιο για τη συνέχεια. Γρήγορα όμως αυτός ο θαυμασμός μετουσιωνόταν σε εμμονή με αποτέλεσμα να χάνει την ατομικότητά του.<br />Τις μάχες στη ζωή τις έδωσε μόνος. Ζητούσε όμως πάντα κάποιον στο πλευρό του για να τις μοιραστούν. Τώρα πια η προσδοκία ενός συντρόφου είχε χαθεί γιατί οι άνθρωποι που αγαπούσε τον αποκλήρωσαν απ’ τη ζωή τους. Ο ένας εδώ και χρόνια κι ο άλλος μόλις πριν λίγες μέρες. Τώρα δεν υπήρχε το αντιστήριγμα της αγάπης κανενός και τα θεμέλια των ψυχικών του δυνάμεων άρχισαν να καταρρέουν. Η κατάρρευση αυτή τον έκανε να συνειδητοποιήσει με τρόμο τη ματαιότητα της ύπαρξής του και την ανυποληψία του μέσα σε μια απρόσωπη και ρατσιστική κοινωνία. Πίστευε ότι οι ευκαιρίες του ν’ αγαπήσει είχαν τελειώσει και μια ζωή χωρίς αγάπη γι’ αυτόν ήταν ανούσια.<br />Μέσα απ΄το ξύλινο συρτάρι έβγαλε ένα γυαλιστερό περίστροφο. Το αγόρασε παράνομα αυτό τ’ απόγευμα απ ’τη μαύρη αγορά. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρει πωλητή και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Επισκέφθηκε μια κακόφημη γειτονιά, γνωστή για το παράνομο εμπόριό της. Ήταν πρόθυμος να διαθέσει οποιοδήποτε ποσό γι’ αυτήν την αγορά. Ο μαυραγορίτης με τον οποίο συναλλάχτηκε του διευκρίνισε ότι έχει ισχυρές διασυνδέσεις με την αστυνομία και πως καταδίδοντας τον είναι σα να υπογράφει τη διαθήκη του. « Την έχω ήδη υπογράψει » ψιθύρισε αυτός μυστηριακά. Περιεργαζόταν για ώρα το όπλο ενώ βυθιζόταν σε σκέψεις. Οι γρατζουνιές και το φαγωμένο χρώμα της κάννης μαρτυρούσαν παρά το γυάλισμά του πως ήταν μεταχειρισμένο. Άραγε από ποια χέρια να είχε περάσει και πώς χρησιμοποιήθηκε ; Καλύτερα να μη το μάθαινε ποτέ. Πήρε μια βαθειά ανάσα και πλησίασε το όπλο στο κεφάλι. Το μεταλλικό άγγιγμα της κρύας κάννης έκανε τα μηλίγγια του να σφίξουν νευρικά στην αναμονή του δυνατού πόνου. Κρύος ιδρώτας άρχισε να λούζει το κεφάλι του και να κυλά ακολουθώντας τα μικρά αυλάκια των δακρύων στο πρόσωπό του. Στις φτέρνες των ποδιών ένα ελαφρό μούδιασμα μετάλλαξε σε ρίγος που διαπέρασε σύγκορμο το σώμα του κάνοντας το να κλυδωνίζεται. Το ορμέμφυτο της επιβίωσης τον γέμιζε με φόβο και εμπόδιζε την αυτοκτονία. Πώς όμως έφτασε μέχρι αυτό το σημείο ; Πώς αυτός ο πολεμιστής της ζωής κατέληξε να παραδώσει τα όπλα ; <br />Πέταξε κάτω το περίστροφο και χτύπησε δυνατά το κομοδίνο εκνευρισμένος με τη λιποψυχία που έδειξε. Ήθελε να δώσει ένα οριστικό τέλος στα βάσανά του και ν’ αναπαυθεί, να γλιτώσει απ΄την επίμοχθη ζωή του, αλλά δεν έβρισκε ακόμα την ψυχική δύναμη για να το κάνει. Οι κορνίζες έπεσαν στο πάτωμα σκορπώντας τριγύρω εκατοντάδες μικροσκοπικά θρύψαλα. Γονάτισε αμέσως μετανιωμένος και γεμάτος ανησυχία μήπως κάποια φωτογραφία είχε σχιστεί. Ευτυχώς δεν είχαν φθαρεί. Η προσωρινή ανακούφιση που ένιωσε γλύκανε κάπως το δυσβάσταχτο πόνο του. Στα δυο τρεμάμενα του χέρια κρατούσε τώρα την φωτογραφία ενός μελαψού άντρα. Το πρόσωπο του ήταν ρικνό, εμφανώς ταλαιπωρημένο απ΄τις κακουχίες του καιρού. Τα μαλλιά του άσπρα γερασμένα, σκούπιζαν τον ελάχιστο ιδρώτα που ο φακός αποθανάτισε να στάζει στο μέτωπο. Το στυφό και ζόρικο χαμόγελό του έμοιαζε με μάσκα που έκρυβε ένα μόνιμο παράπονο. Μάτια καστανόχρωμα αμυγδαλωτά γεμάτα θλίψη, με βλέφαρα που κρέμονταν βαριά και μαρτυρούσαν εξάντληση. Ήταν ο πατέρας του. Ο άνθρωπος που τον ανέθρεψε με κόπο τα πρώτα χρόνια της ζωής του.<br />Τη μητέρα του δεν τη γνώρισε ποτέ. Παράτησε το νεογέννητο γιο της και τον πατέρα του αμέσως μετά τον τοκετό και δεν επέστρεψε ποτέ πίσω. Η πρώτη αυτή εγκατάλειψη που βίωσε, αν και σε βρεφική ηλικία, του κληροδότησε ένα ισχυρό αίσθημα ανασφάλειας και μοναξιάς που τον συνόδευε εδώ και εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια. Είχε σκεφτεί πολλές φορές ν’ αναζητήσει τον άνθρωπο που τον έφερε στη ζωή. Ήθελε ν’ αντικρίσει τη μορφή της και να τη σφίξει στην αγκαλιά του ζητώντας το λόγο που τον εγκατέλειψε πρόθυμος να τη συγχωρέσει. Το συναισθηματικό κενό που άφησε η έλλειψη της μητρικής στοργής παρέμενε πάντα μια ανοιχτή πληγή γι’ αυτόν. Όταν ήταν μικρότερος συνήθιζε να ρωτά τον πατέρα του που βρίσκεται η μαμά του. « Η μαμά σου είναι πολύ μακριά, δεν μπορούμε να τη συναντήσουμε. » του έλεγε αμήχανος κι έπειτα προσπαθούσε με τεχνάσματα ν’ αλλάξει το θέμα της συζήτησης. « Θα γυρίσει ποτέ ; » επέμενε ο μικρός Σταύρος δίχως να πέφτει στην παγίδα του πατέρα του. « Ίσως » του απαντούσε εκείνος μονολεκτικά με ύφος αυστηρό αναγκάζοντας τον να σταματήσει να ρωτάει γι’ αυτήν αλλά όχι και να σταματήσει να τη σκέφτεται. Αργότερα, όταν είχε ωριμάσει αρκετά, ο πατέρας αποφάσισε να του μιλήσει για τη σχέση του με τη μητέρα και να του εξηγήσει το λόγο που τους εγκατέλειψε.<br />Η μέρα της γεννήσεώς του ήταν κωμικοτραγική. Τα νερά της μητέρας έσπασαν πρόωρα ενώ βρισκόταν στο σπίτι της στο χωριό. Το πρόβλημα ήταν πως στην αραιοκατοικημένη εκείνη περιοχή δεν υπήρχε νοσοκομείο και το κοντινότερο κέντρο υγείας απείχε τουλάχιστον δέκα χιλιόμετρα. Ο σύζυγος, ο οποίος ήταν δάσκαλος, ειδοποιήθηκε γρήγορα από σταθερό τηλεφώνημα στο σχολείο κι έφτασε κατευθείαν εκεί. Δίχως να έχει άλλη επιλογή την επιβίβασε στα πίσω καθίσματα της μερσεντές του, μοντέλο του 85΄ που κόστιζε μια περιουσία για ’κείνη την εποχή.<br />- Κώστα γεννάω !<br />- Κάνε υπομονή γυναίκα σ’ ένα τέταρτο από τώρα θα ’μαστε κει.<br />- Πόση υπομονή να κάνω ακόμα ; Δέκα ολόκληρους μήνες ζούμε σ’ αυτό τ’ αναθεματισμένο χωριό που είναι αποκομμένο απ΄τον υπόλοιπο κόσμο!<br />- Αφού σου υποσχέθηκα πως θα μείνουμε εδώ μονάχα για ένα χρόνο, μέχρι να πάρω την προϋπηρεσία και να μπω στο υπουργείο. Δεν είναι ώρα όμως για τέτοιες συζητήσεις!<br />- Μη μου μιλάς άλλο! Με τα λεφτά που στάξαμε μπορούσες ν’ αναγκάσεις τον ηλίθιο το Γεωργίου να σε διορίσει στο υπουργείο κατευθείαν.<br />- Γιατί το συνεχίζεις τώρα ; Αφού ξέρεις πως κρατάει πάντα πισινή πριν κάνει τις βρωμοδουλειές του. Ήθελε την προϋπηρεσία για παν ενδεχόμενο.<br />- Κι εσύ σκέφτηκες αποκλειστικά τον εαυτό σου, γι’ αυτό και δέχτηκες να δουλέψεις εδώ αφήνοντας μια έγκυο γυναίκα ολομόναχη στο σπίτι, μακριά απ΄την πόλη και τους γιατρούς!<br />Καθώς έσκουζε η φωνή της βράχνιαζε κι αποκτούσε τόνο αποκρουστικό ενώ οι πόνοι της κοιλιάς γίνονταν όλο και πιο ισχυροί. Η αναπνοή της πολλές φορές κοβόταν απότομα και το αναψοκοκκινισμένο πρόσωπό της έλουζε άφθονος ιδρώτας που χυνόταν σα νερό απ΄τους πόρους της κεφαλής της. Έπρεπε να ξεθυμάνει και να χαλαρώσει το σώμα της ειδάλλως έθετε σε κίνδυνο το παιδί και τον εαυτό της αλλά εκείνη συνέχιζε την ανόητη γκρίνια και τους παράλογους ονειδισμούς της.<br />- Η ζηλοφθονία σου μ’ ανάγκασε ν’ αφήσω για ένα χρόνο το σπίτι στην Εκάλη και να ζήσω μαζί σου σ’ αυτό το αχούρι. Τώρα εξαιτίας σου θα γεννήσω σε κέντρο υγείας· όταν γυρίσουμε στη πόλη θα γίνω ο περίγελος της γειτονιάς! Κάνε γρήγορα, δεν αντέχω άλλο!<br />- Βάστα γυναίκα φτάνουμε, λίγο ακόμα!<br />Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής ο σύζυγος ανεχόταν αγόγγυστα τις επικρίσεις και τα υστερικά ξεσπάσματα της γυναίκας, τα οποία σταμάτησαν μόνο αφού έφτασαν στο κέντρο υγείας. Καθώς εκείνη αδυνατούσε να βαδίσει οι γιατροί την έβαλαν προσεκτικά σε φορείο. Οδηγήθηκε μες το ιατρείο. Χρειάστηκε αρκετή ώρα μέχρι να την ξαπλώσουν στην κλίνη γιατί η παραμικρή κίνηση την έκανε να πλαντάζει στον πόνο. Το θέμα της γέννησης δεν ήταν τόσο απλό όσο αρχικά πίστευαν. Οι άπειροι γιατροί του κέντρου έρχονταν αντιμέτωποι με μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Κοιτούσαν σαστισμένοι την ετοιμόγεννη γυναίκα που βογκούσε δίχως να είχαν ιδέα πως έπρεπε να δράσουν. « Τι κοιτάτε ; » φώναζε εξοργισμένος ο σύζυγος. « Κάντε κάτι, η γυναίκα μου γεννάει !». Ένας ειδικευόμενος νεαρός λοιπόν τόλμησε να πάρει την πρωτοβουλία κι ανέλαβε το ρόλο του συντονιστή αρχίζοντας να δίνει οδηγίες στους συναδέλφους και στην ετοιμόγεννη. Εκείνη τη στιγμή, δύσκολα μπορούσε να συμπεράνει κανείς αν ήταν μεγαλύτερη η ταραχή της γυναίκας και του άνδρα της ή αυτή των γιατρών. Ο αρχάριος γιατρός κρατούσε τα πόδια της ανοιχτά κι επαναλάμβανε συνεχώς τις κλασικές και αυτονόητες οδηγίες : « Χαλάρωσε, πάρε βαθιά ανάσα, μπράβο, τώρα σπρώξε! » Οι υπόλοιποι γιατροί είχαν περικυκλώσει αμήχανοι την επίτοκη και σκούπιζαν το καταϊδρωμένο απ΄το ζόρι πρόσωπό της. Ο σύζυγος της καθόταν δίπλα κρατώντας της σφιχτά το χέρι κι εμψυχώνοντάς την.<br />- Πονάω Κώστα !<br />- Μην ανησυχείς αγάπη μου, όλα θα πάνε καλά.<br />- Κώστα θα πεθάνω απ’τον πόνο.<br />- Δεν θα πάθεις τίποτα Μαίρη, είμαι εγώ εδώ. Γιατρέ κάνε κάτι !<br />Πέρασε αρκετή ώρα αποτυχημένων προσπαθειών ενώ το μωρό αρνούταν πεισματικά ν’ αποχωριστεί το ασφαλές καταφύγιο στη κοιλιά της μητέρας και να ’ρθει στον άγνωστο κόσμο των ανθρώπων. Λες κι ήξερε από τότε πως ο κόσμος τούτος δεν του ταίριαζε... Σιγά σιγά το χέρι της εξουθενωμένης γυναίκας, που είχε μπηγμένα τα δάχτυλά της στο μπράτσο του συζύγου της, άρχισε να χαλαρώνει ώσπου τελικά αφέθηκε κι έπεσε. Η αγωνία για την κατάσταση της εντεινόταν καθώς η γέννα καθυστερούσε υπερβολικά. Αφιέρωνε τώρα τις εναπομείνασες δυνάμεις της στο να σπρώξει και ν’ απομακρύνει απ΄το σώμα της το μωρό. Τα δακρυσμένα απ΄τον πόνο μάτια της είχαν ανοίξει διάπλατα με διεσταλμένες κόρες που έδιναν στο πρόσωπο της έκφραση τρόμου και θαυμασμού. Ξαφνικά, εκεί που κάθε προσπάθεια έμοιαζε καταδικασμένη σ’ αποτυχία, ο γιατρός φώναξε ενθουσιασμένος ότι ξεπρόβαλε το κεφάλι του παιδιού. Το ηθικό της γυναίκας τότε αναπτερώθηκε κι ανέκτησε απευθείας όλες τις χαμένες δυνάμεις της αρχίζοντας να σπρώχνει ακόμη δυνατότερα. Όση ώρα το μωρό έβγαινε απ΄το σώμα της ο Κώστας την κοίταζε κατάματα και την ενθάρρυνε χωρίς να στρέψει στιγμή το βλέμμα του αλλού. Τελικά η γέννα ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Μητέρα και γιος ήταν αβλαβείς. Όμως η μεγαλύτερη έκπληξη δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί. « Συγχαρητήρια κυρία Μαρία, μόλις αποκτήσατε ένα υγιέστατο αγοράκι! » είπε ο γιατρός. Ο πατέρας γύρισε αγωνιωδώς και αντίκρισε άναυδος το νεογέννητο αγόρι. Στεκόταν ενεός ρίχνοντας ξαφνικές κι απότομες ματιές μια σ’ αυτό και μια στη μητέρα του.<br />- Είναι μαύρο. Γιατί είναι μαύρο ; Γιατρέ, έτσι γεννιούνται τα παιδιά ;<br />- Ναι, Κώστα μου, έτσι γεννιούνται, μελανά.<br />- Εσύ βούλωστο! Γιατρέ απάντησε μου γιατί είναι μαύρο σαν κατράμι ; <br />Έτσι γεννιούνται τα παιδιά ;<br />- Δεν μπορώ να σας απαντήσω με βεβαιότητα, πρώτη φορά συμμετέχω σε γέννα.<br />- Έχεις παιδιά γιατρέ ;<br />- Μάλιστα, έχω μια κόρη.<br />- Κι αυτή έτσι ήταν όταν γεννήθηκε ; Μαύρη ;<br />Ο γιατρός δίσταζε να του απαντήσει. Γνώριζε πως το παιδί αυτό δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση να ’ταν δικό του. Ο λόγος ήταν προφανής : το παιδί ήταν μελαψό ενώ η γυναίκα κι ο σύζυγος ασπριδεροί. Η πρώτη κοίταζε κατάματα το γιατρό με όψη δεητική εκλιπαρώντας αθόρυβα ν’ απαντήσει καταφατικά στην ερώτηση του άντρα της. « Τι να σας πω κύριε Κώστα, πάει καιρός, δε μπορώ να θυμηθώ». Εκείνη τη στιγμή ο Κώστας μεταμορφώθηκε κυριολεκτικά σ’ άλλο άτομο. Ο ήρεμος αυτός ανθρωπάκος έγινε τώρα έξαλλος. Πέταξε σα λυσσασμένος σκύλος τα δόντια έξω απ΄το στόμα αρχίζοντας να ουρλιάζει και να βωμολοχεί. Το πρόσωπό του πήρε βλέμμα αγριεμένο, πρωτόγονο, ενώ τα δάχτυλά του δίπλωσαν σε σφιχτές γροθιές που έτρεμαν νευρικά. Καθώς ο νους του είχε θολώσει, διέλυε ότι έβρισκε μπροστά του δίχως κανείς να τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στην οργή του. Ύστερα γύρισε και κοίταξε με απειλητικό ύφος τη γυναίκα.<br />- Μωρή σκρόφα, πήγες με τον Αιγύπτιο ;<br />- Κώστα πρέπει να μ’ αφήσεις να σου εξηγήσω…<br />- Πώς τόλμησες να μ’ απατήσεις ; Θα σε σκοτώσω μωρή πουτάνα !<br />Τα δυο του χέρια τυλίχτηκαν σαν φίδια γύρω απ΄τον λεπτοκαμωμένο λαιμό της σφίγγοντας την αλύπητα και μανιωδώς. Η καταβεβλημένη γυναίκα αδυνατούσε να φέρει οποιαδήποτε αντίσταση. Τα μάτια της γούρλωσαν κατευθείαν· το σώμα της έγειρε προς τα πίσω ανίσχυρο και παραδομένο. Χρειάστηκε να επέμβουν οι γιατροί για να εκτοπιστεί ο αλλόφρων άνδρας που έσφιγγε ανελέητα τη λεχώνα σύζυγό του κοντεύοντας να την πνίξει. Μετά από λίγη ώρα τα πνεύματα τελικά ηρέμησαν. Σ’ αυτό συνέβαλε και η δόση ηρεμιστικού που χορήγησαν στον Κώστα οι γιατροί. Επικράτησε ψυχραιμία. Η γυναίκα ξεπέρασε γρήγορα το σοκ που υπέστη, αντιλαμβανόμενη πως έπρεπε να επινοήσει διάφορα εύσχημα προσχήματα πλάθοντας μια καλοστημένη ιστορία, ικανή να τιθασεύσει το θυμό του άντρα της. Αφού αξιοποίησε τη γυναικεία τέχνη του μηχανεύματος, η οποία συνθέτει με φαντασία αναρίθμητες ανυπόστατες δικαιολογίες δημιουργώντας μια αδαμάντινη αλήθεια, κατάφερε να πείσει το σύζυγό της πως την νύχτα εκείνη της απιστίας ήταν τυφλωμένη απ΄το μεθύσι κι είχε χάσει τα λογικά της.<br />- Συγχώρεσε με Κώστα, δεν ήξερα τι έκανα.<br />- Και τι θα κάνουμε τώρα με το μούλικο ; Εγώ ξένο παιδί στην οικογένειά μου δε θρέφω. Να τ’ αφήσεις στο πατέρα του.<br />Έτσι κι έγινε. Όση ώρα οι γιατροί καθάριζαν και τύλιγαν σε σπάργανα το νεογέννητο μωρό ο άντρας πήρε στην αγκαλιά τη κατάκοπη γυναίκα του, λερωμένη όπως ήταν, και την οδήγησε βιαστικά στ’ αμάξι. Ένας γιατρός τους διέκρινε ενώ έφευγαν κι έσπευσε να τους προειδοποιήσει πως η μετακίνηση της λεχώνας ήταν άκρως επικίνδυνη για την υγεία της. Αυτός όμως αγνόησε τα λόγια του κι έβαλε μπροστά τη μηχανή. Από τότε κανείς δεν έμαθε νέα για το αντρόγυνο. Η ντροπή τους εξώθησε να μετακομίσουν μακριά για να γλιτώσουν απ’ το κοινωνικό στιγματισμό. Η μητέρα εγκατέλειψε ανενδοίαστα το μικρό νεογέννητο αγόρι σα να μην ήταν ποτέ δικό της. Σα να μη βγήκε ποτέ από τα σπλάχνα της… Στη κλίνη όπου γεννήθηκε το μωρό ήταν αφημένο ένα χαρτί στο οποίο ήταν γραμμένο τ’ όνομα του αληθινού πατέρα.<br />Το μωρό μεταφέρθηκε στο πλησιέστερο νοσοκομείο για να μπει σε θερμοκοιτίδα. Ο πατέρας ειδοποιήθηκε το ίδιο βράδυ για τη γέννηση του παιδιού. Οι γιατροί επέμεναν με βεβαιότητα ότι το μωρό ήταν δικό του αλλά εκείνος ήταν δύσπιστος κι αρνιόταν ν’ αναγνωρίσει τη κηδεμονία του δίχως απτές αποδείξεις. Τελικά οι αμφιβολίες για την πατρότητά του καταπνίγηκαν όταν ενημερώθηκε απ΄τους γείτονες πως η Μαρία, η έγκυος γυναίκα με την οποία είχε συνευρεθεί κρυφά πριν περίπου εννιά μήνες, εγκατέλειψε με οδύνες τοκετού το σπίτι και γέννησε - σύμφωνα με μια είδηση που την επιβεβαίωναν κι οι γιατροί - ένα μελαψό αγοράκι. Το παιδί αυτό δεν μπορούσε παρά να ήταν δικό του. Αναγνώρισε λοιπόν τη κηδεμονία του κι ανέλαβε υπεύθυνα το χρέος του σαν πατέρας να αναθρέψει το παιδί. Στην ανατροφή αυτή τροχοπέδη στάθηκε η δυσχερής έως άθλια οικονομική του κατάσταση. Δούλευε ως εργάτης και καταπιανόταν με κάθε είδους χειρωνακτική εργασία στο χωριό. Σκάψιμο, στρώσιμο τσιμέντου και χτίσιμο ήταν οι πιο συνηθισμένες δουλειές που έκανε με αντάλλαγμα ένα πενιχρό και ντροπιαστικό μεροκάματο. Τα χρήματα που έπαιρνε δεν επαρκούσαν για να συντηρήσει το γιο του. Γι’ αυτό έπρεπε να βρει παράλληλα μια νέα δουλειά ώστε να εξασφαλίσει την ανατροφή και την προστασία του μικρού του παιδιού. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες όμως ο πατέρας δεν αισθάνθηκε ποτέ το παιδί του σαν άχθος στην πλάτη του. Μπορεί να κόπιαζε περισσότερο θυσιάζοντας και τις ελάχιστες ώρες ξεκούρασης που διέθετε, μπορεί να εξαντλούσε τις αντοχές του και να πιλάτευε το καταπονημένο του σώμα αλλά το παιδί γι’ αυτόν ήταν ένα απρόσμενο και θείο δώρο. Δεν ένιωσε μήτε στιγμή δεσμευμένος απ΄την παρουσία του. Απεναντίας η συντροφιά εκείνου πλημμύριζε μ’ ευτυχία κι αγαλλίαση την καρδιά του. Η ζωή του απόκτησε νόημα. Μαζί με το γιο γεννήθηκε κι ένα αγνό συναίσθημα αγάπης μες τη ψυχή του πατέρα που γέμισε την ασπρόμαυρη καθημερινότητά του με χρώματα αισιοδοξίας.<br />Το μωρό μεγάλωσε γρήγορα και βγήκε απ’ το νοσοκομείο. Εντωμεταξύ ο πατέρας κατόρθωσε να βρει δεύτερη δουλειά. Τα μεσημέρια αναλάμβανε εργασίες στις αυλές των συγχωριανών και τ’ απογεύματα δούλευε στα χωράφια του νέου του αφεντικού. Η χρονοβόρα εργασία του καθιστούσε αναγκαία τη διάθεση της φύλαξης του μωρού. Το μοναδικό άτομο που προσφέρθηκε να φροντίσει το παιδί ήταν η Μανωλού, μια χήρα γριά, εύστροφη μεν για την ηλικία της πλην όμως πανούργα και συμφεροντολόγα. Η πονηρή αυτή χήρα γνώριζε πως κανένας άντρας μες το χωριό δεν θ’ άφηνε τη γυναίκα του να επιμεληθεί το παιδί του Αιγυπτίου. Το περιστατικό της γέννας ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει μια σειρά ασύδοτων συκοφαντιών εναντίον του και να βαφτιστεί γυναικοθήρας. Καθώς η χήρα είχε επίγνωση αυτής της κατάστασης ζήτησε ως ανταμοιβή της προστασίας του μωρού ολόκληρο το δεύτερο μισθό του. Εκείνος δίχως να έχει άλλη επιλογή δέχτηκε τη συμφωνία.<br />Η φύλαξη όμως ήταν μόνο μια πτυχή του προβλήματος της ανατροφής. Το μωρό είχε ανάγκη να τραφεί με γάλα κι ο πατέρας έπρεπε επειγόντως να βρει μια λύση. Δίχως να είχε άλλη επιλογή πήγαινε από σπίτι σε σπίτι έχοντας το μωρό αγκαλιά κι αναζητώντας απεγνωσμένα μια έγκυο ή μια λεχώνα πρόθυμη να το βυζάξει. Οι ικεσίες του όμως δεν κατάφεραν να συγκινήσουν τις σκληρές καρδιές των συγχωριανών. Όσες φορές κι αν παρακάλεσε τις γυναίκες για βοήθεια οι οικοδεσπότες τον έδιωχναν μ’ απειλές φοβούμενοι πως ήταν ικανός να κλονίσει τις συζυγικές τους σχέσεις. Οι προσπάθειες του εξαντλήθηκαν κι αποδείχτηκαν ατελέσφορες. Ακόμη κι αν το μητρικό ένστικτο προκαλούσε τη συμπόνια και τον οικτιρμό των γυναικών ο αυταρχισμός των ανδρών τις απαγόρευε να προσφέρουν τη βοήθειά τους. Όλοι οι άλλοι κάτοικοι σιωπούσαν μπροστά σ’ αυτό το έγκλημα αδιαφορίας που διέπρατταν οι οικοδεσπότες σε βάρος ενός μωρού παιδιού, την αθώα ψυχή του οποίου δεν είχε προλάβει ακόμη να μαγαρίσει η ανθρώπινη κακία. Το σπαρακτικό του κλάμα δυνάμωνε συνεχώς με την ελπίδα πως θα έβρισκε ανταπόκριση και θ’ άγγιζε κάποια ευαίσθητη ανθρώπινη χορδή μέσα σ’ ένα κόσμο σκληρότητας κι αναλγησίας. Πέρασαν δύο μέρες και το παιδί παρέμεινε νηστικό σιγοσβήνοντας στην αγκαλιά του πατέρα του. Το πρόσωπό του έγινε ωχρό, τα λεπτά του χείλη μελάνιασαν, ζάρωσαν και τραβήχτηκαν μες το στόμα. Η φωνή του είχε κλείσει και δεν μπορούσε πια να κλάψει. Έβγαζε μόνο μια ανατριχιαστική βραχνάδα που ηχούσε σαν ξεψύχισμα. Το μέτωπό του ζεματούσε και το λεπτοφυές σώμα του κλυδωνιζόταν από απότομους σπασμούς. Ήταν παιδί λυμφατικό γι’ αυτό και η αφαγία διατάραξε αμέσως τη λεπτή ισορροπία της υγείας του και το ’κανε ν’ αρρωστήσει. Όλες οι προσπάθειες του πατέρα για να θραφεί το μωρό ήταν ανώφελες. Η δεύτερη μέρα αναζήτησης πέρασε κι ο ήλιος θλιμμένος αποχώρησε νωχελικά στη δύση ρίχνοντας ρόδινες αχτίδες παρηγοριάς προτού κρυφτεί πίσω απ’ της κορυφογραμμές των βουνών. Απλώθηκε πυκνό σκοτάδι που έπνιξε και τις στερνές κουβέντες των γεροχωριατών οι οποίοι σύχναζαν έως αργά στο καφενείο της μικρής πλατείας. Όλοι επέστρεψαν γλαρωμένοι στα σπίτια τους για να κοιμηθούν ανοίγοντας πρώτα τα παραθυρόφυλλα γιατί ο συγκερασμός καλοκαιρινής ζέστης και άπνοιας που επικρατούσε έκανε την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Ο ομιχλώδης ουρανός ασάλευτος, με μια κυρτή ασημένια γραμμή για φεγγάρι στα δεξιά σαν σπασμένο κοντύλι, το χωριό ναρκωμένο απ’ την αφόρητη ζέστη και την αταραξία του αέρα, η σιωπή αδιόρατα απλωμένη ολόγυρα να σπέρνει τρομαχτική ηρεμία η οποία ανάδευε άρωμα νέκρας και γαλήνης. Νύχτα στεναχτική, νύχτα πένθιμη. Τα μεσάνυχτα ένας νεαρός δάσκαλος – που έλειπε για μικρό χρονικό διάστημα απ’ το χωριό - αντίκρισε τον πατέρα γονατισμένο σε κάποιο πέτρινο σοκάκι να κρατά ανέλπιδος πια το κοιμισμένο μωρό στην αγκαλιά του θωπεύοντας το απαλό δέρμα του προσώπου του. Απ’ τις αραιές τρίχες του κεφαλιού του, το οποίο θαρρεί κανείς πως ήταν στην αφή του μαλακό σαν πηλός, χύθηκε λίγος ιδρώτας, ένδειξη μάλλον πως έπεφτε ο πυρετός. Ο πατέρας όμως δεν έτρεφε άλλες ελπίδες για τη σωτηρία του παιδιού του. Η απελπισία κι ο αβάσταχτος πόνος συνταιριασμένος με την αγρυπνία τον έφεραν σε παραλήρημα. Έκλεγε δυνατά κι ολοφυρόταν, γελούσε νευρικά και παραμιλούσε, κόντευε μ’ άλλα λόγια να διαπεράσει ανέκκλητα τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τα όρια τρέλας και λογικής. Ο δάσκαλος τον πλησίασε. Είδε το κεφάλι του μωρού να γέρνει ταλαίπωρο προς την πλάτη του και το πρησμένο στόμα του να κρέμεται ανοιχτό. Ανέπνεε κοφτά με δυσφορία, δίχως να λαμβάνει κάθε φορά τις ίδιες ποσότητες αέρα. Η καχεξία του σώματος μαζί με τη νηφαλιότητα του χλωμού προσώπου έδιναν την εντύπωση παραίτησης και υποταγής στο θάνατο.<br />- Ακίλ εσύ είσαι ; Tι γυρεύεις τέτοια ώρα μες τα σκοτάδια άνθρωπέ μου ; Για όνομα του θεού εσύ είσαι ράκος! Μαύρο χάλι! Και το μωρό; τίνος είναι το μωρό που κρατάς ;<br />Ο πατέρας έλεγε συνεχώς ασυναρτησίες, μπέρδευε τη γλώσσα του, περιέπλεκε λέξεις ελληνικές με αιγυπτιακές καθώς και με άλλες ανύπαρκτες που γεννοβολούσε το σκοτεινιασμένο μυαλό του. Μέσα απ’ τα παραληρηματικά του λόγια, τα οποία συνοδεύονταν από σπασμωδικές κινήσεις του σώματος θυμίζοντας αρχέγονη διάλεκτο, ο δάσκαλος διέκρινε τον Ακίλ να αναφέρει πως το παιδί ήταν δικό του. Βέβαια, στην κατάσταση τρέλας στην οποία βρισκόταν τα λόγια του περισσότερο με φαντασιοπληξίες έμοιαζαν παρά με αληθινά. Η ομοχρωμία όμως του δέρματός τους τα επαλήθευε ως ένα βαθμό. Ο δάσκαλος, Στέλιος Αργυρόπουλος στο όνομα, ανακάλεσε τότε στη μνήμη του μια σύντομη συζήτηση που είχε κάνει με τον Ακίλ πριν φύγει απ’ το χωριό. Εκείνος του είχε ανακοινώσει με ασυγκράτητη χαρά και πρόσωπο ζωγραφισμένο με τόνο υπέρμετρης ευτυχίας πως θα έπαιρνε σύντομα το γιο του απ’ το νοσοκομείο της πόλης. Συνδύασε λοιπόν τα γεγονότα και κατέληξε πως πράγματι το μωρό ήταν δικό του. Έμελλε όμως να διαγνώσει άμεσα το πρόβλημα του καθώς αυτό φαινόταν πως εγκατέλειπε, όσο κυλούσε ο χρόνος, τη μάχη με τη ζωή. Πήρε προσεκτικά το παιδί απ’ την αγκαλιά του πατέρα, τσίμπησε ελαφρά τα μικροκαμωμένα χέρια του κι άνοιξε τα σφαλισμένα του βλέφαρα. Εκείνο βρισκόμενο σε λήθαργο δεν αντιδρούσε σε κανένα ερέθισμα. Θα έπαιρνε όρκο κανείς πως είχε πεθάνει αν οι χτύποι της καρδιάς του και η κοφτή, ακανόνιστη ανάσα του δεν πρόδιδαν ότι ήταν ζωντανό. Τότε ο Στέλιος στράφηκε ξανά στον πατέρα.<br />- Ακίλ άκουσε με προσεχτικά. Πρέπει να συνέλθεις. Αν μου πεις τι έχει το μωρό σου θα βοηθήσω να γίνει καλά. Ηρέμησε και πες μου τι έπαθε το παιδί σου.<br />Ο Ακίλ δεν είχε ανακτήσει ακόμα ούτε τη ψυχραιμία ούτε τη λογική του ενάργεια· ο νους του παρέμενε καταχνιασμένος. Καταλάβαινε - αν και μετά βίας - τα λόγια του δασκάλου αλλά η τρομερή σύγχυση κι ο συσκοτισμός του μυαλού δεν του επέτρεπαν ν’ ανταποκριθεί. Ο Στέλιος απ’ την άλλη έκρινε αναγκαίο να μεταφέρει άμεσα το μωρό στο νοσοκομείο αλλά φοβούμενος την αντίδραση του πατέρα δεν αποπειράθηκε ούτε στιγμή να το κάνει. Ήταν πολύ πιθανό στην παρούσα κατάσταση να παρανοήσει τα κίνητρα του και να επιτεθεί υπερασπιζόμενος το παιδί του. Δεν μπορούσε να το ρισκάρει. Εντωμεταξύ κάθε λεπτό αδράνειας που περνούσε δυσχέραινε την κατάσταση της υγείας του μικρού αγοριού και λιγόστευε τις ελπίδες για επιβίωση. Πολυτέλεια για χάσιμο χρόνου δεν υπήρχε. Η μοίρα του μωρού κρινόταν απ’ το αν ο πατέρας του κατάφερνε εγκαίρως να διώξει τα σύννεφα παραφροσύνης απ’ τη θολή του σκέψη απαντώντας με σύνεση στο δάσκαλο.<br />- Το χάνω το παιδί μου κύριε Στέλιο. Είναι νηστικό δυο μέρες και πρέπει να πιει γάλα αλλά δεν δέχεται καμιά να το θηλάσει. Κάνε κάτι σε παρακαλώ !<br />Ο Στέλιος δε καθυστέρησε μήτε λεπτό. Η σκέψη του κινήθηκε αστραπιαία αναζητώντας μια διέξοδο στο φαινομενικά άλυτο πρόβλημα. « Μείνε εδώ που είσαι, θα γυρίσω πίσω σε δέκα λεπτά » δήλωσε κι έφυγε τρέχοντας. Πράγματι μετά από λίγη ώρα επέστρεψε λαχανιασμένος έχοντας μια μεγάλη στάμπα ιδρώτα στη φανέλα του. Τα βλέφαρά του πετάριζαν ενοχλημένα απ’ την αλμύρα που άφηνε στα μάτια ο ιδρώτας ενώ η καρδιά του κλωτσούσε βαρύγδουπα στο στήθος γεμάτη αγωνία. Στο αριστερό του γόνατο ανάβλυζε αίμα από μια φρέσκια πληγή. Πρέπει να σκόνταψε στο λιθόστρωτο καθώς έτρεχε βιαστικά μες το σκοτάδι. Ζύγωσε κατευθείαν το μωρό. Κρατούσε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι με στενό στόμιο το οποίο περιείχε γάλα γαίας, το πλησιέστερο γάλα, όπως είχε ο ίδιος κάποτε διαβάσει, στο μητρικό.<br />- Πώς θα χωνέψει γάλα ζώου κύριε Στέλιο ; Χρειάζεται να πιει ανθρώπινο. Να το πάμε στο νοσοκομείο όσο ακόμα είναι καιρός.<br />- Το νοσοκομείο είναι μακριά Ακίλ κι ο χρόνος μας βιάζει. Έχε μου εμπιστοσύνη, ξέρω τι κάνω.<br />Πλησίασε το μπουκάλι στο στόμα του παιδιού κι έριξε για αρχή φειδωλά λίγες σταγόνες. Τότε συνέβη κάτι απρόσμενο. Το παιδί άνοιξε μεμιάς τα στρογγυλά του μάτια διάπλατα κι άρχισε να ρουφά λαίμαργα το άνοστο κατσικίσιο γάλα. Έπινε ακατάπαυστα έχοντας γραπώσει γερά με τα λεπτεπίλεπτα δάχτυλά του το γυάλινο μπουκάλι. Άσβεστη δίψα, όμοια μ’ αυτή ενός νεροκαμένου στην έρημο ο οποίος την ύστατη στιγμή ανακαλύπτει πηγή τρεχούμενων υδάτων. Κι όση ώρα έπινε με βουλιμία το γάλα το πρόσωπό του ανακάρωνε, έβρισκε πάλι το χαμένο σφρίγος και την παιδική του αύρα, ξεχείλιζε από ζωντάνια. Η ιδέα του Στέλιου αποδείχτηκε θαυματουργή. Το εξασθενημένο νεογνό κατάφερε να κερδίσει τη μάχη με το θάνατο. Πατέρας και δάσκαλος αγκαλιάστηκαν με δάκρυα χαράς κι ανακούφισης.<br />Ο πυρετός έπεσε και το μωρό συνήλθε. Από κείνη τη μέρα το τάισμα με γάλα γαίας καθιερώθηκε κι έδωσε μόνιμη λύση στο θέμα της διατροφής του. Όσο για τη φύλαξη, την ανέλαβε η Μανωλού η οποία καρπωνόταν με αναισθησία στυγνού εκμεταλλευτή το μισό εισόδημα του πατέρα. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα και αδιάκριτα σα λεπτά. Το παιδί αναπτύχθηκε, συμπλήρωσε ένα χρόνο ζωής και βαφτίστηκε Σταύρος Ελευθεριάδης. Το επίθετο ήταν της μητέρας του και το όνομα ελληνικό για να τον αντιμετωπίζουν και να τον αισθάνονται όλοι σαν ομοεθνή τους. Ο Σταύρος όμως είχε ήδη δεχτεί από νεογνό τα βάναυσα χτυπήματα του ρατσισμού με την αδιαφορία τον συγχωριανών του όταν αυτός λιμοκτονούσε. Αφού εκείνοι δεν έδειξαν οίκτο για ένα ετοιμοθάνατο μωρό πώς θα έδειχναν ύστερα σεβασμό σ’ ένα παιδί ή σ’ έναν άντρα; Ήταν αδύνατο.<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=2086&c=760&f=cwipf241400407085419" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a></div><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-4431580350467055655?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-75883583157079536242011-07-10T23:35:00.002+03:002011-07-10T23:36:36.063+03:00Λίγο ακόμαΈνα τραγουδάκι για να κάνω αισθητή την παρουσία μου μετά απο δέκα μέρες "αποχής" συν αυτές που θα ακολουθήσουν...<br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/I1dWX93Pj7s?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/I1dWX93Pj7s?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="440" height="390"></object><br /><br /><b>Παλιοί</b> καλοί goin' through...<br /><br />Καλό καλοκαίρι. Και... μείνετε συντονισμένοι για... <i>μια στιγμή αργότερα</i> :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7588358315707953624?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-54270814667675830882011-06-30T22:25:00.002+03:002011-07-02T13:51:35.612+03:00Μη σημαδέψεις την καρδιά μου (Τάσος Λειβαδίτης)<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Αδερφέ μου, σκοπέ <br />αδερφέ μου, σκοπέ <br />σ' ακούω να περπατάς πάνω στο χιόνι <br />σ' ακούω να περπατάς πάνω στο χιόνι <br />σ' ακούω που βήχεις μες στην παγωνιά <br />σε γνωρίζω, αδερφέ μου <br />και με γνωρίζεις. <br />Στοιχηματίζω ότι έχεις μια κοριτσίστικη φωτογραφία στην <br />τσέπη σου. <br />Στοιχηματίζω αριστερά μέσα στο στήθος σου πως έχεις μια <br />καρδιά. <br />Θυμάσαι; <br />Είχες κάποτε ένα τετράδιο ζωγραφισμένο χελιδόνια <br />είχα κάποτε ονειρευτεί να περπατήσουμε κοντά - κοντά <br />στο κουτελό σου ένα μικρό σημάδι απ' την σφεντόνα μου <br />στο μαντήλι μου φυλάω διπλωμένα τα δάκρυά σου <br />στην άκρη της αυλής μας έχουν ξεμείνει τα σκολιανά <br />παπούτσια σου <br />στον τοίχο του παλιού σπιτιού φέγγουν ακόμα <br />με κιμωλία γραμμένα τα παιδικά μας όνειρα. <br />Γέρασε η μάνα σου σφουγγαρίζοντας τις σκάλες των <br />υπουργείων <br />το βράδυ σταματάει στη γωνιά <br />κι αγοράζει λίγα κάρβουνα απ' το καρότσι του πατέρα μου <br />κοιτάζονται μια στιγμή και χαμογελάνε <br />την ώρα που εσύ γεμίζεις τ' όπλο σου <br />κ' ετοιμάζεσαι να με σκοτώσεις. <br />Βασίλεψαν τα πρωϊνά σου μάτια πίσω απο ένα κράνος <br />άλλαξες τα παιδικά σου χέρια μ' ένα σκληρό ντουφέκι <br />πεινάμε κ' οι δυο για ένα χαμόγελο <br />και μια μπουκιά ήσυχο ύπνο. <br />Ακούω τώρα τις αρβύλες σου στο χιόνι <br />σε λίγο θα πας να κοιμηθείς <br />καληνύχτα, λυπημένε αδερφέ μου <br />αν τύχει να δεις ένα μεγάλο αστέρι είναι που θα <br />σε συλλογίζομαι <br />καθώς θ' ακουμπήσεις τ' όπλα σου στη γωνιά θα ξαναγίνεις <br />ένα σπουργίτι. <br />Κι όταν σου πουν να με πυροβολήσεις <br />χτύπα με αλλού <br />μη σημαδέψεις την καρδιά μου. <br />Κάπου βαθιά της ζει το παιδικό σου πρόσωπο. <br />Δεν θα' θελα να το λαβώσεις. <br /> <i>Τάσος Λειβαδίτης</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-5427081466767583088?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-81318667348652127502011-06-25T15:43:00.012+03:002011-09-02T11:56:33.261+03:00Ο κυνηγός της ελευθερίας<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ο κυνηγός της ελευθερίας δεν είχε όπλο<br />ούτε και βλέψεις εχθρικές.<br />Ήταν φτωχός<br />δεν είχε μήτε ρούχα να φορέσει,<br />μόνο είχε μια πλούσια καρδιά, ερωτευμένη με τους χτύπους της.<br /><br />Τον νόμιζαν τρελό<br />καθώς έτρεχε γυμνός μες τα χωράφια<br />και τραγουδούσε φωναχτά<br />λέξεις απλές κι ακατανόητες. <br /><br />Οι ρακένδυτοι είλωτες των χωραφιών<br />γελούσαν με τη γύμνια του κορμιού του<br />κι οργίζονταν με την προκλητική φωνή του<br />που σαν χείμαρρος κατέβαζε σκέψεις απαγορευμένες<br />και ηχούσε -αν πρόσεχε κανείς- σαν καλόγνωμη επίπληξη.<br /><br />Έτρεχε δίχως σταματημό, δίχως ντροπή, δίχως δεύτερη σκέψη,<br />με τον ήλιο να καίει το ακάλυπτο δέρμα του,<br />τα ξυπόλητα πόδια του να σφαγιάζονται στον πόνο<br />και το στήθος να χαροπαλεύει ν' ανασάνει.<br /><br />Έτρεχε μέχρι που τον ζήλεψαν<br />και τότε όπως έσκιζε ατρόμητα τα στάχυα<br />έλαβε θανάσιμη δαγκωματιά φιδιού. <i>Crux</i><br /> <i> </i><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=1993&c=760&f=cwipf540762589702606" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-8131866734865212750?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-71938971579484936962011-06-24T16:07:00.006+03:002011-06-24T23:40:56.184+03:00Τη χάσαμε τη μπάλα.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Όσο κι αν θέλουμε ν' αποφύγουμε την τηλεοπτική ενημέρωση αναζητώντας διαφορετικούς και πιο αξιόπιστους τρόπους ενημέρωσης, αυτή μας αναγκάζει μερικές φορές ν' ασχοληθούμε μαζί της λόγω της ευρείας επιρροής της. Προσωπικά, οι συνεχείς τοποθετήσεις και επικρίσεις για τον παραπλανητικό τρόπο λειτουργίας της έχουν καταντήσει κουραστικές. Ωστόσο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες με το θέμα του ποδοσφαίρου ξεπερνάει κάθε όριο δημοσιογραφικής ανευθυνότητας.<br />Είναι απορίας άξιον πώς το ενδιαφέρον του κόσμου συνεχίζει να ταυτίζεται με την τηλεοπτική σφαίρα ενδιαφερόντων. Η τηλεοπτική ενημέρωση δημιουργεί ουσιαστικά ένα "μονόδρομο ειδήσεων" ο οποίος κατευθύνει τη σκέψη και την προσοχή λειτουργώντας αποπροσανατολιστικά. Ενώ το γνωρίζουμε όλοι αυτό, συνεχίζουμε να <br /><a name='more'></a>πέφτουμε θύματα χειραγώγησης. Στη χειραγώγηση αυτή συμβάλλει και η εντυπωσιοθηρία των ειδήσεων. Την περίοδο για παράδειγμα που η αμερικάνικη πολιτική αξιοπιστία είχε κλονιστεί απ΄τις αποκαλύψεις του WikiLeaks έκαναν την εμφάνισή τους στη γη οι εξωγήινοι. Σήμερα, παραμονές ψήφισης του μεσοπρόθεσμου, η τηλεόραση μιλάει σχεδόν αποκλειστικά για τα στημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Καθώς ο κόσμος έχει ταλαιπωρηθεί απ΄την υπερπληροφόρηση των πολιτικών εξελίξεων δείχνει προθυμία να στρέψει σε κάποιο άλλο πιο εύπεπτο ίσως θέμα την προσοχή του. Αυτό που πρέπει όμως να προσέξουμε είναι πως πολλές φορές<b> η άσκοπη και συνεχής πολιτική ενημέρωση έχει στόχο να απωθήσει την ουσιαστική πολιτική ενημέρωση</b>. Κι αυτό το καταφέρνει στρέφοντας το ενδιαφέρον της απηυδισμένης απ΄τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις μάζας σε πιο ευχάριστα και συγκλονιστικά για την τηλεόραση θέματα σε κρίσιμες πολιτικές στιγμές. Η φράση : <i>ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις</i> αναφέρεται επίτηδες καθώς δέσποζε σαν τίτλος τον τελευταίο καιρό σε όλες τις καρτέλες των ειδήσεων των καναλιών. Βέβαια, το μεσοπρόθεσμο θα γίνει η νούμερο ένα είδηση αλλά σκοπίμως καθυστερημένα για να μετριαστούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι πιέσεις και οι αντιδράσεις του λαού. Το πιο δύσκολο για μια πολιτική απόφαση είναι να παρθεί και όχι να εκτελεστεί...<br /> Ειλικρινά, αυτές οι επισημάνσεις γίνονται όλο και πιο κουραστικές και ψυχοφθόρες. Ο τηλεθεατής οφείλει να μην παρασύρεται <b>ούτε</b> και <b>να συγκινείται</b> απευθείας απ΄τις ειδήσεις που παρακολουθεί. Ας γίνει η κριτική στάση όχι μόνο θεωρητική αλλά και πρακτική στάση. Η επιφυλακτικότητα και η αυτοσυγκράτηση μας πρέπει να είναι διαρκώς εν ενεργεία. Η καχυποψία μάλιστα όχι μόνο είναι επιτρεπτή στο θέμα της παρακολούθησης των ειδήσεων αλλά και απαραίτητη. Διαφορετικά το ρεύμα των ειδήσεων θα μας παρασέρνει ανελλιπώς...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-7193897157948493696?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-85322157841150503862011-06-18T14:09:00.001+03:002011-06-18T14:46:57.786+03:00Ατομική ιδιοκτησία και αθανασία.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Συζητώντας για την απληστία του ανθρώπου καταλήγουμε γρήγορα στο συμπέρασμα ότι αυτή έχει τις ρίζες της στον ανθρώπινο εγωισμό. Αρκεί όμως αυτό το γενικό συμπέρασμα για να δικαιολογήσουμε την ακόρεστη δίψα για πλούτο, δύναμη και εξουσία ; Έχουμε σίγουρα αναρωτηθεί κάποια στιγμή γιατί συνεχίζει να επιδιώκει και να "κυνηγάει" τον πλούτο ένας κεφαλαιοκράτης που ήδη κατέχει αναρίθμητα χρήματα και εξουσία. Που οφείλεται άραγε αυτός ο μάταιος αγώνας για περαιτέρω απόκτηση ; Μέχρι πριν λίγο καιρό θα απαντούσα πως οφείλεται αποκλειστικά στην τέρψη που χαρίζει η επιβολή της κυριαρχίας - αφού η κατοχή χρημάτων σχετίζεται άμεσα με τη κατοχή κοινωνικής δύναμης. Είναι όμως ολοκληρωμένη απάντηση ;<br />Παρακάτω ένα απόσπασμα απ΄το βιβλίο " <b><i>Να έχεις ή να είσαι;</i></b> " του Έριχ Φρομ :<br /><br /><a name='more'></a><br /><br />Η ανάγκη της κατοχής στηρίζεται και κάπου αλλού : στη <i>δοσμένη βιολογική επιθυμία για ζωή</i>. Είτε είμαστε ευτυχισμένοι, είτε δυστυχισμένοι, το σώμα μας μας παρακινεί να αγωνιζόμαστε για την <i>αθανασία</i>. Αφού, όμως, ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, ψάχνουμε για λύσεις που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι, παρά τις εμπειρικές αποδείξεις, είμαστε αθάνατοι. Η επιθυμία αυτή έχει πάρει κατά καιρούς πολλές μορφές όπως : η πίστη των Φαραώ ότι τα σώματά τους φυλαγμένα μέσα στις πυραμίδες θα έμεναν αθάνατα, ή οι θρησκευτικές φαντασιώσεις στις πρώτες κοινωνίες των κυνηγών για μετά θάνατο ζωή, ή ο χριστιανικός και ο ισλαμικός παράδεισος. Στη σύγχρονη κοινωνία, από το δέκατο όγδοο αιώνα, η "ιστορία" και το "μέλλον" έχουν γίνει τα υποκατάστατα του χριστιανικού παραδείσου. Η φήμη, η διασημότητα, πολλές φορές και με την αρνητική τους έννοια - οτιδήποτε μπορεί να μας εγγυηθεί μια θεσούλα στο αρχείο της ιστορίας - αποτελεί μια μικρή δόση αθανασίας. Η μανιακή επιθυμία για απόκτηση φήμης δεν είναι μόνο μια κοσμική ματαιοδοξία - έχει και μια θρησκευτική ποιότητα γι΄αυτούς που δεν πιστεύουν πια στις παραδοσιακές δοξασίες ( το φαινόμενο παρατηρείται συχνά στους πολιτικούς αρχηγούς ). Η δημοσιότητα στρώνει το δρόμο για την αθανασία, και αυτοί που ασχολούνται με τις δημόσιες σχέσεις έχουν γίνει οι νέοι ιερείς.<br /> Αλλά περισσότερο ίσως από καθετί άλλο, <b>η απόκτηση ατομικής ιδιοκτησίας αποτελεί την εκπλήρωση της επιθυμίας για αθανασία</b>, και γιαυτό η τάση του <i>έχειν </i>περιέχει τόση δύναμη. Αν <i>ο εαυτός μου</i> αποτελείται από αυτά που <i>έχω</i>, τότε είμαι αθάνατος, με την προϋπόθεση ότι τα αντικείμενα που έχω είναι αθάνατα. Από την αρχαία Αίγυπτο μέχρι σήμερα - από τη φυσική αθανασία μέσα από τη μουμιοποίηση του σώματος, μέχρι την ψυχική αθανασία μέσα από τη διαθήκη - οι άνθρωποι έχουν μείνει ζωντανοί πέρα από τη φυσική/ψυχική διάρκεια της ζωής τους. Μέσα από τη νομική δύναμη της διαθήκης καθορίζεται για τις επερχόμενες γενιές η διάθεση της ιδιοκτησίας μας. Έτσι, τέλος, μέσα από τους κληρονομικούς νόμους, στο βαθμό που είμαι κεφαλαιοκράτης, γίνομαι και αθάνατος.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-8532215784115050386?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-50267213754987688412011-06-17T22:46:00.002+03:002011-06-17T22:48:19.634+03:00Δημοκρατική παιδεία<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τα βίντεο βρήκα απ΄το blog του <a href="http://zbaro.blogspot.com/">Rosso Nero</a><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ldJPd_V501I?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ldJPd_V501I?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="480" height="390"></object><br /><i><br /></i><br /><i>η συνέχεια με κλικ πιο κάτω </i><br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2JKcC-HXnCU?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2JKcC-HXnCU?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="480" height="390"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-5026721375498768841?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-84435441720516594052011-06-10T17:51:00.012+03:002011-06-11T14:29:43.955+03:00Με τη ματιά του μικροσκοπίου.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">Απαλλάσσομαι από έγνοιες και σκοτούρες που τυραννούν το μυαλό. Δραπετεύω δίχως βιασύνη απ΄το αόρατο κελί της καθημερινής ρουτίνας. Διώχνω φόβους και αρνητικές σκέψεις και παύω να αναμασάω τη στερεότυπη ερώτηση : <span style="font-family: "Times New Roman";">«</span> Γιατί σ' εμένα<span style="font-family: "Times New Roman";"> ; »</span>. Εξάλλου, κάθε φορά που κάνω αυτή την ερώτηση η μοίρα μου απαντάει :</span><br /><span style="font-size: large;"><i>- Θέλεις να μάθεις γιατί σε εσένα ; Γιατί έπρεπε απλώς σε κάποιον να τύχει, αχάριστε. </i></span><br /><span style="font-size: large;">Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί με αποκαλεί έτσι. </span><br /><span style="font-size: large;">- Για ποιο λόγο είμαι αχάριστος ;</span><br /><span style="font-size: large;">- <i>Επειδή εσύ όπως<a name='more'></a> κι άλλα εκατομμύρια ανθρώπων παραμένετε το ίδιο απελπιστικά μεμψίμοιροι και πεσιμιστές. Βλέπετε μόνο τα στραβά, τόσο ανάποδοι είστε ! Ανάθεμα ! Σκεφτείτε λίγο κι εμένα. Πρέπει να κάνω μια μοιρασιά κι όλοι γκρινιάζουν αν δεν τους φέρω τα πολυπόθητα δώρα της ευτυχίας. Δεν είμαι ο άγιος Βασίλης ανόητοι ! Η μοίρα είμαι.</i></span><br /><span style="font-size: large;"><i>- </i>Ωραία λοιπόν. Δείξε μου έστω μια τυχερή μου στιγμή. Δεν ζητώ τίποτε άλλο ! Μια στιγμή που να ενδιαφέρθηκες αληθινά για μ' ένα κι εγώ θα πάψω οριστικά να γκρινιάζω.</span><br /><span style="font-size: large;"><i>- Το ορκίζεσαι ;</i></span><br /><span style="font-size: large;">- Το ορκίζομαι.</span><br /><span style="font-size: large;"><i>- Τότε κοίτα στο μικροσκόπιο...</i></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Γυρίζω το χρόνο πίσω. Δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια. Οκτώβριος μήνας λογικά, το 1993 πριν ακόμη βρεθώ στην εμβρυώδη κατάστασή μου. Είμαι κατά 1900 χιλιοστά μικρότερος, αδιόρατος στο γυμνό ανθρώπινο μάτι. Σ' αυτό τον κόσμο ακόμη και οι κόκκοι άμμου μοιάζουν με πανύψηλες αμμοθίνες. Δεν υπερβάλλω! Αλλά για να με καταλάβεις πρέπει να έρθεις αυτή τη στιγμή μαζί μου σ' ένα μικρό και συναρπαστικό ταξίδι στο μικρόκοσμο. Μου λείπει το σώμα. Έχω μόνο ένα κεφάλι και μια ουρά που χάθηκε με τον καιρό. Μοιάζω με νεογέννητη μέδουσα μόνο που είμαι ακόμη πιο μικροσκοπικός. Κολυμπώ σαν ψάρι χωρίς να ξέρω καν που βρίσκομαι ή που πηγαίνω. Τριγύρω εκατοντάδες εκατομμύρια όμοιοι μου. Άλλοι τρέχουν βιαστικά κι άλλοι σέρνονται νωχελικά αρκετά πίσω μου.</span><br /><span style="font-size: large;">- Τι γίνεται ρε παιδιά ; Γιατί τρέχουμε έτσι, τι συμβαίνει ;</span><br /><span style="font-size: large;">- Δεν τα 'μαθες ; Βγήκε το ωάριο απ΄την ωοθήκη και τώρα σπεύδουν όλοι οι υποψήφιοι γαμπροί να το γονιμοποιήσουν !</span><br /><span style="font-size: large;">Πρώτη φορά στη "ζωή" μου βρίσκομαι ανάμεσα σε τέτοιο συνωστισμό. Οι βίαιες προσπεράσεις και τα αλλεπάλληλα σπρωξίματα κάνουν ακόμη πιο ασφυκτικό το όξινο περιβάλλον του κόλπου. Βαριανασαίνω. Συνεχίζω όμως ακάθεκτος και δεν το βάζω κάτω. Τρέχω κι εγώ, τι άλλο να κάνω ;</span><br /><span style="font-size: large;">Βρίσκομαι σε καλή κατάταξη. Είμαι για την ακρίβεια στις θέσεις των πρώτων εκατομμυρίων. Όσο γρήγορα κι αν κινούμαι όμως δεν μπορώ να πάρω προβάδισμα. Αλλά αυτό δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα. Έχω μια αλλόκοτη σιγουριά ότι θα φτάσω πρώτος στο ωάριο. Πες το πρωταρχική διαίσθηση, πες το ένστικτο. Η αγωνία μεταξύ των σπερματοζωαρίων εντείνεται. Πρέπει να πλησιάζουμε. Εκατομμύρια αρσενικά τρέχουν για χάρη ενός θηλυκού. Λίγα πράγματα αλλάξαν απο τότε ! Ξαφνικά όλοι μειώνουμε ταχύτητα. Στεκόμαστε διστακτικοί μπροστά σε μια διακλάδωση. Αριστερή ή δεξιά σάλπιγγα ; Μεγάλο δίλημμα αλλά εγώ παίρνω μια στροφή στην τύχη. Θέλει και ρίσκο η ζωή ! Παρατηρώ προσεκτικότερα τους μπροστινούς μου. Δείχνουν καταβεβλημένοι. Οι αντοχές τους έχουν πέσει. Όλο και περισσότεροι εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Πράγματι ο δρόμος είναι κουραστικός κι επίπονος. Το αισθάνομαι κι εγώ ο ίδιος. Προχωρώ με ελιγμούς για να μη πέσω πάνω στους σταματημένους. Οι λιγοστοί που προηγούνται αρχίζουν να φωνάζουν ενθουσιασμένοι. Στο βάθος φαίνεται το ωάριο που μας έλκει όλους σαν μαγνήτης. Τώρα είναι καλύτερα να φορτσάρω! Βάζω λοιπόν όλες μου τις δυνάμεις και τρέχω γρήγορα αψηφώντας τον πόνο και την κούραση. Βρίσκομαι πια σε απόσταση αναπνοής. Εισχωρώ στη διάφανη ζώνη και ενώνομαι τελικά με το ωάριο. Απίστευτο! Οι πιθανότητες να φτάσω εγώ πρώτος ήταν σχεδόν μηδαμινές. Ίσως τελικά να παίζει ρόλο το γεγονός ότι αγνόησα το νόμο των πιθανοτήτων κι έδρασα άφοβα κι αυθόρμητα.</span><br /><span style="font-size: large;"><i>- Είδες που νοιάστηκα για σ΄ένα ;</i></span><br /><span style="font-size: large;">- Τώρα κατάλαβα... Σ' ευχαριστώ !<i> </i>Αλλά δεν θα μπορούσα να μη ρωτήσω με ευγνωμοσύνη αυτή τη φορά : <span style="font-family: "Times New Roman";">«</span> Γιατί σ΄εμένα<span style="font-family: "Times New Roman";"> ; »</span> αναμένοντας μια απάντηση.</span><br /><span style="font-size: large;"><i>- Δεν βαρέθηκες να κάνεις την ίδια ανούσια ερώτηση ;</i></span><br /><span style="font-size: large;">- Σε βλέπω που χαμογελάς. Πες μου λοιπόν! Γιατί σ΄εμένα ;</span><br /><span style="font-size: large;">- <i>Γιατί ήσουν σπερματοζωάριο τσαμπουκάς, που γούσταρε και τις δυσκολίες.</i></span><br /><i><span style="font-size: large;"> </span></i><br /><span style="font-size: large;"><i> </i> <span style="font-size: small;">Crux</span><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-8443544172051659405?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-23119842196805007462011-06-03T14:53:00.016+03:002011-06-04T14:50:20.471+03:00Τι είναι αυτό ;<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mNK6h1dfy2o?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/mNK6h1dfy2o?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="390"></object><br /><br /><br /><u><span style="font-size: large;"><b>Kι ένα επιπλέον βίντεο με ένα κλικ πιο κάτω</b></span></u><br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/flkFW5E0XcM?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/flkFW5E0XcM?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="520" height="390"></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2311984219680500746?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-56061621333202502942011-06-02T21:53:00.005+03:002011-06-02T22:09:24.718+03:00Περί επαναστάσεων...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/N-M60d5idFE?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/N-M60d5idFE?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="500" height="390"></object><br /><br />Το βίντεο βρήκα απ΄τον <a href="http://otrelostouxwriou.blogspot.com/">Ευρύνοο</a>.<br /><br />Ας ενημερώσουμε τον κόσμο ότι οι διαμαρτυρίες των <i>αγανακτισμένων</i> δεν περιορίζονται μόνο στους πολιτικούς αλλά αφορούν και τους δημοσιογράφους, έτσι απλά για να καλύψουμε τη δημοσιογραφική αυτή παράλειψη.<br />Το σύστημα πράγματι μοιάζει να καταρρέει αλλά αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα με<br /><a name='more'></a>αλλαγή προς το καλύτερο. Ας προειδοποιούμε και ας διατηρούμε επιφυλάξεις για να μην πιαστούμε αδιάβαστοι. Φυσικά και πρέπει να υπάρξει αλλαγή, φυσικά και πρέπει να ανατραπεί ο καπιταλισμός αλλά καλύτερα να μην υποτιμούμε τους αντιπάλους μας. Γιατί αυτοί συνηθίζουν να κοιτάνε μακροπρόθεσμα, να προβλέπουν και να προκαθορίζουν καταστάσεις. Η ιστορία του πολυτεχνείου μας διδάσκει ότι δεν αρκεί μια επανάσταση για να κερδηθεί η ελευθερία. Ο πιο δύσκολος αγώνας είναι αυτός που ακολουθεί μετά την ανατροπή των κυβερνήσεων, μετά τις επαναστάσεις διότι τότε ο λαός χάνει συνήθως τη δυναμικότητά του και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο. Τις τελευταίες μέρες η οργή του ελληνικού λαού αλλά και του κόσμου γενικότερα όλο και μεγαλώνει κι αυτό θα' χει αναπότρεπτη συνέπεια μια μεγάλη πολιτική ρήξη. Ίσως και να βιώσουμε την καθαίρεση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Ας μη βιαστούμε όμως να σηκώσουμε τα λάβαρα της νίκης.<br />Τα τελευταία λόγια του Ισπανού : <i>Αλλαγή σε τι ; Ε, αυτό εξαρτάται απ΄το τι θα κάνουμε.</i><br /><br />ΥΓ. Για όνομα του θεού, αφήστε τον μπεμπέκο να βγει απ΄το καπί, δεν είναι συνηθισμένος σε τέτοιες καταστάσεις, θα μας πάθει κανένα ψυχικό τραύμα. <br />Ένα νανούρισμα αφιερωμένο σ' όλους τους βουτυρομπεμπέδες, βουλευτές και μη.<br /><i><br /></i><br /><i><object style="height: 390px; width: 640px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_9d1aeHWj0c?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/_9d1aeHWj0c?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="440" height="390"></object><br /></i><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-5606162133320250294?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-21384830387674452942011-05-31T20:53:00.004+03:002011-08-26T17:02:46.022+03:00Μια ανάσα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Θολός ορίζοντας<br />με κορυφές συννεφοσκέπαστες<br />σαν τείχη να τον περιστοιχίζουν.<br />Κλείνεις τα μάτια κι ονειρεύεσαι<br />μα είναι τα όνειρα μόνο που δραπετεύουν.<br />Είναι τα όνειρα μικρά παιδιά <br />που θρέφεις με στοργή<br />κι ας ξέρεις μέσα σου βαθιά πως κάποτε θα φύγουν<br />αφήνοντας σου θλίψη.<br />Θολός ορίζοντας, συννεφιασμένος<br />μέχρι να σμίξουν οι καρδιές μας<br />και γίνουν αγέρας που θα διώξει τα νέφη μακριά.<br />Θολή η σκέψη μου, μετέωρη<br />με κοιτά να πνίγομαι στη τρικυμία των καιρών.<br />Φίλα με.<br />Δώσ' μου μιαν ανάσα.<br /> Crux</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2138483038767445294?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-23435121195361899842011-05-27T18:23:00.001+03:002011-05-27T18:23:28.208+03:00Δημοσιογραφικές προτάσεις.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;">Επειδή ως γνωστόν στην Ελλάδα σημασία δεν έχει τι λες αλλά πως το λες κι επειδή ο Έλληνας μπαίνει και σ' άδειο μαγαζί αν δει απ΄έξω ωραία βιτρίνα, θέλω να συμπαρασταθώ στο δύσκολο αγώνα αποχαύνωσης που δίνουν τα ΜΜΕ αυτές τις μέρες προτείνοντας κάποιες διαφοροποιήσεις στον τρόπο ανακοίνωσης των νέων μέτρων. </span><br /><span style="font-size: large;"><a name='more'></a><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Καταρχάς : το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας θα αποκαλείται πλέον <i><b>τολμηρό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων.</b></i></span><br /><br /><span style="font-size: large;">Οι μαζικές απολύσεις εργαζομένων θα μετονομαστούν σε <i><b>μαζικές αποχωρήσεις εργαζομένων </b></i>προκειμένου να αποφευχθεί η αρνητική έννοια της αρχαιοελληνικής ρίζας. Επίσης θα μπορούσαμε κάλλιστα να κάνουμε λόγο και για <i><b>αποσυμφόρηση του διογκωμένου εργατικού τομέα.</b></i></span><br /><br /><span style="font-size: large;">Η επιβολή νέων σκληρών μέτρων θα ονομάζεται <i><b>υποδοχή καινούριων ελπιδοφόρων μέτρων</b></i>.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων θα λάβουν μπροστά το επίθετο προσωρινές κι έτσι θα γίνουν <i><b>προσωρινές μειώσεις μισθών και συντάξεων</b></i>. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Η φορολογία των χαμηλοσυνταξιούχων θα ονομάζεται <i><b>φορολογική συνεισφορά των συνταξιούχων με ετήσιο εισόδημα έξι χιλιάδων ευρώ</b></i>.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Τέλος, <i><b>η επιμήκυνση του χρέους</b></i> θα παραμείνει ως έχει λόγο της ηχητικής συγγένειας του χρέους με... την οφειλή ;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">Αυτές ήταν οι λιγοστές ταπεινές προτάσεις μου. Δυστυχώς η επιμονή μου στην εύρεση παρόμοιων ιδεών εκλείπει λόγο διαβάσματος. Αναμένω προτάσεις !</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2343512119536189984?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-31761395574339599972011-05-18T15:14:00.020+03:002011-05-23T19:11:44.102+03:00Μια στιγμή αργότερα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ένα μικρό απόσπασμα απ΄τη νέα ιστορία που ετοιμάζεται. Φυσικά, όπως είπα και πέρσι τέτοια εποχή, εν μέσω εξετάσεων είναι εξαιρετικά δύσκολο και ψυχοφθόρο να ασχολείται κανείς με οτιδήποτε άλλο πέρα των μαθημάτων. Οπότε προφανώς η ιστορία θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι. Ο τίτλος είναι <i>μια στιγμή αργότερα</i> - ο λόγος παραμένει προς το παρόν αδιευκρίνιστος - .<br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><span style="font-size: small;">Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Μια ακόμη μουντή φθινοπωρινή Κυριακή έφτασε στο τέλος της και η πολυτάραχη πόλη εκμεταλλευόταν τις λίγες ώρες ανάπαυσης που δικαιούταν. Έξω επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Νέκρα κανονική. Τις νύχτες τα σκοτεινά πεζοδρόμια γίνονται απροσπέλαστα. Κανείς δεν ρισκάρει να εκτεθεί βγαίνοντας έξω απ΄τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του. Περιστασιακά τη μονοτονία της σιγής διέκοπτε ο θόρυβος κάποιας μηχανής αυτοκινήτου. Ποιος να οδηγούσε τέτοια ώρα ; Ίσως ένας μεθυσμένος που χάθηκε μέσα στο ρυμοτομικό λαβύρινθο της πόλης, ένας άνθρωπος της νύχτας ή απλά ένας φιλήσυχος πολίτης που έτυχε να γυρίζει αργά σπίτι του. Τα παραθυρόφυλλα των μπαλκονιών ήταν μανταλωμένα καλά. Μόνος απ΄τις γρίλιες της κορυφής τρύπωνε ελάχιστο φως κι έπεφτε πάνω στους τοίχους των σκοτεινιασμένων δωματίων αποτυπώνοντας περίεργες σκιές που γεννούν φόβο και υποψία. Τη σημερινή νύχτα τα αστέρια του ουρανού συντρόφευε πορφυρή πανσέληνος που άπλωνε θαρραλέα και επιδεικτικά το αιματοβαμμένο της χρώμα στο μαύρο φόντο του. Έπειτα όμως έπεσε πυκνή ομίχλη και σκέπασε αθόρυβα την πόλη απορροφώντας το ερωτικό αντιφέγγισμα του φεγγαριού.<br /> Στο βάθος μια πηγή φωτός φαινόταν θαμπά μες την ομίχλη. Ερχόταν από ένα μικρό διαμέρισμα. Σ΄αυτό το διαμέρισμα των πενήντα τετραγωνικών ζούσε στριμωγμένος εδώ κι έξι χρόνια ο Σταύρος Ελευθεριάδης. Στεκόταν όρθιος μπροστά στο τζάμι και κοίταζε με βλέμμα ψυχρό και απλανές την ομίχλη να τυλίγεται γύρω απ΄τις πολυκατοικίες και να φλερτάρει με τον αέρα. Άλλοτε τέτοια ώρα είχε το παντζούρι του κατεβασμένο και κοιμόταν γιατί τον περίμενε δύσκολη μέρα κι έπρεπε να αναπληρώσει τις δυνάμεις του. Όμως η επόμενη Δευτέρα θα τον έβρισκε ξαπλωμένο στο κρεβάτι και γι΄αυτό δεν είχε απολύτως κανένα λόγο να βιάσει τον ύπνο του. Χθες απολύθηκε απ΄τη δουλειά. Όχι επειδή ήταν απείθαρχος ή τεμπέλης. Αντιθέτως ήταν άτομο υπεύθυνο, παραγωγικό και υπερβολικά φιλόπονο. Αυτός ήταν και ο λόγος της απόλυσής του. Ο γρήγορος και ακατάπαυστος ρυθμός εργασίας του διατάραζε το καθεστώς αβελτηρίας που επικρατούσε και ανάγκαζε τους συναδέλφους του να εργάζονται κι αυτοί εντονότερα. Γι΄αυτό αποφάσισαν να τον βγάλουν απ΄τη μέση. Δεν ήταν καθόλου δύσκολο για μια συνομωσία νωχελικών κομπιναδόρων. Εφόσον ήταν τραπεζικός δημοσίου κι έκανε καθημερινά δεκάδες οικονομικές συναλλαγές μια απρόσεχτη υπογραφή θα μπορούσε να τον στείλει σπίτι του. Εξάλλου ο ενάμισης χρόνος προϋπηρεσίας δεν αρκούσε για να πείσει οποιονδήποτε πως έπεσε θύμα πλεκτάνης.<br />Έτσι λοιπόν το πρωινό της περασμένης Πέμπτης ένας συνάδελφος τον πλησίασε διακριτικά ενώ αυτός βρισκόταν σε τρομερή σύγχυση και πνιγόταν στη δουλειά.<br /><br />- Σταύρο θέλω δυο υπογραφές εδώ.<br /><br />- Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή. Άφησε μου τα χαρτιά και θα τα υπογράψω αργότερα.<br /><br />- Αν μπορείς σε παρακαλώ καν’ το τώρα για να προλάβω να τα στείλω σήμερα στα κεντρικά.<br /><br />- Περί τίνος πρόκειται ;</span><br /><span style="font-size: small;"><br />- Τυπικότητες, τίποτα σημαντικό, απλώς θέλω να τελειώνω επιτέλους με το θέμα των υπογραφών γιατί εκκρεμούν κι άλλες υποχρεώσεις.<br /><br />- Εντάξει, εντάξει.<br /><br /> Ένα στιγμιαίο λάθος του κόστισε τη θέση εργασίας του στο δημόσιο. Το δημόσιο που υπηρέτησε αυτόν τον ενάμιση χρόνο με μεγάλη αφοσίωση. Θα μπορούσε βέβαια να είχε αποφύγει αυτή την κατάληξη. Αρκεί να έδειχνε τη στοιχειώδη προσοχή που απαιτείται να έχει ένας υπογράφων. Ήταν όμως τελείως ανυποψίαστος. Οι υπογραφές είναι για τους τραπεζικούς ένα καθημερινό φαινόμενο, μια απλή ρουτίνα που καλείσαι να εκτελέσεις σχεδόν άκριτα. Κι έπειτα ήταν άνθρωπος εύπιστος, αφελής, με σκέψη που αδυνατούσε να φανταστεί την κατάστρωση λεπτομερούς σχεδίου εναντίον του. Η αγαθοσύνη αυτή δεν άφηνε περιθώρια επιφυλακτικότητας και γινόταν συχνά αντικείμενο εκμετάλλευσης.<br /> Ο ίδιος προτιμούσε να δείχνει εμπιστοσύνη παρά καχυποψία. Παρομοίαζε την τελευταία με φαρμάκι που δηλητηριάζει την ανθρώπινη σκέψη, την αρρωσταίνει και την κάνει ευάλωτη σε προκαταλήψεις. Φαρμάκι με πίκρα αλόης που στάζει αδιάκοπα στη ψυχή και τη ναρκώνει αφού πρώτα φυτρώσει απ΄τις δηλητηριώδεις σταγόνες του μίσος και εμπάθεια.<br /> Όμως αυτοί οι άνθρωποι είχαν προσπαθήσει να τον διαβάλουν επανειλημμένως και στο παρελθόν. Ήταν φανερό πως έτρεφαν δόλιες σκέψεις γι΄αυτόν. <span style="font-family: inherit;">Απ΄την πρώτη του κιόλας μέρα στη δουλειά ένιωσε την αντιπάθεια που εξέπεμπαν τα λοξά βλέμματα τους</span></span><span style="font-size: small;">. Θυμάται να τον πλησιάζουν σπρωγμένοι από επαγγελματική υποχρέωση με βήμα αργόσυρτο και διστακτικό κι έπειτα να συστήνονται με προσποιητή ευγένεια. Μια ευγένεια που γεννάει πάντα στο μέλλον περισσότερες παρεξηγήσεις απ΄ότι η άκομψη ευθύτητα και η κυνική έκφραση εντυπώσεων. Αν κάποια εικόνα έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη του από εκείνη τη μέρα είναι ο τρόπος που τον κοίταζαν. Γνώριζε καλά αυτό το εξονυχιστικό βλέμμα που εξετάζει επίμονα τον άλλον αποφεύγοντας την επαφή με τα μάτια. Ήταν το βλέμμα του ρατσιστή. Το είχε αντικρίσει χιλιάδες φορές στη ζωή του.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-3176139557433959997?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-29814990685578593852011-05-15T11:46:00.005+03:002011-07-02T16:04:24.918+03:00Έρημη γειτονιά<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><i>Εκθέτω πάλι ένα μικρό διήγημα που έγραψα πριν αρκετό καιρό - λιγάκι διορθωμένο - και θέλησα για κάποιους λόγους να ξαναδημοσιεύσω.</i><br /><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-size: large;">Έ</span>ψαχνε απελπισμένα για κάποιο παιδικό γέλιο, από αυτά που όταν τ'ακούς σβήνουν χάρη στη μελωδικότητα και τη γλυκύτητά τους κάθε πικρή σκέψη. Θυμόταν και ο ίδιος τον εαυτό του παιδί να γελάει με το παραμικρό δυνατά μέσα απ΄τη καρδιά του. Κανείς δεν του το απαγόρευε και κανείς δεν τον παρεξηγούσε, είχε το άλλοθι της ηλικίας. Πλέον γελούσε σπάνια και πάντοτε <a name='more'></a><a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=2621852819170395703&postID=2981499068557859385" name="more"></a>συγκρατημένα και χαμηλόφωνα για να περνά απαρατήρητος. Η φωνή του είχε χοντρύνει και ντρεπόταν να την εκθέσει στη διάρκεια του γέλιου, τη μοναδική στιγμή που είναι ξεγυμνωμένη και δεν ελέγχεται. Γι΄αυτό και αναζητούσε τριγύρω κάποιο θαρραλέο μπόμπιρα να αλωνίζει προσμένοντας με ανυπομονησία αστεία ερεθίσματα που θα απελευθέρωναν τη λεπτοκαμωμένη φωνή του. Όμως η γειτονιά ήταν ερημωμένη. Η ίδια γειτονιά που πριν μερικά χρόνια <a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=2621852819170395703&postID=8101488758078178246" name="more"></a>πλημμύριζε από κόσμο και ζωή. Τότε όλοι αισθάνονταν το κλίμα αγάπης και ζεστασιάς που επικρατούσε. Ο ίδιος το ένιωθε μέχρι και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Τώρα ήταν καλοκαίρι (χρόνια μετά βέβαια) κι ένα κύμα ψύχους διαπέρασε το κορμί του κάνοντας τον να ανατριχιάσει. Δε μπορούσε να διανοηθεί ότι η γειτονιά κατέληξε σε τάφο αναμνήσεων. Πίστευε πως οι ευτυχισμένες του θύμησες θα έπαιρναν πάλι σάρκα και οστά μέσα απ΄τη διασκέδαση και το ζωηρό παιχνίδι των μικρών παιδιών. Κοίταξε το ρολόι του. Ήταν δέκα η ώρα αλλά δεν σήμαινε τίποτα γι΄αυτόν. Κάποτε κάθονταν κι έπαιζαν ποδόσφαιρο μέχρι τη μία το βράδυ κι ας ήταν μικρά κι απροστάτευτα. Μια αφελής σκέψη πέρασε τότε απ΄το μυαλό του. "Μπορεί να παίζουν κρυφτό !" Έπρεπε να σιγουρευτεί όμως. Κοίταξε πίσω απ΄τα ψυγεία παγωτών των ψιλικατζίδικων, δίπλα απ΄τους τοίχους των πολυκατοικιών, πίσω απ΄τη στάση του κτελ αλλά μάταια. Τότε θυμήθηκε τον εαυτό του να κρύβεται στα ερείπια ενός γκρεμισμένου κτιρίου. Δυστυχώς γι΄αυτόν δεν υπήρχε περίπτωση να λάγιαζε κάποιος μικρός κατεργαράκος εκεί πέρα γιατί πάνω στα συντρίμμια είχε χτιστεί ένα μαγαζί ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Δεν σταμάτησε εκεί την προσπάθεια. Έσκυψε και κοίταξε κάτω απ΄τα παρκαρισμένα αμάξια και πλάι στις ρόδες τους, αφού πρώτα έριξε επίτηδες δυο κέρματα κάτω για να μην παρεξηγηθεί. Όλο και κάποιο μάτι θα προεξείχε απ΄την κουρτίνα παρατηρώντας καχύποπτα. <br />Κάτι μέσα του τον έπνιγε. Ήταν συναισθηματικά φορτισμένος κι ένιωθε την ανάγκη να εκφραστεί, να ξεσπάσει. Ήθελε να φωνάξει φτου ξελευθερία και να ξεπροβάλλουν όλοι απ΄τις κρυψώνες τους. Δάγκωσε τα χείλη του και με τις σφιγμένες του γροθιές σκούπισε τα υγρά του μάτια. Τα πόδια του λύγιζαν και δε τον βαστούσαν. Έπρεπε κάπου να σταθεί. Έκατσε με προσοχή στο άλλοτε κίτρινο παγκάκι που είχε ξεθωριάσει πλέον και τα σκουριασμένα πόδια του είχαν ξεκολλήσει απ΄το τσιμέντο. Οι χαρακιές που έκαναν μικροί με τα κλειδιά τους φαίνονταν ακόμη αν και αμυδρά. Πέρασε απαλά τα δάχτυλά του από πάνω τους. Βρήκε επίσης και κάποια ίχνη χρώματος απ΄τα τατουάζ με τα οποία συνήθιζαν να στολίζουν το ξύλινο μονόχρωμο παγκάκι. Το θλιβερό ήταν πως δεν υπήρχε ούτε μια καινούρια χαρακιά μήτε κάποιο φρέσκο πολύχρωμο τατουάζ. Έφερε στο μυαλό του περασμένες σκηνές με τους χαμένους φίλους του να διασκεδάζουν ανέμελα παίζοντας ξένοιαστοι με μια μπάλα. Ύστερα σηκώθηκε και αποχώρησε με το κεφάλι σκυμμένο και τα μάτια μισάνοιχτα. Δεν ήθελε πια να κοιτάζει τριγύρω. Ο ρεαλισμός σκότωνε τις ελπίδες του. Άρχισε να απομακρύνεται βιαστικά. Ο διαπεραστικός ήχος μιας μουσικής από ένα κοντινό μπαράκι αντήχησε ενοχλητικά στ΄αυτιά του. Απεχθανόταν τη φασαρία όπως και τη μοναξιά, αγαπούσε την ησυχία. Καθώς έφευγε έκανε ακόμα μια τελευταία αφελή σκέψη : Οι γειτονιές ήταν λέει κατάμεστες από αγόρια και κορίτσια διαφορετικών ηλικιών. Άλλοι αραγμένοι στα παγκάκια κι άλλοι καθισμένοι σε κύκλο χάμω στο πάτωμα να συζητούν, να γελάν και να τραγουδάν. Μικρότερα παιδιά τριγύρω να ξεφαντώνουν παίζοντας μπάλα αγνοώντας τη γκρίνια των καταστηματαρχών. Εγκατέλειψε το μέρος μ΄αυτή την ευχάριστη σκέψη αφήνοντας πίσω ένα στερνό και μελαγχολικό χαμόγελο. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2981499068557859385?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-89088169654318379612011-05-14T12:07:00.001+03:002011-05-14T12:11:05.778+03:00Βία και "στρουθοκάμηλοι"<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><span style="font-size: large;">Η πρόσφατη και γνωστή σε όλους δολοφονία του Έλληνα που δεν πρόλαβε να γίνει πατέρας έδωσε ξανά το έναυσμα για κοινωνική εκτόνωση πάνω σε εξιλαστήρια θύματα. Το κύμα τυφλής οργής που ξέσπασε προχθες είχε ως συνέπεια το τραυματισμό δεκατριών μεταναστών και πιθανώς τη δολοφονία ενός. <br />Η εκμετάλλευση της λαϊκής αγανάκτησης φυσικά όπως και <a name='more'></a>ο<br />αποπροσανατολισμός απ΄τους πραγματικούς υπαίτιους των κοινωνικών προβλημάτων δεν μας εκπλήσσει καθώς αποτελεί πλέον μια παγιωμένη πολιτική τακτική. Βέβαια, η επικρατούσα άποψη ότι οι μετανάστες ευθύνονται για την εγκληματικότητα δεν είναι παρά ένα κράμα τηλεοπτικής προπαγάνδας και κοινωνιολογικής ασχετοσύνης. Με τη στοιχειώδη λογική που διαθέτει κανείς μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ότι η ανέχεια – κυρίως - είναι αυτή που οδηγεί στο έγκλημα και σε καμία περίπτωση το χρώμα του δέρματος. Θα ήταν περιττό αλλά και τραγικό επίσης αν χρειαζόταν να προσθέσω εδώ πως καταδικάζω τη στυγερή δολοφονία του άντρα.<br />Ωστόσο είναι ανάγκη να καταδικάσουμε όλοι μας και τη στάση "μέντορα" που κράτησε η αστυνομία απέναντι στα ακροδεξιά στοιχεία. Οι υποδείξεις του νόμιμου και του παράνομου περιορίστηκαν για άλλη μια φορά στα λόγια. Οι μηδενικές συλλήψεις οδηγούν στο εύλογο συμπέρασμα ότι η αστυνομία παρακολουθούσε αμέτοχη το ξυλοδαρμό των μεταναστών. Είδαμε πλάνα ακροδεξιών που καταδίωκαν απρόσκοπτα περαστικούς μετανάστες, πλάνα από τα οποία απουσίαζε εντελώς η αστυνομική παρέμβαση. Τι θα μας εμπόδιζε λοιπόν να θεωρήσουμε παράνομη την εθελοτυφλία αυτή;<br />Ανησυχητικότερη όμως παραμένει η υπόγεια πολιτική υποστήριξη εθνικιστικών ξεσπασμάτων. Εκπρόσωποι μεγάλων κομμάτων "παρέλειψαν" να καταγγείλουν τη στάση της αστυνομίας απέναντι στους ακροδεξιούς ενώ την ίδια στιγμή εκμεταλλεύονταν πολιτικά ένα ακόμη ανθρώπινο δράμα. Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι οι υπεκφυγές αυτές αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων. Είναι ιδανικό ένας ολόκληρος λαός να έχει στραμμένο το βλέμμα στους μετανάστες παρασυρμένος απο εθνικιστικές τάσεις και καθοδηγούμενος από τους ίδιους ηγέτες που επιδιώκουν την υποδούλωση του. Αν οι ρατσιστικές επιθέσεις (όπως η προχθεσινή) καταδικάζονταν με πολιτικό σθένος <i>ανοιχτά</i> και <i>επανειλημμένα</i> τότε ο κόσμος θα παραδειγματιζόταν. Αν όμως ο κόσμος καταδίκαζε με τη σειρά του τις ρατσιστικές εκδηλώσεις και απαλλασσόταν απ΄τα ρατσιστικά στερεότυπα τότε θα άρχιζε να αναζητά τους αληθινούς ενόχους της κοινωνικής και εθνικής μας παρακμής. Οπότε ένας τέτοιου είδους παραδειγματισμός θα ήταν για τους κομματάρχες μας απλώς μια πολιτική αυτοκτονία...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-8908816965431837961?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-25802876508405971012011-05-07T16:23:00.003+03:002011-05-07T16:26:50.254+03:00Πήγαμε μ΄ένα ποίημα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;">Αναδημοσίευση απ΄το <b><a href="http://tsalimi.blogspot.com/2011/05/blog-post.html">τσαλίμι </a></b><br />τις απαγγελίες θα βρείτε στο blog του.<br />Οι κάμερες, τα βύσματα, τα καλώδια, οι διοργανωτές κι οι τεχνικοί<br />είναι πανέτοιμοι. 21-3-2011. Το ρολόι δείχνει 21:12. <br /><a name='more'></a><br /></div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9-osG1Zsoes/Tai32-vVHwI/AAAAAAAACnE/o0gj4NCLgz4/s1600/01_21-12.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924692190174978" src="http://3.bp.blogspot.com/-9-osG1Zsoes/Tai32-vVHwI/AAAAAAAACnE/o0gj4NCLgz4/s320/01_21-12.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-e9r8WESyf8Q/Tai3u4lDZTI/AAAAAAAACm8/hmNhGiRLPnI/s1600/02_21-12.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924553097504050" src="http://1.bp.blogspot.com/-e9r8WESyf8Q/Tai3u4lDZTI/AAAAAAAACm8/hmNhGiRLPnI/s320/02_21-12.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Ο κόσμος, επίσης, στις θέσεις του και εικόνες του Μιγκέλ Ερνάντεθ<br />προβάλλονται πάνω στην οθόνη-σκηνικό.</div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8LsyO7Yexz4/Tai3umbEr7I/AAAAAAAACm0/epnSzredADE/s1600/03_22-01.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924548223807410" src="http://1.bp.blogspot.com/-8LsyO7Yexz4/Tai3umbEr7I/AAAAAAAACm0/epnSzredADE/s320/03_22-01.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Καλοσώρισμα με τον τιμώμενο ποιητή κατάστηθα.<br />Ο προτζέκτορας εκτός από προτζέκτορας λειτουργούσε κι ως προβολέας σκηνής.<br />Για το πρώτο μέρος της βραδιάς.</div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-JldVL8DuGE8/Tai3urSxB-I/AAAAAAAACms/TGb1_JbxdBA/s1600/04_22-55.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924549531142114" src="http://2.bp.blogspot.com/-JldVL8DuGE8/Tai3urSxB-I/AAAAAAAACms/TGb1_JbxdBA/s320/04_22-55.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-SvOampRYZ7Q/Tai3ucw-YFI/AAAAAAAACmk/Eg2NQrPyd2s/s1600/05_22-57.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924545631314002" src="http://2.bp.blogspot.com/-SvOampRYZ7Q/Tai3ucw-YFI/AAAAAAAACmk/Eg2NQrPyd2s/s320/05_22-57.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GYTPeg3bMpo/Tai3dznSNYI/AAAAAAAACmc/NRZVTGtMNXU/s1600/06_22-57.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924259706910082" src="http://4.bp.blogspot.com/-GYTPeg3bMpo/Tai3dznSNYI/AAAAAAAACmc/NRZVTGtMNXU/s320/06_22-57.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 187px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zO2FpkMTUuE/Tai3drMM1II/AAAAAAAACmU/RjzplwsK3gA/s1600/07_22-57.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924257445827714" src="http://1.bp.blogspot.com/-zO2FpkMTUuE/Tai3drMM1II/AAAAAAAACmU/RjzplwsK3gA/s320/07_22-57.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Κόσμος υπάρχει, ενδιαφέρον δείχνει, οπότε <span style="font-style: italic;">το τσαλίμι</span> δεν μένει στο καλωσόρισμα<br />αλλά βγάζει κι έναν πανηγυρικό περί ποίησης.</div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0FVyIwjS__M/Tai3dUwn1fI/AAAAAAAACmM/xWdGYsprCks/s1600/08_22-57.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924251424577010" src="http://3.bp.blogspot.com/-0FVyIwjS__M/Tai3dUwn1fI/AAAAAAAACmM/xWdGYsprCks/s320/08_22-57.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Δεν στρέφουν τα νώτα στα αποφθέγματα του ομιλητή.<br />Είναι οι καλλιτέχνες του δρώμενου έκπληξη και αυτοσυγκεντρώνονται στο κατάλληλο μέρος: τη μπάρα του μπαρ.</div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GlIg9MHMlT8/Tai3dNK3vTI/AAAAAAAACmE/73ztYuWC-m0/s1600/09_22-59.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595924249387187506" src="http://2.bp.blogspot.com/-GlIg9MHMlT8/Tai3dNK3vTI/AAAAAAAACmE/73ztYuWC-m0/s320/09_22-59.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Ο<span style="font-style: italic;"> <a href="http://chldimos.blogspot.com/">δείμος του πολίτη</a></span> προλόγιζε την κάθε εμφάνιση όποιου διάβαζε ποίημα και τα πήγε περίφημα ενώ ο <a href="http://hxosplagiosmonos.blogspot.com/"><span style="font-style: italic;">ήχος πλάγιος. μόνος</span></a> κατέγραφε σε μια δεύτερη κάμερα από όπου και οι εικόνες που κινούνται σ' αυτήν την ανάρτηση. Οι φωτογραφίες είναι της Χ. Λ. Πρώτη ανάγνωση από τον blogger Crux (<a href="http://anthropini-epanastasi.blogspot.com/">Ανθρώπινη επανάσταση</a>).</div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gqjhOB_Vtew/Tai5QjsmnkI/AAAAAAAACnM/slLpnOuihXE/s1600/10_23-14.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595926231119208002" src="http://3.bp.blogspot.com/-gqjhOB_Vtew/Tai5QjsmnkI/AAAAAAAACnM/slLpnOuihXE/s320/10_23-14.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 303px;" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LcPI1XpsM-I/Tai3Gqx4pDI/AAAAAAAACl0/3hsB8u13vF0/s1600/11_23-14.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595923862198461490" src="http://1.bp.blogspot.com/-LcPI1XpsM-I/Tai3Gqx4pDI/AAAAAAAACl0/3hsB8u13vF0/s320/11_23-14.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Η Μαρία Στυλιανού διαβάζει ποίημα μιας μαθήτριάς της (Λόρα Βουξάνη).</div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qzkchb3f6Pk/Tai3F0NZzTI/AAAAAAAACls/FLUR4jlLKU0/s1600/12_23-16.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595923847549930802" src="http://3.bp.blogspot.com/-qzkchb3f6Pk/Tai3F0NZzTI/AAAAAAAACls/FLUR4jlLKU0/s320/12_23-16.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Η Ευστρατία Τσ. διαβάζει <a href="http://vipmamma.blogspot.com/">Ολυμπία Σταύρου</a>.</div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bs8trZgTv9o/Tai3F548_aI/AAAAAAAAClk/JrkgZKGec-I/s1600/13_23-18.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595923849074769314" src="http://2.bp.blogspot.com/-bs8trZgTv9o/Tai3F548_aI/AAAAAAAAClk/JrkgZKGec-I/s320/13_23-18.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Ο Βασίλης Ιωακειμίδης (<a href="http://etherobamon.blogspot.com/">KATRIEL</a>) διαβάζει Βασίλη Ιωακειμίδη.<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-naEK2olnNUc/Tai21_AoR_I/AAAAAAAAClc/D976etQpmdw/s1600/14_23-20.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595923575571236850" src="http://2.bp.blogspot.com/-naEK2olnNUc/Tai21_AoR_I/AAAAAAAAClc/D976etQpmdw/s320/14_23-20.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 249px;" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Ο <span style="font-style: italic;">δείμος του πολίτη</span> διαβάζει <a href="http://akarakosta.blogspot.com/">Alex</a>.</div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-7hil1TShUBA/Tai21sV-6oI/AAAAAAAAClU/KFRh2I_qtq8/s1600/15_23-21.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595923570560526978" src="http://3.bp.blogspot.com/-7hil1TShUBA/Tai21sV-6oI/AAAAAAAAClU/KFRh2I_qtq8/s320/15_23-21.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 239px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Ο <span style="font-style: italic;">ήχος πλάγιος. μόνος</span> διαβάζει Αναστάσιο Δρακόπουλο.</div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-L2300OIDA40/Tai21SuGUmI/AAAAAAAAClM/l_VaaQtZmdA/s1600/16_23-23.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595923563682353762" src="http://2.bp.blogspot.com/-L2300OIDA40/Tai21SuGUmI/AAAAAAAAClM/l_VaaQtZmdA/s320/16_23-23.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Το ρολίι δείχνει 23:23. Οι καλλιτέχνες συσκέπτονται; Όχι.<br />Οι καλλιτέχνες καλωδιώνονται από τον Επιτετραμμένο Τεχνικό Πασών Των Εκδηλώσεων όπου είναι αναμεμιγμένο <span style="font-style: italic;">το τσαλίμι...</span></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Lx3CTH_u-Wg/Tai21PpqcVI/AAAAAAAAClE/Gr2M_ahdWYE/s1600/17_23-26.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595923562858443090" src="http://1.bp.blogspot.com/-Lx3CTH_u-Wg/Tai21PpqcVI/AAAAAAAAClE/Gr2M_ahdWYE/s320/17_23-26.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>...και αφού τους υποδείξει το μέρος όπου θα αναδείξουν την τέχνη τους...</div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qLlfp4NIiH8/Tai2K5vDVbI/AAAAAAAACk8/g-IXBWmbAG0/s1600/18_23-26.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595922835420960178" src="http://1.bp.blogspot.com/-qLlfp4NIiH8/Tai2K5vDVbI/AAAAAAAACk8/g-IXBWmbAG0/s320/18_23-26.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>...επιστρέφει στο ποτήρι του και γίνεται ένας από όλους...</div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-CfxEKCmJPf0/Tai2KoQkOuI/AAAAAAAACk0/YJlRwEt6_Lk/s1600/19_23-27.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595922830729689826" src="http://1.bp.blogspot.com/-CfxEKCmJPf0/Tai2KoQkOuI/AAAAAAAACk0/YJlRwEt6_Lk/s320/19_23-27.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>...όχι τόσο όμορφος...</div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Q2UwIyRfULc/Tai2KVKkPGI/AAAAAAAACks/iqUYV5fmht0/s1600/20_23-27.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595922825604250722" src="http://4.bp.blogspot.com/-Q2UwIyRfULc/Tai2KVKkPGI/AAAAAAAACks/iqUYV5fmht0/s320/20_23-27.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>...ούτε τόσο απορροφημένος στη συζήτηση,</div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WVZarMp-MJ4/Tai2KCzCyzI/AAAAAAAACkk/KUgxb2RFCMY/s1600/21_23-27.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595922820673751858" src="http://1.bp.blogspot.com/-WVZarMp-MJ4/Tai2KCzCyzI/AAAAAAAACkk/KUgxb2RFCMY/s320/21_23-27.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>αλλά αυτό είναι το προσόν ενός Επιτετραμμένου Τεχνικού.<br />Να περνάει απαρατήρητος και να τα έχει όλα υπό τον έλεγχό του.</div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YYA4bsXjJkw/Tai0WFJ5i7I/AAAAAAAACkc/YEUGL5HtYbw/s1600/22_23-29.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920828441660338" src="http://4.bp.blogspot.com/-YYA4bsXjJkw/Tai0WFJ5i7I/AAAAAAAACkc/YEUGL5HtYbw/s320/22_23-29.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Ο Καλωδιωμένος Καλλιτέχνης με το <span style="font-style: italic;">τσαλίμι</span><br />ελέγχουν την ποιότητα του σέρβις στον πάγκο του μπαρ,<br />ενώ ο Βασίλης Μέλφος ετοιμάζεται να διαβάσει Απόστολο Λυκεσά.</div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2KTzqyQOSQw/Tai0V3oHkiI/AAAAAAAACkU/qR4j0yjUNR8/s1600/23_23-34.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920824810312226" src="http://1.bp.blogspot.com/-2KTzqyQOSQw/Tai0V3oHkiI/AAAAAAAACkU/qR4j0yjUNR8/s320/23_23-34.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 237px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Ακολουθεί η Ιωάννα Παρλάντζα που διαβάζει Γιάννη-Παναγή Πατρίκιο.</div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-yztx2ath84M/Tai0VphqOtI/AAAAAAAACkM/g8aI5xGg7k0/s1600/24_23-38.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920821025127122" src="http://3.bp.blogspot.com/-yztx2ath84M/Tai0VphqOtI/AAAAAAAACkM/g8aI5xGg7k0/s320/24_23-38.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><a href="http://mavrosgatos.blogspot.com/">Μαύρος Γάτος</a> on stage.</div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xbwH6zj5IrE/Tai0VnjQiEI/AAAAAAAACkE/XhEjgS-Ba34/s1600/25_23-40.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920820494960706" src="http://1.bp.blogspot.com/-xbwH6zj5IrE/Tai0VnjQiEI/AAAAAAAACkE/XhEjgS-Ba34/s320/25_23-40.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Οδεύουμε προς μεσάνυχτα.</div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--0d3PF6h-0g/Taiz-WzQyYI/AAAAAAAACj8/nbvegQS_Pnw/s1600/26_23-40.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920420861692290" src="http://4.bp.blogspot.com/--0d3PF6h-0g/Taiz-WzQyYI/AAAAAAAACj8/nbvegQS_Pnw/s320/26_23-40.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Η Ολυμπία Σταύρου διαβάζει <a href="http://monody-monody.blogspot.com/">Γιάννη Τόλια</a>.</div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5fpA5lrS_dM/Taiz-CRFz_I/AAAAAAAACj0/t7oNnf6S6jA/s1600/27_23-45.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920415349657586" src="http://4.bp.blogspot.com/-5fpA5lrS_dM/Taiz-CRFz_I/AAAAAAAACj0/t7oNnf6S6jA/s320/27_23-45.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Ήρθε η ώρα του αφιερώματος στον Μιγκέλ Ερνάντεθ.</div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Ogu5XkIgIIk/Taiz9yqC7XI/AAAAAAAACjs/G0UC-7Q8Xv4/s1600/28_23-47.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920411159358834" src="http://4.bp.blogspot.com/-Ogu5XkIgIIk/Taiz9yqC7XI/AAAAAAAACjs/G0UC-7Q8Xv4/s320/28_23-47.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ys9V9VIcU74/Taiz9vbzD7I/AAAAAAAACjk/VL5SyW8lLDQ/s1600/29_23-50.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920410294292402" src="http://4.bp.blogspot.com/-ys9V9VIcU74/Taiz9vbzD7I/AAAAAAAACjk/VL5SyW8lLDQ/s320/29_23-50.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4pLEgeJtLDo/TaizpVkGUAI/AAAAAAAACjc/1w0T-pW6ei0/s1600/30_00-13.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920059752402946" src="http://2.bp.blogspot.com/-4pLEgeJtLDo/TaizpVkGUAI/AAAAAAAACjc/1w0T-pW6ei0/s320/30_00-13.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px;" /></a>Μικρή γεύση με τεχνικό πρόβλημα στο μοντάζ. Όχημά μας για το αφιέρωμα ένα ελληνικό διήγημα. Μετά το βίντεο ακολουθεί το ποίημα του Ερνάντεθ που ακούγεται σ' αυτό.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><b><span style="font-family: "Times New Roman","serif"; font-size: 18pt;"></span></b></div><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">Νανουρίσματα του κρεμμυδιού </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Αφιερωμένα στον γιο του,<br />με αφορμή το γράμμα που έλαβε από τη γυναίκα του,<br />η οποία του έγραφε πως έτρωγε μόνο ψωμί και κρεμμύδια.</span><br /><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><i><span style="font-family: "Times New Roman","serif"; font-size: 14pt;"></span></i></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><i><span style="font-family: "Times New Roman","serif"; font-size: 14pt;"> </span></i><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></div><br />Το κρεμμύδι είναι μια πάχνη<br />πυκνή και φτωχή.<br />Πάχνη για τις ημέρες σου<br />και τις δικές μου νύχτες.<br />Πείνα και κρεμμύδι,<br />μαύρος πάγος και πάχνη<br />μεγάλη και στρογγυλή.<br />Μέσα στης φτώχειας την κούνια<br />ήτανε το μωρό μου.<br />Βύζαινε το αίμα<br />του κρεμμυδιού.<br />Μα ήταν το δικό σου αίμα,<br />παγωμένο από ζάχαρη<br />κρεμμύδι και πείνα.<br />Μια μελαχρινή γυναίκα<br />με μαλλιά λυμένα στο φεγγάρι<br />κλωστή τη κλωστή σκύβει<br />πάνω στην κούνια.<br />Γέλα μωρό μου,<br />αν χρειαστεί,<br />θα σου φέρω το φεγγάρι.<br />Το γέλιο σου με ελευθερώνει,<br />μου δίνει φτερά.<br />Παίρνει μακριά τη μοναξιά,<br />τη φυλακή μου τη γκρεμίζει.<br />Στόμα που πετάει,<br />καρδιά που στα χείλη σου<br />αστράφτει.<br />Το γέλιο σου είναι<br />σπαθί νικηφόρο,<br />νικάει τα λουλούδια<br />και τους κορυδαλλούς.<br />Του ήλιου αντίζηλος.<br />Το μέλλον των οστών μου<br />και του έρωτά μου.<br />Ήμουν παιδί μα ξύπνησα:<br />ποτέ μην ξυπνήσεις.<br />Πικρό είναι το στόμα μου:<br />πάντα γέλα.<br />Πάντα μέσα στην κούνια<br />να υπερασπίζεσαι το γέλιο<br />ανάσα την ανάσα.<br />Στον όγδοο μήνα σου γελάς<br />με πέντε άσπρα λουλούδια.<br />Πέντε αγριάδες τόσες δα.<br />Πέντε μικρά δοντάκια<br />μοιάζουν με πέντε γιασεμιά<br />που μόλις μεγαλώσαν.<br />Σύνορο αυτά για τα φιλιά<br />αύριο θε να γίνουν,<br />όταν εκεί στα δόντια σου<br />θα νιώσεις ένα όπλο.<br />Όταν θα νιώσεις μια φωτιά<br />μέσα σου να βουτάει<br />ψάχνοντας για το κέντρο.<br />Πέτα μωρό μου στο διπλό<br />του στήθους το φεγγάρι:<br />εκείνο, λυπημένο απ’ το κρεμμύδι,<br />εσύ ευτυχισμένο.<br />Ποτέ σου να μην πικραθείς.<br />Να μη μάθεις τι γίνεται<br />ούτε και τι συμβαίνει.<br /><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><span style="font-size: 12pt;"></span></div></div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-nKyautHPER8/Taizpfis7YI/AAAAAAAACjU/sJgf-7U0yoo/s1600/31_00-18.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920062430899586" src="http://4.bp.blogspot.com/-nKyautHPER8/Taizpfis7YI/AAAAAAAACjU/sJgf-7U0yoo/s320/31_00-18.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 253px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις Πόλις και στο συγγραφέα Χρήστο Οικονόμου που μας επέτρεψαν να χρησιμοποιήσουμε το διήγημα <span style="font-style: italic;">Το αίμα του κρεμμυδιού</span> από το βιβλίο <span style="font-style: italic;">Κάτι θα γίνει θα δεις</span>, τον <a href="http://www.ougaklara.gr/">Δημήτρη Σακατζή</a> και τον Θεόδωρο Γαβρά που το απέδωσαν, τη Μαρία Χατζηεμμανουήλ που μας χάρισε τις μεταφράσεις των ποιημάτων του Ερνάντεθ, και το υπέροχο διαδίκτυο που προσέφερε οπτικό υλικό.<br />Και ξανά ποιήματα. <span style="font-style: italic;">Ήχος πλάγιος. Μόνος</span> (Ιωάννης Τσιουράκης).</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Ο <span style="font-style: italic;">δείμος του πολίτη</span> (Δήμος Χλωπτσιούδης).</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Η βραδιά κυλούσε υπέροχα.<br />Ο Δημήτρης Σακατζής μας προσέφερε κάτι παραπάνω<br />από την υποκριτική του Τέχνη. Ποίηση.</div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aqa7yDu6xTw/TaizpFXJogI/AAAAAAAACjM/Wn-LqPjaE_U/s1600/32_00-33.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920055403127298" src="http://4.bp.blogspot.com/-aqa7yDu6xTw/TaizpFXJogI/AAAAAAAACjM/Wn-LqPjaE_U/s320/32_00-33.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 296px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LHhcv5f5aCI/TaizotBOLTI/AAAAAAAACjE/jMrA5fiA82o/s1600/33_00-34.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595920048868699442" src="http://3.bp.blogspot.com/-LHhcv5f5aCI/TaizotBOLTI/AAAAAAAACjE/jMrA5fiA82o/s320/33_00-34.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Η Ολυμπία Σταύρου διαβάζει <a href="http://www.blogger.com/profile/00017238957011028182">Μαρία Ναλμπαντίδου</a>.</div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9JQ5Ek0ZB6Q/TaizX0oMJhI/AAAAAAAACi8/KKaAdzBxbBA/s1600/34_00-35.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919758853416466" src="http://2.bp.blogspot.com/-9JQ5Ek0ZB6Q/TaizX0oMJhI/AAAAAAAACi8/KKaAdzBxbBA/s320/34_00-35.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 252px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Ο <a href="http://michalakis.blogspot.com/">michalakis </a>(Αντώνης Μιχαλάκης) διαβάζει <a href="http://iaspidos.blogspot.com/">Νίκο Πάντζαλη.</a></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kQxFcXzwQM8/TaizXqqPOpI/AAAAAAAACi0/qB2LVoj-dsw/s1600/35_00-37.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919756177652370" src="http://4.bp.blogspot.com/-kQxFcXzwQM8/TaizXqqPOpI/AAAAAAAACi0/qB2LVoj-dsw/s320/35_00-37.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 156px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Το <span style="font-style: italic;">τσαλίμι</span> (Σπύρος Λαζαρίδης) διαβάζει <a href="http://refenecom.blogspot.com/">Ελένη Μπάλιου</a> και εκτελεί μια παραγγελιά μιας φίλης που ζήτησε ανωνυμία.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Αρχοντούλα Θεοδωρίδου.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Την απορία σας για το πού πήγαν οι πολλοί γνωστοί ποιητές,<br />διασκεδάζει η Βασιλική Μπούρη που διαβάζει Οδυσσέα Ελύτη.</div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-gKMYDTJnCdc/TaizXsG4q7I/AAAAAAAACis/sg2ng2V6Vsk/s1600/36_00-54.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919756566244274" src="http://1.bp.blogspot.com/-gKMYDTJnCdc/TaizXsG4q7I/AAAAAAAACis/sg2ng2V6Vsk/s320/36_00-54.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 245px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VRPDSzDTRS8/TaizXe3D9GI/AAAAAAAACik/VZqNMmU6HUI/s1600/37_00-55.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919753010213986" src="http://3.bp.blogspot.com/-VRPDSzDTRS8/TaizXe3D9GI/AAAAAAAACik/VZqNMmU6HUI/s320/37_00-55.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jyCjNYdPv5w/TaizC2YWTSI/AAAAAAAACic/p2cRWyDnjrA/s1600/37_00-55_b.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919398546591010" src="http://4.bp.blogspot.com/-jyCjNYdPv5w/TaizC2YWTSI/AAAAAAAACic/p2cRWyDnjrA/s320/37_00-55_b.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 141px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3bT2LfQlD9w/TaizCsG9eLI/AAAAAAAACiU/1aHW1yzQEXI/s1600/38_00-55.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919395789306034" src="http://2.bp.blogspot.com/-3bT2LfQlD9w/TaizCsG9eLI/AAAAAAAACiU/1aHW1yzQEXI/s320/38_00-55.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Η Σοφία Μαυρίδου στο ίδιο κλίμα διαβάζει Κική Δημουλά.</div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9Qa_hlDfQao/TaizCWIVTuI/AAAAAAAACiM/r9mF9HfYPcs/s1600/39_00-57.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919389889482466" src="http://1.bp.blogspot.com/-9Qa_hlDfQao/TaizCWIVTuI/AAAAAAAACiM/r9mF9HfYPcs/s320/39_00-57.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 193px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lU0nhQziRbs/TaizB8JY7II/AAAAAAAACiE/SrXmOEmqLos/s1600/40_00-58.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595919382914591874" src="http://2.bp.blogspot.com/-lU0nhQziRbs/TaizB8JY7II/AAAAAAAACiE/SrXmOEmqLos/s320/40_00-58.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Γιατί η μια χαμογελάει και η άλλη το σκέφτεται;<br />Επειδή η μια ανέβηκε στη σκηνή και η άλλη ετοιμάζεται.</div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UbLvi6hORWw/TaiyV4OO9HI/AAAAAAAACh8/TTII51G4Szg/s1600/41_00-58.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918625946924146" src="http://4.bp.blogspot.com/-UbLvi6hORWw/TaiyV4OO9HI/AAAAAAAACh8/TTII51G4Szg/s320/41_00-58.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-o36OleXCjlY/TaiyVjErHOI/AAAAAAAACh0/SBt-zdK5xV4/s1600/42_00-59.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918620269681890" src="http://4.bp.blogspot.com/-o36OleXCjlY/TaiyVjErHOI/AAAAAAAACh0/SBt-zdK5xV4/s320/42_00-59.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Πασχαλίνα Γρούτκα διαβάζει Μαχμούτ Νταρουίς.</div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zbJDsM_eYY0/TaiyVGQdKCI/AAAAAAAAChs/vkoP2yix6Mo/s1600/43_00-59.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918612534470690" src="http://4.bp.blogspot.com/-zbJDsM_eYY0/TaiyVGQdKCI/AAAAAAAAChs/vkoP2yix6Mo/s320/43_00-59.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 156px;" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3ifC75osAkY/TaiyU7FvQXI/AAAAAAAAChk/cMvg8Bk1AWE/s1600/44_01-00.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918609536729458" src="http://1.bp.blogspot.com/-3ifC75osAkY/TaiyU7FvQXI/AAAAAAAAChk/cMvg8Bk1AWE/s320/44_01-00.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 309px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Y3aaju6IIJ4/Taix5S2ZkvI/AAAAAAAAChc/27oXoMXcbi8/s1600/45_01-00.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918134878507762" src="http://1.bp.blogspot.com/-Y3aaju6IIJ4/Taix5S2ZkvI/AAAAAAAAChc/27oXoMXcbi8/s320/45_01-00.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ryJ4PVwWYJs/Taix4qSF37I/AAAAAAAAChU/3gWsQVWBt7g/s1600/46_01-12.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918123988803506" src="http://2.bp.blogspot.com/-ryJ4PVwWYJs/Taix4qSF37I/AAAAAAAAChU/3gWsQVWBt7g/s320/46_01-12.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Έχουμε καβαντζάρει τη μία μετά τα μεσάνυχτα. Όπως είδατε στις δύο προηγούμενες φωτογραφίες η ποιητική κατάνυξη καλά κρατεί. Πρέπει να ομολογήσω πως μιαν ανησυχία την είχα επειδή δεν μου έδωσε κανείς κανένα χαρτάκι με ποίημα που γράφτηκε εκεί μέσα. Επί τόπου, όπως είχε γίνει σε όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις. Κι όμως, η παράδοση δεν έσπασε. Νίκος Καρίμπας.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br />Τέσσερες ώρες χαμόγελα και ποίηση, είναι λίγο πράγμα;</div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Zz5HZYlloLg/Taix4QAMkFI/AAAAAAAAChM/72pqQqmYgg0/s1600/47_01-12.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918116934422610" src="http://4.bp.blogspot.com/-Zz5HZYlloLg/Taix4QAMkFI/AAAAAAAAChM/72pqQqmYgg0/s320/47_01-12.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 214px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a>Όχι δεν είναι.</div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2-obIQy2B1A/Taix4IXpMFI/AAAAAAAAChE/sBAddT4kEMk/s1600/48_01-12.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595918114885283922" src="http://4.bp.blogspot.com/-2-obIQy2B1A/Taix4IXpMFI/AAAAAAAAChE/sBAddT4kEMk/s320/48_01-12.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 233px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-2580287650840597101?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-61814151594700415412011-05-02T15:05:00.017+03:002011-07-24T11:45:11.279+03:00Παραμύθι για μεγάλους ( το link διορθωμένο )<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /><i><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif;">Το πρόβλημα με το link διορθώθηκε.</span></span></i><br /><br /><span style="font-family: Georgia,"Times New Roman",serif; font-size: medium;">Παρακάτω βρίσκεται μια μικρή ιστορία που τελείωσα μόλις σήμερα μετά από αρκετό καιρό. Ο μικρός ήρωας που ζει στους πρόποδες ενός βουνού αποφασίζει να αφήσει τον τόπο του μπαίνοντας στο κυνήγι της κορυφής. Αυτό το ταξίδι θα αλλάξει ριζικά το χαρακτήρα του. Στην ιστορία κυριαρχεί το παραμυθικό στοιχείο αλλά μέσα απ΄αυτό αντλούνται διδάγματα που αφορούν την πραγματική ζωή. Με ένα κλικ στην εικόνα μπορείτε να τη διαβάσετε.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0BwffwJpqumSwM2ExNmY5ODQtZTUwYy00MDM0LWEzNmUtOTA4M2MzMjE4MzU1&hl=en"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-_DeNTZzRSXE/Tg8Zsy_ddlI/AAAAAAAAAjE/RablSZVIJ5A/s320/CIMG0562.JPG" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div></div><br /><b> Πνευματικά κατοχυρωμένο</b><br /><div class="cssButtonOuter"><div class="cssButtonMiddle"><div class="cssButtonInner"><a class="cssButton" href="javascript:void(0)" id="publishButton" onclick="if (this.className.indexOf("ubtn-disabled") == -1) {var e = document['postingForm'].publish;(e.length) ? e[0].click() : e.click(); if (window.event) window.event.cancelBubble = true; return false;}" target=""> </a><br /><div align="center"><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=1847&c=760&f=cwipf709356950054169" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a></div><br /><br /></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6181415159470041541?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-9897168280594855692011-04-21T01:02:00.003+03:002011-04-21T10:47:35.975+03:00Η Σειρήνα και ο Ναυαγός ( Ραμόν Σαμπέδρο )<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σε κάποιο μακρινό νησί ξεβράστηκε μια πληγωμένη<br /> σειρήνα,<br />εκεί είχε πέσει έξω κι ένας τραυματισμένος<br /> ναυαγός.<br />Τον κοίταξε και πόνεσε τόσο με τη μελαγχολία του,<br />που βάλθηκε να χύνει δάκρυα αλμυρά θλίψης<br /> γι΄αυτόν.<br /><br /><a name='more'></a><br /><br />Ο γερο-ναυτικός που πάντα ονειρευόταν <br />μια σειρήνα ξανθομαλλούσα,αφρόκορμη,<br />γλυκόματη, βλέποντάς την έτσι λυπημένη λησμόνησε <br /> για λίγο τα βάσανά του<br />κι άρχισε να της λέει το παραμύθι μιας μικρής <br /> σειρήνας και ενός θαλασσόλυκου :<br /><br />Οι σειρήνες ονειρεύονται, είπε ο ναυτικός, έρωτες στη<br /> στεριά,<br />οι ναυτικοί ονειρεύονται, όπως οι σειρήνες, έρωτες στο πέλαγος,<br />να ονειρεύεσαι το αδύνατο, αυτή είναι η θρησκεία των<br />ονειροπόλων.<br />Για τις σειρήνες και τους ναυτικούς η ζωή είναι να ονειρεύεσαι.<br /><br />Ο μύθος λέει πως όταν σειρήνα ανταμώνει ναυτικό,<br />ο θεός της θάλασσας της απαγορεύει να μείνει<br /> μαζί του.<br />Πρέπει μόνο να τον κοιτάξει, να του πάρει το νου και<br /> να συνεχίσει το δρόμο της<br />γιατί αν μείνει, το αλάτι της θάλασσας θα γίνει πάγος.<br /><br />Λένε πως τέτοια τιμωρία σκληρή οφείλεται στο μέγα<br /> Ποσειδώνα :<br />το 'σκασε η αγαπημένη του μ' ένα ναυτικό που τον <br /> άκουσε να τραγουδάει.<br />Από τότε απαγορεύτηκε στους ναυτικούς να βλέπουν<br /> τις σειρήνες.<br />Κι αν εκεί που δεν το περιμένουν τις συναντήσουν,<br />γίνεται η συνάντησή τους τιμωρία βαριά σαν<br />καταδίκη, αιώνια τιμωρία.<br /><br />Γλυκιά σειρήνα που ήρθες πληγωμένη, μη θρηνείς<br /> για τη μελαγχολία μου.<br />Κι όταν θα φύγεις, να μη σκέφτεσαι πως νιώθω πόνο<br /> για όλα αυτά.<br />Μια μέρα θα γίνουμε μονάχα ύλη, και τότε, όπως στην<br /> αρχή,<br />πεθαίνει ο Ποσειδώνας, λύνεται η γητειά του,<br /> και θριαμβεύει τελικά ο έρωτας.<br />Κι όταν στις καταιγίδες η θάλασσα αφρίζει και<br /> βρυχάται μανιασμένη,<br />τα πλοία σέρνοντας στον πάτο της μαζί με τους<br /> ναυτικούς,<br />είναι ο αιμοβόρος και σκληρός Ποσειδώνας που δίνει<br /> χαστούκια<br />ζηλόφθονου εραστή<br />γιατί μια σειρήνα κι ένας ναυτικός ξανακοιτάχτηκαν.<br /><br /><br /><br />Ραμόν Σαμπέδρο. Ναυτικός που έμεινε τετραπληγικός σε ηλικία εικοσιπέντε χρονών και για τα επόμενα τριάντα χρόνια διεκδίκησε το δικαίωμα στο θάνατο. Τη λύτρωση του χάρισε προφανώς κάποιος φίλος, καθώς το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν του επέτρεψε την ευθανασία.<br />Το κείμενο είναι αντιγραφή απ΄το βιβλίο του " Η θάλασσα μέσα μου " ομώνυμο της ταινίας που ακολούθησε. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-989716828059485569?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-39381042365524787232011-04-20T00:40:00.011+03:002011-07-02T15:39:19.496+03:00Αόρατος Εχθρός<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σύννεφα που κρύβουν κεραυνούς<br />ξεγελούν με βροχή<br />το διψασμένο έρημο πεύκο <br />που σκέπασε η καταιγίδα.<br />Μοίρα σαν κι αυτή του ερημίτη<br />που το φορτίο που κουβαλά <br />βαραίνει ολοένα.<br />Κρέμεται πάνω απ΄την εύθραυστη ψυχή του<br />σ'ένα παλιόσκοινο φθαρμένο.<br /><br />Βλέπει τριγύρω δεκάδες ανθρώπους<br />και δίπλα στον καθένα<br />- και δίπλα του -<br />έναν αόρατο εχθρό<br />που δεν τον λύγισαν φιλίες γερασμένες <br />ούτε έφυγε μαζί με τις πρόστυχες νύχτες.<br />Ζητάει ένα σύμμαχο,<br />ξέρει πως τέτοιες μάχες κερδίζονται με λίγους.<br />Ξέρει και δεν φοβάται πλέον αν <br />η αναζήτηση αυτή τελικά τον προδώσει.<br /><br />Ο ίδιος φόβος ήταν που έτρεφε χρόνια τώρα τον εχθρό του. <i> </i><br /><i> Crux</i><br /><br /><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=1816&c=760&f=cwipf539740250835419" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a><br /><div align="center"></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-3938104236552478723?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-30959913450014330712011-04-13T21:32:00.003+03:002011-07-02T15:42:05.548+03:00Παράσταση<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Η παράσταση τελείωσε ξανά</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">κι οι υποκριτές αποχωρούν σκυμμένοι.</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Στις τρύπιες τσέπες τους έμεινε λίγη ελπίδα</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">ίσα για να πληρώσουν το επόμενο εισιτήριο.</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Άγριες φωνές, βρισιές αφιερωμένες στη σκηνοθεσία·συνήθεια</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">για όσους κυρίευσε η σιωπή.</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Για δεσμώτες που σαν κοράκια </span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">σου σκαλίζουν καθημερινά τις αντοχές</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">με λόγια ψυχοφθόρα.</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Σενάριο δεν έγραψαν ποτέ</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">τα χέρια τους έτρεμαν </span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">τα πόδια τους λύγιζαν</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">ο ιδρώτας έσταζε άφθονος, λέρωνε το χαρτί.</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Μόνο παιδιά σαν ήταν ζωγράφιζαν παρέα </span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">ένα αύριο ξεχασμένο.</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Τα όνειρά τους τώρα προδώσαν εφιάλτες</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">κι όσοι δεν έγιναν δειλοί</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">γίναν κομπάρσοι</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">σε σκηνή μάχης εμφυλίου.</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">Μέσα στο λήθαργο της φασαρίας πνίγονται κάποιες φωνές</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">μες τις χειρονομίες κρύβονται κάποιοι δείκτες</span></i></div><div class="MsoNormal"><i><span style="font-size: large;">και η παράσταση αρχίζει ξανά…</span></i></div><br /><br /><div align="center"></div><a href="http://www.copyrightsworld.com/cw/ip/badge/check/?i=1776&c=760&f=cwipf237188981304169" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!" border="0" src="http://www.copyrightsworld.com/images/cw_badge_h.gif" /></a><br /><br /><div class="MsoNormal"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-3095991345001433071?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-61054927469619885912011-04-07T16:32:00.001+03:002011-04-07T20:16:26.057+03:00Ὁ γυρισμὸς τοῦ ξενιτεμένου - Γιώργος Σεφέρης<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">Το ποίημα αυτό του Σεφέρη έτυχε να πέσει στην αντίληψή μου και ενώ δεν συνηθίζω τις αναδημοσιεύσεις νομίζω πως αξίζει να το γνωρίσουμε όλοι ή να το ξαναθυμηθούμε.</span><br /><a name='more'></a><br /><b> - Παλιέ μου φίλε τί γυρεύεις;</b><br /><b> χρόνια ξενιτεμένος ἦρθες</b><br /><b> μὲ εἰκόνες ποὺ ἔχεις ἀναθρέψει</b><br /><b> κάτω ἀπὸ ξένους οὐρανοὺς</b><br /><b> μακριὰ ἀπ᾿ τὸν τόπο τὸ δικό σου.</b><br /><b></b><br /><b> - Γυρεύω τὸν παλιό μου κῆπο·</b><br /><b> τὰ δέντρα μοῦ ἔρχουνται ὡς τὴ μέση</b><br /><b> κι οἱ λόφοι μοιάζουν μὲ πεζούλια</b><br /><b> κι ὅμως σὰν ἤμουνα παιδὶ</b><br /><b> ἔπαιζα πάνω στὸ χορτάρι</b><br /><b> κάτω ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἴσκιους</b><br /><b> κι ἔτρεχα πάνω σὲ πλαγιὲς</b><br /><b> ὥρα πολλὴ λαχανιασμένος.</b><br /><b></b><br /><b> - Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου</b><br /><b> σιγὰ-σιγὰ θὰ συνηθίσεις·</b><br /><b> θ᾿ ἀνηφορίσουμε μαζὶ</b><br /><b> στὰ γνώριμά σου μονοπάτια</b><br /><b> θὰ ξαποστάσουμε μαζὶ</b><br /><b> κάτω ἀπ᾿ τὸ θόλο τῶν πλατάνων</b><br /><b> σιγὰ-σιγὰ θὰ ῾ρθοῦν κοντά σου</b><br /><b> τὸ περιβόλι κι οἱ πλαγιές σου.</b><br /><b></b><br /><b> - Γυρεύω τὸ παλιό μου σπίτι</b><br /><b> μὲ τ᾿ ἀψηλὰ τὰ παραθύρια</b><br /><b> σκοτεινιασμένα ἀπ᾿ τὸν κισσὸ</b><br /><b> γυρεύω τὴν ἀρχαία κολόνα</b><br /><b> ποὺ κοίταζε ὁ θαλασσινός.</b><br /><b> Πῶς θὲς νὰ μπῶ σ᾿ αὐτὴ τὴ στάνη;</b><br /><b> οἱ στέγες μου ἔρχουνται ὡς τοὺς ὤμους</b><br /><b> κι ὅσο μακριὰ καὶ νὰ κοιτάξω</b><br /><b> βλέπω γονατιστοὺς ἀνθρώπους</b><br /><b> λὲς κάνουνε τὴν προσευχή τους.</b><br /><b></b><br /><b> - Παλιέ μου φίλε δὲ μ᾿ ἀκοῦς;</b><br /><b> σιγὰ-σιγὰ θὰ συνηθίσεις</b><br /><b> τὸ σπίτι σου εἶναι αὐτὸ ποὺ βλέπεις</b><br /><b> κι αὐτὴ τὴν πόρτα θὰ χτυπήσουν</b><br /><b> σὲ λίγο οἱ φίλοι κι οἱ δικοί σου</b><br /><b> γλυκὰ νὰ σὲ καλωσορίσουν.</b><br /><b></b><br /><b> - Γιατί εἶναι ἀπόμακρη ἡ φωνή σου;</b><br /><b> σήκωσε λίγο τὸ κεφάλι</b><br /><b> νὰ καταλάβω τί μοῦ λὲς</b><br /><b> ὅσο μιλᾶς τ᾿ ἀνάστημά σου</b><br /><b> ὁλοένα πάει καὶ λιγοστεύει</b><br /><b> λὲς καὶ βυθίζεσαι στὸ χῶμα.</b><br /><b></b><br /><b> - Παλιέ μου φίλε συλλογίσου</b><br /><b> σιγὰ-σιγὰ θὰ συνηθίσεις</b><br /><b> ἡ νοσταλγία σου ἔχει πλάσει</b><br /><b> μιὰ χώρα ἀνύπαρχτη μὲ νόμους</b><br /><b> ἔξω ἀπ᾿ τὴ γῆς κι ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους.</b><br /><b></b><br /><b> - Πιὰ δὲν ἀκούω τσιμουδιὰ</b><br /><b> βούλιαξε κι ὁ στερνός μου φίλος</b><br /><b> παράξενο πὼς χαμηλώνουν</b><br /><b> ὅλα τριγύρω κάθε τόσο</b><br /><b> ἐδῶ διαβαίνουν καὶ θερίζουν</b><br /><b> χιλιάδες ἅρματα δρεπανηφόρα.</b><br /><b><br /></b><br /><b>Ἀθήνα, ἄνοιξη ῾38</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2621852819170395703-6105492746961988591?l=anthropini-epanastasi.blogspot.com' alt='' /></div>Cruxhttp://www.blogger.com/profile/02067262340868400015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2621852819170395703.post-26105477771573040722011-04-06T15:04:00.007+03:002011-04-06T22:35:17.256+03:00Debtocracy<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><iframe frameborder="0" height="350" src="http://player.vimeo.com/video/22036773" width="530"></iframe><a href="http://vimeo.com/22036773">Untitle